#wijvenweek: zelfcensuur

Goh, de dingen waarover ik niet blog daar wil ik gewoon ook niet over bloggen… mijn vrienden & familie, mijn werk, over het algemeen dingen waar mensen bij betrokken zijn die dat misschien niet leuk gaan vinden dat ik erover schrijf, dus doe ik dat niet. Dus daar doe ik wel een beetje aan zelfcensuur..

Dingen waar ik minder over schrijf misschien:

Dat het soms moeilijk is mama van een gehandicapt kindje zijn. Kijken naar haar en beseffen dat ze altijd op haar uiterlijk gaat afgerekend worden. Dat ze nooit een eerlijke kans zal krijgen. Dat ze altijd eerst als downmens en pas daarna gewoon als mens zal bekeken worden. Dat is heel moeilijk. En ik laat daar heel veel tranen voor. Maar niet als de mensen het zien.

Dat ik naar de buitenwereld meestal overkom als de immer opgewekte blije energieke positief ingestelde mama terwijl  ik bijvoorbeeld ’s avonds tussen 18 en 19 uur niet echt aanspreekbaar ben. Moe van een drukke werkdag, moe van de oververmoeide lastige kindjes op de achterbank van de auto op weg naar huis. Moe omdat ik weet dat er meestal nog een ganse avond werk op me ligt te wachten. En dat ik dan wel eens mijn stem durf verheffen. En dat mijn kindjes dan wel eens beginnen wenen ( a ja want ze zijn ook moe). En dat ik dan maar meeween.

Dat ons huis maar 1 avond per 14 dagen ligt te blinken – als de poetsvrouw geweest is. Vanaf dag 2 is het damage control en blinde paniek als er onverwachte bezoekers komen.

Dat het financieel niet allemaal zo evident is zo alleen. Ik kan me bijvoorbeeld echt geen eigen woning permitteren. Echt niet. Dus ik ben afhankelijk van de huurmarkt. En de huurmarkt heeft het niet begrepen op alleenstaande ouders. Dus ben ik 4 jaar geleden – na een half jaar lang door alle verhuurders met een vies oog bekeken te zijn en nooit een kans gekregen te hebben – een beetje gedwongen gaan samenwonen met mijn broer. Niet dat dat een negatief gegeven is, absoluut niet. En dat samenwonen brengt voordelen met zich mee (vooral voor mij dan denk ik soms ) maar ook nadelen. Zo hebben noch ik, noch mijn broer veel écht privéleven. Hij brengt z’n vrienden quasi nooit binnen, ik hou me soms in om mensen uit te nodigen. Hij moet het maar altijd ok vinden dat de kindjes er zijn met hun bergen speelgoed, met hun nukken en kuren. Niet altijd evident om daar een goed evenwicht in te vinden. U begrijpt nu beter waarschijnlijk waarom wij enkele keren per jaar een (mid)weekje er vanonder muizen. Tijd voor een zuurstofkuur voor alle partijen 😉

En om op die financiën door te gaan, het is écht niet evident. En mocht ik het extra kindergeld voor Maren niet krijgen ik zou écht niet kunnen sparen. Nu probeer ik dat bedrag elke maand opzij te zetten, dat lukt me pakt 9 à 10 keer van de 12. En voor de rest is het uitkijken. Ik krijg gelukkig redelijk veel kinderkleertjes door van andere mensen, wat ik koop komt van Zeeman, Carrefour, H&M. Ik koop zeker voor Tiemen veel vooraf in de solden. En tweedhandsbeurzen daar ga ik ook regelmatig eens snuisteren. En ok wij gaan 3 à 4 keer per jaar op vakantie maar dat kan alleen maar door héél low budget te gaan… vorig jaar zijn wij een weekend, 2 x een midweek en een week weggeweest voor nog geen 800 euro in totaal. Dat is low budget met 2 kinders… En dat kan alleen maar omdat wij hele lieve mensen om ons heen hebben die het zien zitten om met ons mee te gaan op vakantie en zo de kosten te kunnen delen. En op vakantie is het ook op budget, ok we bezoeken dan wel eens een pretpark of zo maar dat is allemaal vrij uitgekiend. Gààn eten op vakantie bijvoorbeeld dat is voor ons niet normaal. Eerder vrij uitzonderlijk.

Dat ik een huismus ben. De laatste keer dat ik een avondje weg geweest ben was als ik het me goed herinner een kwisavond in oktober 2010. Ik mis dat ook niet. Ik moet soms ’s avonds laat werken en ik voel me daar nooit goed bij. Ik heb nochtans een babysit die ik 1000 % vertrouw, waarvan ik weet dat de kindjes ze ook heel graag hebben en toch. Ik blijf op m’n horloge kijken tot het een convenabel uur is om er vanonder te kunnen/mogen muizen. Vriendinnen hebben het er lastiger mee dan ik voel ik soms. Allé kom eens buiten! We gaan eens een pint pakken! Ga eens mee dit doen of dat doen. Ik heb al 2 jaar een etentje en cinema te goed van iemand. (vindt zij). Ik heb daar gelijk allemaal zo geen behoefte aan. Dat komt ooit wel terug. Vraag is of er dan nog mensen gaan zitten wachten op mij natuurlijk. Maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig ben ik content met mijn sociale contacten via de kindjes (en de virtuele natuurlijk :-))

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op #wijvenweek: zelfcensuur

  1. Eilish zegt:

    En of dat het allemaal niet evident is, alleen opvoeden, alleen de centen binnenbrengen. Natuurlijk blijft er werk liggen, …
    Als het je oplucht, schrijf er dan af en toe maar eens over, geen mens die je dat kwalijk kan nemen !

  2. Lies zegt:

    Over dat laatste: ik ben eigenlijk nooit een cafémens geweest. De muziek staat er te luid, mijn ogen pikten van de sigarettenrook (oké, dat zal wellicht nu wel beter zijn, ik heb het nog niet getest), ik zat niet op mijn gemak… Daarvan vind ik kindjes hebben zo handig. Vriendinnen komen gewoon bij ons thuis en ik kom gewoon bij vriendinnen thuis, anders moeten we allemaaaal een babysit zoeken, da’s ook te belachelijk. Ik vind dat een handig excuus, een kindjen 🙂

  3. ismama zegt:

    kijk es ge moet u zelf niet zo afbreken wij zijn een koppel en slagen er amper in te sparen en op vakantie gaan we nooit w

  4. ismama zegt:

    …ant dat vind ik te duur (800€??? hoe dóé je het??? sjapo) en er is niets mis met kleren van de zeeman of de rommelmarkt of 2de handswinkel zéker niet op de leeftijd dat onze kinderen zijn die verslijten kleren aan de lopenden band laat een ander maar zo onnozel zijn riverwoods te kopen aan de volle pot ik tik ze dan wel voor nen euro op de kop op de rommelmarkt en als ge eens in de buurt zijt van torhout, mieke’s 2de handsshop, merkkledij voor groot en klein aan geen geld (gaat in de solden tis dan nog goedkoper) en ik allesinds ben dan best wel trots dat ze mooi gekleed gaan voor in totaal 5 of 10 € per slot van rekening staat er nergens op dat het 2de hands is.

  5. HansDeZwans zegt:

    Je bent een sterke madam (ik wou eerst wijf schrijven maar vond dat niet kunnen). Nu ik er alleen voor sta, merk ik pas hoe zwaar het wel is. Vrijdag hebben we de wissel en dus moet ik tegen donderdag alles gewassen, gedroogd en gestreken hebben. Dan is het meestal na twaalf uur voordat ik in mijn bedje lig.

  6. s. zegt:

    Niets mis met tweedehands. Hier ook regelmatig tweedehandskledij voor de koter. Aan het tempo dat onze hummel eruit groeit… En ook, het is zoals ismama zegt: laat een ander er maar de volle pot voor betalen, ik tik het dan achteraf wel voor een appel en een ei op de kop. Wij gaan trouwens regelmatig naar de tweedehandsbeurzen van de gezinsbond. Geen kat die dat trouwens ziet, dat het tweedehands is. En als zo’n fashionista dan zegt dat zoonlief altijd zo mooi gekleed is, lach ik eens in mijn vuistje.

    En voor de rest: ik vind je een heel straffe madam en ik bewonder je oprecht voor wat je in je eentje klaarspeelt.

  7. Patsy zegt:

    Amai, bewonderenswaardig…
    Het raakt me ook dat je samenwoont met je broer, wat een hechte band moeten jullie hebben.
    Als enig kind heb ik altijd verlangd naar een broer of zus, niet alleen voor de leuke dingen maar ook om moeilijkere momenten te kunnen delen, daar kunnen geen vrienden tegen op, denk ik zo.
    Knap hoe je het allemaal regelt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s