nummerke twee: einde van de zwangerschap en de geboorte van kleine zus

In november begon ik de fameuze ‘nestdrang’ te krijgen :-). Veel gereorganiseerd! Beneden moest er plaats gemaakt worden voor het meest schattige wiegje ooit! Zo ongeveer het enige wat kleine zus nieuw kreeg aan grote dinges. Een spiksplinternieuwe hagelwitte moderne wieg. Eigenlijk had ik daar geen budget voor maar met een beetje hulp van de meter en peter kwam de wieg dus in onze living te staan.

Een moeilijke beslissing moest ik ook nemen. ik had 2 schatten van katten die mij al 14 jaar trouw gezelschap hielden. Bonnie de kater en Clyde de kattin (don’t ask),Bonnie de knuffelbeer en Clyde de frustro. Protestplassen overal in huis deed miss Clyde, élke ochtend kon ik een kwartier vroeger opstaan om miss haar plasjes te gaan opruimen voor Tiemen de vloer begon af te dweilen. Ik realiseerde me dat dat met nog een baby erbij schier onmogelijk werd. Op een ochtend schraapte ik al mijn moed bijeen, zette de poes in een mandje, ging er mee naar de dierenarts en kwam buiten zonder kat en met een boze blik van de dierenarts. U wil niet weten hoe hard ik toen gehuild heb. En dat was niet het einde van mijn kattenmiserie. Kater Bonnie was op dat moment al een beetje ziekjes, hij had een slecht oog al een tijd. Door het verdriet om Clyde schonk ik wat te weinig aandacht aan de andere poes. En plots werd hij écht ziek. Na 2 nachten slaapwaken bij de poes vond ik ‘m op zaterdagochtend dood in z’n mandje. U wil niet weten hoe hard ik toen gehuild heb. Echt niet. Mijn 2 schatten op 2 weken tijd allebei weg.

Ik heb me toen een week of 2 begraven, ik kan het u verzekeren. Ondergedoken in de zetel met een paar boeken als gezelschap. En zo elk jaar deze periode heb ik het er weer lastig mee. Zoals nu dus.

Op het werk rondde ik af, gaf alles door aan de vervangster die ook mijn vorige zwangerschapsverlof opgevangen had en ging met een gerust hart 15 weken weg.

En toen was het écht aftellen, nog 14 dagen te gaan. Er kwam een vroedvrouw langs thuis. De bedoeling was op dat moment om zo lang mogelijk thuis te blijven met een vroedvrouw standby en pas naar het ziekenhuis te vertrekken als ik al 5,6 cm opening had. ook daar was ik klaar voor. Mijn ‘pufcoach’  – een vriendin die ook de geboorte van Tiemen had bijgewoond – had er net een tripje naar een ver land opzitten dus ik belde haar even om de laatste afspraken te maken voor als het zo ver was. En toen kreeg ik een koude douche. Een telefoongesprek waarna ik besloot dat ik echt niet meer met haar aan mijn zij wou bevallen. Dat was zondag.

Op maandag had ik een controle afspraak bij de gyn. ik had een weekend from hell gehad met Tiemen die écht lastig was en daarbij constant oefenweeën. Ik had het echt gehad. De gyn zag dat het mij niet meer afging en stelde voor om op woensdag in te leiden. Er was al verweking en opening dus sowieso ging het toch niet meer lang duren. Inleiden dus en bevallen met  assistentie van een zelfstandige vroedvrouw in het ziekenhuis. De moed zonk me id schoenen. Zo’n mooi moment met niemand vertrouwd kunnen delen, het klopte niet.  Toen ik naar huis reed dacht ik er plots aan dat de toekomstige meter me verteld had dat ze op woensdag een dagje verlof had. Ik ging aan de kant staan en belde haar. Het antwoord was: ja natuurlijk wil ik er bij zijn. Dank je wel om mij te vragen. :-). We spraken af en ik reed naar huis. Gerust.

Dinsdagochtend nam ik afscheid van Tiemen die bij opa en oma ging logeren tot we terug naar huis kwamen met kleine zus, ik denk dat ik een uur bij de verantwoordelijke van de crèche zitten huilen heb. Het idee dat ons leven met twee gedaan was voor altijd, de twijfel of ik er écht wel goed aan gedaan had om hem dat allemaal aan te doen.. hormonen u weet wel :-). ’s Avonds laat stempelde ik de geboortedatum in de kaartjes. Oeoeoeoeo risky! (ik ging er maar vanuit dat ik niet 2 keer een horrorbevalling van 39 uur zou moeten doorstaan..)

Woensdagochtend bracht mijn broer me na zijn nachtshift naar het ziekenhuis. Ik kwam binnen en ze vlogen er direct in, het was bijna wisseling van dienst en ik was extra ( de doc was mij id planning vergeten zetten blijkbaar) dus moest de nachtshift er mij nog vlug bijnemen. Toen K. rond 7.45 uur de verloskwamer binnenkwam lag ik al serieus af te zien. Een echte weeënstorm zeg, fieuw. En waar is de anesthesist als je er eentje nodig hebt. Ergens anders natuurlijk. 2,5 pijnlijke uren na mijn vraag om epidurale was hij daar eindelijk. Nog wat grapjes verkopen ook. #snuif#. Maar bon, de epidurale werkte perfect, en toen mocht het vlug gaan, ik kreeg nog wat weeënopwekkers ingespoten, begon te schudden en beven dat het niet mooi meer was en rond 14.30 uur had ik volledige ontsluiting en was iedereen klaar om dochterlief op te vangen. Om 14.48 uur was ze daar! Maren Marthe Heleen! 50 cm en 3 kg 200 grammekes. Hier is ze enkele minuten oud…

Morgen: en toen….. werd ik mama van een héél speciaal kindje.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op nummerke twee: einde van de zwangerschap en de geboorte van kleine zus

  1. TheMiss zegt:

    Oh, zo mooi! En zo leuk dat de meter er dan toch kon bij zijn!

  2. Lies zegt:

    Ik ben zwanger – lees “tsjokvol hormonen” – en heb dus UITERAARD meegebleit met al het gebleit in jouw postje. Snirf.

  3. caroline zegt:

    Ik heb er tranen van in mijn ogen én ik ben niet eens zwanger!
    Schoon hoor!

  4. missfolies zegt:

    Ik ben aan het ontzwangeren en kan mijn gesnif dus ook deels op hormonen steken. 😉 Die foto… prachtbeeld!

  5. prinses op de kikkererwt zegt:

    Ik ben niet zwanger, en snif ook :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s