Kinderkliniek

Dus gisteren was het onze eerste kennismaking met de nieuwe kinderkliniek in het UZ Gent. Hm. hm. Ik ben verdeeld.

Natuurlijk is dat daar allemaal proper en schoon en nieuw. 500 % beter dan de oude kinderkliniek.

Maar…. chaos! Ik moest dus met Maren bij de kindercardioloog zijn. Eerst de ingang vinden, de voorkant van het gebouw is nét iets te obvious blijkbaar, daar komen de nooduitgangen op uit. (na de derde deur had ik door dat het echt niet langs daar was).

Eens de ingang gevonden weer chaos. want langswaar moet je dan? Gelukkig een heel vriendelijke onthaalbediende die ons in de juiste richting stuurde. We komen in de wachtzaal van de kinderpoli… chaos! overal mensen die zitten, staan, hangen te wachten… en daartussen moet je dan een briefje gaan zoeken waarop staat dat je een nummerke moet nemen en wachten. (en neen, die aap op 1 meter vd grond met dat briefje om zijn hals is echt niet duidelijk voor een volwassene). Goed geprobeerd wel.

Enfin, we geraken ingeschreven en mogen plaatsnemen in de wachtzaal. Plaats. Hm. Of het aantal consultaties is plots spectaculair gestegen de laatste maanden of ze hebben (on)bewust gewoon te weinig zitplaatsen gemaakt. Maar ik kan toch nog nét een kruk/stoel bemachtigen. Ik heb al vlug door dat je heel goed moet opletten op witte jassen.. want die schreeuwen namen. De naam van jouw kind dus als het zijn/haar beurt is. Gelukkig heeft ‘onze’ verpleger een diepe luide stem en ik heb ik het sebiet gehoord. (mevrouw de verpleegster met uw piepstemmeke: courage!).

We mogen dus vrij snel binnen voor het eerste onderzoek: een cardiogram. Gaat allemaal vlot. De dokter is nog niet beschikbaar dus we worden teruggestuurd naar de wachtzaal. ‘Uw kindje enkel een bodieke aandoen zenne madam, ze moet sebiet toch weer uitgekleed worden’. Sebiet. Drie kwartier later hijs ik Maren terug in haar kleren zodat ze tenminste de ondertussen toegeslagen verveling kan verdrijven door wat rond te kruipen. Een kwartier later passeert ‘onze’ verpleger toevallig. ‘Oei, zijt ge nog altijd niet bij de dokter geweest?’ Hij pakt z’n mobieltje, belt de doc. ‘ja dokter, er zit hier nog een kindje voor u hé in de wachtzaal. Euh, neen dat was niet de laatste, Maren stond er ook nog op. Het dossier ligt op uw bureau.’. Nice, we zijn dus gewoon vergeten. Al een chance dat de verpleger nog eens passeerde of we waren ondertussen omgekomen van ontbering. 🙂 

10 minuten later komt  er een dokter aangeschuifeld door de gang die Maren ziet kruipen en er toch bijna over valt. (tssss). Hij loopt naar de andere kant van de wachtzaal en ik zie zijn mond open en dichtgaan. Ik gok maar dat het ‘onze’ dokter zou kunnen zijn. ‘Zoekt u Maren?’. ‘Euh, ja’? Ik zeg: die hebt u net bijna omvergelopen daar in de gang. ‘Ah! ja, sorry.’ (Dokters = warhoofden: check!)

5 minuten later staan we weer buiten met zeer goed nieuws. Allé gedeeltelijk. Alles is ok met Maren haar hartje, de 2 kleine gaatjes in haar hartje zijn dichtgegroeid zoals verwacht was. Maar binnen 2 jaar nog eens controle. (Joost mag weten waarom).

En nu is mijn grote vraag: waar is de speelhoek in de wachtzaal van de KINDERpoli in een KINDERziekenhuis? Is prinses Elisabetje dat vergeten? Want sorry my asking, maar een kind een uur en een kwart entertainen in een wachtzaal zonder afleiding (en neen een TV scherm 2,5 meter hoog is geen afleiding voor een 2-jarige) dat is niet leuk. Niet voor het kind. En al zekers niet voor de mama.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Kinderkliniek

  1. Lies zegt:

    Man man man. Goe bezig, inderdaad…

  2. Eilish zegt:

    Architecten/ingenieurs die gebouwen en de aankleding ervan ontwerpen zijn waarschijnlijk te slim om zich naar kinderniveau te verplaatsen… Kans gemist voor het UZ !!

  3. Geachte mevrouw,
    het spijt mij dat uw bezoek aan onze kinderkliniek geen aangename ervaring was. Voor het wachten wil ik mij verontschuldigen, want dat is inderdaad niet normaal en getuigt niet van een optimale organisatie.
    Wat uw andere opmerkingen betreft zoals afroepen van naam en beschikbare speelruimte: dit heb ik aangekaart bij onze verantwoordelijken om te zien of we hier geen oplossing voor vinden zodat wij het de kinderen in het vervolg wat aangenamer kunnen maken.
    vriendelijke groet
    Daniel De Wolf, afdelingshoofd kindercardiologie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s