Een lesje voor mama….

De zoon had een wondje op z’n buik, een opengekrabt waterwratje zo blijkt nu. Dus plakker erop gedaan. De dag erna was dat wondje wat groter, ontsmet en nog een plakker erop gedaan. 2 dagen later waren er plots nog een paar wondjes… wéér ontsmet en een veel grotere plakker erop gedaan. Gisterenavond ga ik naar de apotheek, ik wil de wonde laten zien aan onze apothekeres en we zien dat die wonde nog groter geworden is en dat er blaasjes naast staan. Zij zegt wat ik denk. Nen dokter, nu!

Dus ik onze groepspraktijk gebeld waar dokter tim gelukkig nog druk aan het werk was en onmiddellijk beloofde van na zijn consultaties nog langs te komen. 2 bange uren later is hij daar eindelijk. Hij zevert wat tegen Tiemen tot hij ziet waarvoor hij moest langskomen. ‘Wat is dat!’ Sebiet bloedserieus, lampke erbij. Dat lijkt wel een brandwonde! Pffff, hij krabt efkens in zijn haar. Dat wat ernaast staat zijn kleine waterwratjes, waarschijnlijk heeft hij er zo eentje opengekrabt en is daar onmiddellijk een infectie op gekomen. Maar hoe dat zo vlug kunnen escaleren is?! Geen idee…

Een ab kuur, speciale wondverzorging zoals we een brandwonde zouden aanpakken. Van zodra hij koorts krijgt of zich niet goed voelt naar de spoed rijden vantweekend! En weg is hij, duidelijk niet echt gerust. “Zéker volgende week eens langskomen op de praktijk voor een controle van de wonde hé!”

Dichtstbijzijnde apotheek van wacht opgezocht op internet en naar ginder gereden. Met een tas vol verzorgingsproducten terug naar huis. Alles goed verzorgd en zoon bed in, 2 uur later dan normaal. maar allé hopelijk waren we er toch nog net op tijd bij. Want ziek is hij zeker niet dus. Hij slaapt, eet, speelt, zevert zoals normaal.

En deze ochtend viel mijnen euro hoe ik eigenlijk verantwoordelijk ben voor de ernst van de zaak. Ik heb een totaal verkeerd ontsmettingsmiddel gebruikt… een ontsmettingsmiddel dat je bovendien in de koelkast moest bewaren blijkbaar. En ik heb dus die brandwonde veroorzaakt, want dat is het dus echt. En dan was ik zodanig bezig met de gezondheid van de dochter dat ik Tiemen zijn probleempje eigenlijk wat aan de kant geschoven heb en het dus laten escaleren heb.

En nu voelt de mama zich natuurlijk ongelooflijk schuldig. 😦

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een lesje voor mama….

  1. Nathalie zegt:

    Tja Birgit da zijn zo van die dingen waarbij je achteraf zegt “had ik maar”!
    Vorig jaar ons Bridget mini wondje op haar buik ze weende niet of niks, af en toe zei ze dat het pijn deed… ook lichtjes beginnen ontsteken, ontsmet enz.. uiteindelijk naar de dokter.. bleek splinter te zijn.. naar spoed en met spoed geopereerd(om middernacht) want was een stuk hout van 3cm in haar buik !! Geloof me maar dat ik me ook meer dan eens verweten heb dat ik niet direct naar de dokter ben gegaan of niet beter heb gekeken… hoe mis je in godsnaam een stuk hout van 3cm in uw dochter haar buik… 😮
    Achteraf is het natuurlijk makkelijk praten eh! Maar je moet je echt niet schuldig voelen (ook a blijven we dat als goede mama toch doen eh..:) )
    Hij zal wel snel beter zijn met de juist verzorging.. en ja dat we niet al die middeltjes weten, we zijn ook geen dokter of verpleegster eh.. ik heb ook al medicijnen gehad die de apotheek zei dat in de frigo moesten, waarvan ik het niet wist en die al de keren ervoor gewoon op het aanrecht stonden..
    Veel beterschap voor je 2 kapoentjes en sterkte aan de mama *knuf*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s