nummerke twee… het hoe en waarom

Ik heb altijd van een groot gezin gedroomd. Zo 3, 4 kinders aan mijn rokken, rond de keukentafel samen huiswerk maken. Yep, ik zag dat volledig zitten.

Toen ik er alleen voor ging had ik al direct het idee dat het niet bij eentje zou blijven maar de feriliteitsconsulente in het UZ Gent lachte mijn vragen daarrond vrolijk weg en zei dat ze er nog niet veel geweten had die voor een tweede gingen. Ah. Bon.

En toen Tiemen geboren was had ik ook enkele maanden totààààl geen behoefte aan een nummerke twee. Integendeel. Een bevalling van 39 uur en een de eerste 10 weken brullende zoon ’s nachts gaven niet veel moed om er nog eens voor te gaan. Maar toen werd één van mijn beste vriendinnen opnieuw zwanger, kwam er een oude schoolvriendin advies vragen om er ook alleen voor te gaan en volgde ik haar verhaal van nabij, werden er links en rechts nog wat babies geboren… en tja.. het begon toch wel heel erg te kriebelen. Toen Tiemen 1 jaar werd heb ik er een paar weken heel hard over nagedacht, goed de voor en tegens tegen mekaar afgewogen. En toen heb ik maar teruggebeld naar het UZ Gent waar ik te horen kreeg dat ik eigenlijk heel de procedure opnieuw moest doorlopen.  Dat was wel even slikken… maar bon, een paar maanden extra bedenktijd dus want mijn afspraken waren direct drie maand later.

Op oudejaarsavond legde ik voorzichtig mijn plannen voor aan de oma en de opa, ik wist dat ze niet erg pro gingen zijn, uit bezorgdheid voornamelijk. Maar mijn papa zei: Tiemen heeft ons tien jaar jonger gemaakt, er mogen gerust nog tien jaar af. Case closed. 🙂

En toen was daar het moment van afspraak, ik met een dik fotoboek naar de afspraak, kwestie van wat overtuigingsmateriaal mee te hebben :-). Nergens voor nodig dus, ik kreeg vrij onmiddellijk een (officieuze weliswaar) ja en ik keerde dolgelukkig huiswaarts. Enkele weken later viel ook de officiële goedkeuring in mijn bus, ik kon dus starten voor nummerke twee.

En toen….. ging ik op vakantie met de zoon, die ongeveer anderhalf was, een superleefijd. De leukste vakantie van mijn leven, écht waar. We hebben ons rot geamuseerd. Wandelen, spelen, dutjes doen, gaan zwemmen…. wij twee samen. En toen ben ik héél erg beginnen twijfelen. Want ik wist dat een broertje of zusje erbij zou betekenen dat zo’n vakantie met ons twee niet meer mogelijk was. En begon ik verder na te denken over de vele dingen die ook niet meer gingen kunnen of minder evident gingen zijn. En dan denk ik niet alleen aan praktische zaken (eens een cinemake doen, zwemles volgen, …) maar ook financieel.. want 2 kindjes dat kost een aardige cent. In mijn geval ook om ze te maken :-), het gezegde ‘elk kind kost een huis’ ,er is iets van heb ik ondertussen begrepen.

Langs de andere kant, nog eens zwanger mogen zijn, nog eens bevallen, weer die unieke eerste weken en maanden meemaken.. en voor alles… Tiemen het mooiste kado van z’n leven geven… een broer of zus. Want dat is toch een heel erg uniek iets.

De rede en het verstand zeiden nee, mijn hart zei ja. En ik ben mijn hart gevolgd. Mét een beperking weliswaar. 7 pogingen, als ik dan niet zwanger was, zou het afgelopen zijn. (waarom 7? ik had nog 1 ‘rietje’ in de diepvries zitten en ging nog  1 keer 6 rietjes bijbestellen, de gebruikelijke hoeveelheid).

In april de eerste poging. crash & burn. Geen geluk. Ik had er ook niet op gehoopt of gerekend, gezien het bij Tiemen ook pas bij de vijfde poging raak was. Poging 2 in mei. Bingo! Ongelooflijk, ik weet het nog héél goed, op 30 mei ’s ochtends een testje gedaan en bijna meteen een streep op de test. Wiehoew!

Morgen: de zwangerschap die niet over rozen liep….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op nummerke twee… het hoe en waarom

  1. TheMiss zegt:

    Superleuk geschreven! En inderdaad: een broertje of zusje is het mooiste geschenk voor een eerste kindje.

  2. maaike zegt:

    🙂
    ik ben benieuwd naar meer
    ’t lijkt een spannende soap
    🙂
    maar dan in’t echt

  3. Inderdaad een spannende soap hier! 🙂
    Toen ik zwanger bleek van nummer 2, terwijl nummer 1 nog maar 7 maanden oud was, voelde ik mij aanvankelijk een beetje “schuldig” omdat ik mijn oudste al zo snel zou beroven van mijn exclusieve aandacht, nog voor hij het goed en wel besefte. Maar als ik nu zie hoe mijn drie mannen dol zijn op elkaar, kan ik het iedereen aanraden (de bergen werk, financiële kosten en plukken grijze haren even terzijde gelaten uiteraard).

  4. Lies zegt:

    NOG 🙂 (notsj, zou Fien zeggen…)

  5. missfolies zegt:

    Wat een leuke reactie van je papa!
    Ook benieuwd om verder te lezen. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s