Nummerke 2: een extra chromosoom

Ik was de gelukkigste mens ter wereld. Na een flinke zoon, nu een prachtige dochter. Een koningswens. En zo voelde ik me ook: de koning te rijk. We mochten een uurtje snoezelen, met mekaar kennismaken.

En toen kwam een kinderarts de verloskamer binnen om de routine checkup te doen. Meter K. ging mee de babybox in om te kijken en foto’s te nemen. Er werd een gewicht en een lengte de kamer ingeroepen. Terwijl de fiere meter het ongelooflijk genoegen had om Maren aan te kleden kwam de KA de kamer terug binnen. Met bedenkelijke blik. ‘Alles is ok met uw dochter mevrouw, ik heb alleen een vermoeden dat ze downsyndroom zou kunnen hebben en zou daarvoor een bloedtest willen laten doen.

Ik weet niet hoe ik moet beschrijven hoe ik me toen voelde. Alsof de grond onder m’n voeten wegzakte….Meter K. had het nieuws gehoord vanuit de babybox en kwam vlug de kamer binnengespurt en legde Maren in mijn armen. Ik weet dat ik gezegd heb dat ik wist dat ik een risico had en dat de doc zei: ‘ja dan zal het wel zo zijn’. ik weet dat ik beginnen wenen ben. Dat ik op de één of andere manier van de verloskamer naar m’n kamer geraakt ben. Maar vraag me niet wat, hoe, waarom. Verdoofd. dat is nog de beste omschrijving.

‘Wat heb ik Tiemen aangedaan’, ‘ik ga dat nooit kunnen alleen’, ‘hoe gaan oma en opa reageren’, ‘mijn leven is voorbij’… het zijn maar enkele van de gedachten die dat eerste uur door m’n hoofd geflitst zijn. Ook K was natuurlijk helemaal van haar melk, ze is bij me gebleven tot mijn ouders en Tiemen binnenkwamen. We hebben nooit een foto kunnen maken van fiere meter K. en Maren op haar geboortedag, het slechte nieuws stak daar een stokje voor. Jammer.

Ik heb het meteen verteld toen m’n ouders binnenkwamen. Ze zagen natuurlijk ook wel dat er iets was. Er kwam niet veel reactie. Bij hen ergens nog geloof dat de bloedtest een ander resultaat ging geven. Tiemen was niet superenthousiast, hij heeft z’n zusje een kus gegeven en daarna was zijn kadootje véél interessanter :-).

Toen mijn ouders en Tiemen naar huis waren kwam er direct een vroedvrouw binnen. Ik denk dat ze pas 2 uur later terug buitengegaan is. Ik was zo ontredderd… ze heeft me geholpen om toch te douchen, me aan te kleden, Maren te proberen aanleggen. En geluisterd, getroost, gesust. Mijn metekindje en haar mama kwamen ook kort op bezoek na het nieuws. Nog een troostende arm. maar er was weinig dat me kon troosten.

Mijn hele toekomst aan diggelen, Tiemen zijn toekomst aan diggelen. (zo dacht ik er toen over hé). Ik had ondertussen ook wat smsjes verstuurt naar vriendinnen, mijn collega’s en de eerste felicitaties en troostende woorden kwamen binnen.

De kraamdagen in het ziekenhuis gingen voorbij, ik kreeg heel veel bezoek, telefoontjes, vriendinnen die ik lang niet gehoord had of waar ik niet zo veel kontact meer mee had hingen plots uren aan de telefoon. Het heeft deugd gedaan om die dagen mijn twijfels, zorgen, verhaal te kunnen doen, om feedback te krijgen. De vroedman die nachtdienst had die week was er ’s nachts om te luisteren, te troosten. Goud waard.

Maren aan de borst krijgen lukte niet, nog een frustratie bij. Ik had de energie niet om het deftig te proberen ook, de lactatiedeskundige had niet veel tijd, de vroedvrouwen spraken mekaar tegen, op dag drie gooide ik de handdoek dan ook in de ring. Gelukkig kon Maren wel flesjes drinken. Na 2 dagen kreeg ik de bevestigende uitslag van de bloedtest en werden we meteen door de catacomben van het UZ naar de kindercardioloog begeleid. Alles ok op dat vlak, gelukkig! Al een grote zorg minder. Die dag kwam ook de verantwoordelijke van de downpoli langs om uitleg te geven over hun medisch ondersteuningsprogramma. Op dat gebied kon ik natuurlijk in geen beter ziekenhuis bevallen zijn, meteen iedereen bij de hand die ons verder kon helpen.

Op zondag wou ik naar huis, ik had het beloofd aan Tiemen. De KA van wacht zag het eerst niet zitten, niet omdat Maren het niet goed deed zenne, ze vond dat ik te ‘labiel’ was. Ik weet niet hoe je je veronderstelt wordt te voelen als je net bevallen bent van een zorgenkindje maar ja, mijn stemming wisselde nogal die dagen. Een voortvarende vroedvrouw heeft er voor gezorgd dat we wel weg konden in de namiddag. En zo waren we op zondagavond voor de eerste keer met z’n allen thuis.

en morgen…… is ze twee!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

8 reacties op Nummerke 2: een extra chromosoom

  1. God, wat een mooie verhalen heb je hier neergeschreven! Mooie foto trouwens van op het geboortekaartje. Ik ben blij dat je vorig jaar mijn Secret Santa-slachtoffer was en ik je blog leerde kennen!

  2. Lies zegt:

    Krijg er kippevel van van je verhalen! Anders, maar ook zo herkenbaar! Die hele storm emoties en negatieve (bij mij achteraf gezien, soms ridicule) gedachten. Leg ze morgen maar eens goed in de watten , dat Marentje. En jezelf ook!

  3. Eilish zegt:

    misschien heeft jou ‘speciale’ dochter wel een heel ‘speciale’ (lees goeie mama) uitgekozen

  4. Lies zegt:

    Wat een verhaal. Ik lees nog niet zo lang mee, lieve Bé, maar ik voel al van in het begin een enorme liefde van jou uitstralen voor je kindjes. Je lijkt me heel sympathiek, en het feit dat je dat allemaal alleen doet, daar kan ik alleen maar ontzettend veel respect voor hebben. Ik vond het heerlijk om dit Maren-verhaal eens te horen (lezen)! Hou je vooral niet in om ook het Tiemen-verhaal eens uit de doeken te doen als hij verjaart (of staat dat al ergens op je site?).
    Geef je verjarende meisje maar een dikke knuffel van mij, en die stoere lieve vent van je ook! En pakt er u zelf ook eentje… x

  5. Ilse zegt:

    Fijn om te lezen, dat hele verhaal. Ondanks alle zorgen die je had/hebt, weerklinkt toch steeds de liefde voor en fierheid op je kindjes, heel mooi!

  6. missfolies zegt:

    Ook ik vond het fijn om mee te lezen. Ik wens jullie een hele leuke verjaardag toe!
    (Kende je trouwens al deze blog: http://www.kellehampton.com/ ?)

  7. jessie zegt:

    Wat een verwarrende periode moet dat geweest zijn. Gelukkig had je veel steun en luisterende oren in de buurt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s