Een jaar om héél gauw te vergeten…

Het begon eigenlijk allemaal eind november 2010 want toen belandde Maren ook al in het ziekenhuis met RSV en een longontsteking, wat een lange zieke winter voor de kleine meid met zich meebracht.. een abonnement bij de KA, een lopende rekening bij de apotheek, meer niet naar de crèche dan wél en mama die de uitputting nabij was.

Toen we bij het begin van de lente eindelijk onze adem wat terug gevonden hadden en aan het genieten waren van een welverdiende vakantie samen met oma en opa gebeurde het.  De voorlaatste dag van de vakantie kon oma plots niet meer lopen… totaal geen steun meer in haar rechterknie. Dus einde vakantie. En start van een lijdensweg die nog altijd duurt… een operatie, ontelbare (pijnlijke) behandelingen, wachten, afzien, nog meer wachten. Oma die ik steeds dieper zag wegzakken in een depressie, opa die de zorg voor oma én hun ganse huishouden op zijn schouders ziet terechtkomen en vooral…. totaal geen uitzicht op licht aan het einde van de tunnel…

Opa moest dan ook nog eens een paar rake klappen verwerken met het nieuws dat zowel zijn broer als zus heel ernstig ziek zijn. Echt, elke keer als ik mijn papa zie, ziet hij grauwer, lijkt hij kleiner, magerder… gewoon helemaal op. Zijn broer heeft vandaag de strijd verloren. Mijn peter blies deze ochtend zijn laatste adem uit… 2012 was geen optie meer.

Ik kreeg een slechte evaluatie op het werk.. dit jaar heeft aan mij gevreten.. ik ben ook op. Zorgen om mijn ouders, zorgen om de kindjes… een mens zou van minder zijn concentratie op het werk al eens verliezen niewaar. Maar in onze draaimaardoor en hetisnooitgenoeg wereld màg je niet hé. Je moet verder. Je moet presteren.

Als klap op de vuurpijl deze week dus weer maar eens een ziekenhuisopname voor de kleine meid. Dat kon er nog wel bij. Niet dus.

Alles is er teveel aan momenteel. Maren die maar niet van haar zuurstofmeter afgeraakt en dus niet naar huis mag. Alle praktische zorgen die dat met zich meebrengt. Mijne zoon die hier sebiet binnen komt racen en mijn onvoorwaardelijke aandacht zal opeisen maar genoegen zal moeten nemen met een meer af- dan aanwezige mama. Het verdriet toch wel om mijn peter, niet dat wij een hele hechte band hadden (oa wegens hij in Leuven en ik in Gent) maar we begrepen mekaar wel. Sinds ik zelf mama was belde hij geregeld om te vragen of het wel allemaal ging. Hij was blij voor mij dat ik mijn droom had kunnen waarmaken en hij was fier toch denk ik.

De komende week wordt nog maar eens een hele lastige… maren uit het ziekenhuis krijgen.. vakantie voor tiemen dus ik moèt thuis zijn… mijn mama die woensdag onder het mes moet voor de operatie van de waarheid… de begrafenis van mijn peter.. mijn papa zo goed mogelijk opvangen…

We zullen dat ‘gelukkig nieuwjaar’ maar een paar weken voor ons uitschuiven best.

update: we zijn thuis. Dankzij een hele lieve verpleegster die mijn verdriet niet meer kon aanzien en onze eigen KA uit vakantie belde voor een tweede advies.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Een jaar om héél gauw te vergeten…

  1. Dat is inderdaad een jaar om snel te vergeten. Veel sterkte de komende dagen/weken, voor de hele familie, en hopelijk wordt 2012 beter. Ik wens het jullie van harte!

  2. TheMiss zegt:

    Pfoeh, wat een ellendig jaar voor jou en je familie…. Ik hoop dat 2012 verlichting brengt, op elk mogelijk vlak. En ik wens je héél veel sterkte toe! Vergeet niet: de boog kan niet altijd gespannen staan…

  3. maaike zegt:

    ook bij mij had 2011 een beetje een rare “gelukkige” verjaardag…
    en wordt 2012 met een begrafenis op wederhelft zijn verjaardag ook niet echt een gelukkig(e) verjaardag / nieuwjaar
    maar probeer je te focussen op het positieve (dat probeer ik ook 😉 )
    en weet dat je af en toe eens mag plooien
    want da’s echt beter dan breken
    courage!!

  4. Lichtindeduisternis zegt:

    Dat is veel ellende in één jaar. Een jaar om snel te vergeten. En ik wens je een véél beter 2012 toe. Dat alles wat in zijn plooi mag vallen.

  5. zwartnochwit zegt:

    Wat een tegenslagen… Je hebt dan misschien nu niet echt een gelukkige jaarsovergang, maar ik hoop dat het tij keert in de loop van 2012, door veel mooie momenten.

  6. Lies zegt:

    Oh boy… Ik hoop dat 2012 voor jou en je familie een jaar wordt met véél lichtpuntjes, veel glimlachen en veel nieuwe hoop. Een jaar waarin gezondheid het voortouw neemt, een jaar waarin iedereen weer kan lachen en de toekomst blij tegemoet kan zien. Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s