d-day minus 4

En zo wordt de zoon dus 5 donderdag. En zoals eerder beloofd zal ik ook voor hem ne sequel schrijven :-). Van ‘ik wil mama worden’ tot ‘5 jaar tiemen’. Vanaf vandaag dagelijks op uw scherm. Haha.

Vandaag dus: Ik wil mama worden!

Dus ge zijt dik 34, er is nergens in de verste verte ne prins te vinden, niet op een wit paard, niet op een zwart paard. Nope. De laatste ‘prins’ heeft uw vertrouwen in prinsen nogal ne knauw gegeven trouwens. No more need for that sh*t.

En je begint na te denken. Wat wil ik zéker nog doen in mijn leven. En dat ene komt steeds terug: mama worden. Je ziet vriendinnen rondom je een gezin stichten, je bent de populairste babysit in je vriendenkring. a ja single én graag kindjes zien, het meeste geknipte babysit materiaal :-). En je eigen wens wordt dus steeds heviger. Maar ja… moeilijk zo zonder prins. Of niet? Google maakt je een beetje wijzer… Dan maar een tripje naar de huisarts.

De huisarts die bijna door het plafond springt van enthousiasme als ik haar voorzichtig vertel over mijn wens. “Maar ja gij, ge moet dat doen! Wacht… ik bel iemand”. Ze belt met mijn gynecologe die even hard door haar dak springt als ik het telefoongesprek zo zit af te luisteren. 10 minuten later sta ik buiten… met het telefoonnummer van de fertiliteitsdienst van het UZ Gent. Slik…

Enkele weken en tientallen pogingen tot later vorm ik eindelijk het volledige telefoonnummer, kan de zenuwen bedwingen om de beltoon volledig uit te wachten en gooi ik niet dicht als iemand de telefoon opneemt. ‘Euh ja ik zou graag alleenstaande mama worden en ik heb vernomen dat ik daarvoor bij jullie terechtkan’. Ik ga de rest van het gesprek hier niet weergeven maar ik kan u vertellen dat wat eerst aanvoelde als het moeilijkste telefoongesprek uit mijn leven plots een andere wending kreeg door de hartelijkheid, het grote welkom-bij-de-club gevoel dat ik onmiddellijk kreeg van het gesprek met de vroedvrouw. 2 afspraken stonden er op mijn briefje toen ik de hoorn neerlegde.

Ik had een paar vriendinnen ingelicht over mijn plannen natuurlijk, ne mens moet ergens zijn verhaal kwijt. Overal enthousiaste reacties trouwens. Mijn ouders had ik niks verteld. ik weet eigenlijk niet waarom, ik wou ze graag verrassen met het nieuws als de ganse ‘sollicitatieprocedure’ achter de rug was. Maar dat was buiten de efficientie van het UZ gerekend die mijn afspraken bevestigden met een brief…. op het adres van mijn ouders. Op een dag komt mijn moeder met een zeer ongeruste blik in haar ogen met 2 brieven van de vrouwenkliniek voor mijn neus wapperen. ‘er is post voor u’. ‘Uitleg?’ seinen haar ogen. Hihi. Arme mama, ze had blijkbaar al visioenen van dochters met dodelijke ziektes zien passeren..  ‘Gij wilt weten waarvoor die brieven zijn zeker?’ ‘Awel euh, ja graag!’.

Dus ik maak op ne doodgewone zaterdagmiddag, létterlijk tussen de soep en de patatten mijn ouders en broer deelgenoot van mijn plannen. ‘ah tof’ mompelt mijn broer. ‘je had dat al 5 jaar geleden moeten doen’ snuift mijn moeder tussen haar gelukstranen door. ”Ja, baas in eigen buik hé’ glimlacht mijn pa. Ok, ook die hindernis is genomen. Het kind zal enthousiast onthaald worden als het er ooit komt.

En dan is het tijd voor de eerste afspraak. Ik sterf van de zenuwen in de wachtzaal. En dan laat de dame waarmee ik een afspraak heb mij verdikke nog een uur sudderen (jaja, ik weet dat je meeleest, je patienten zo iets aandoen! :-)). (Maar bon, ik zal later leren dat een uurtje in de wachtzaal van de fertiliteitskliniek peanuts is. Uuuuuuuren heb ik daar uiteindelijk versleten…)  En dan komt ze op me afgestapt, een brede glimlach, uitgestoken hand. kom maar mee. 15 minuten later sta ik al weer buiten, met een foldertje en de boodschap dat de afspraak verkeerd gemaakt is en ik 2 maand later nog eens mag terugkomen, op dezelfde dag als mijn afspraak met de gyn. Ah ok. Valse start.

2 maand later mag ik dus nog eens sterven van de zenuwen, spendeer ik opnieuw een halve dag in de wachtzaal, zie ik de consulente én de gyn, krijg ik van beide al een halfslachtige ja en mag ik zenuwachtig naast de telefoon zitten tot de week erna.

Ondertussen ben ik op het www op zoek gegaan naar ‘lotgenoten’. En kom ik toevallig op een praatgroepke op yahoo. En maak ik me lid, begin mee te babbelen met een tiental dames die ofwel al bam zijn, ofwel in dezelfde fase als ik zitten..leuk. En op een dinsdagochtend is het zover… ik mag bellen en ik krijg al na 1 beltoon een dikke vette ‘ja’. ik mag starten met KID, de maand erna al! Ik krijg plots het gevoel alsof ik op een rollercoaster zit…

Morgen: zwanger worden is niet altijd evident en zwanger zijn nog minder!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op d-day minus 4

  1. Oh! Zo leuk dat je dit verhaal hebt gepost! Eigenlijk was ik wel een beetje nieuwsgierig, naar dat BAM zijn van je :-)… Héél leuk om het verhaal-naar-de-komst-van-Tiemen te lezen!! Benieuwd naar wat volgt…

  2. Eilish zegt:

    Ook ik heb uren gespendeerd op de fertiliteitsafdeling van het UZ, weliswaar mèt partner (met net iets minder baby-maak-materiaal – vandaar dat we daar terechtkwamen) Een plaats waar je inderdaad goed opgevangen wordt (in mijn tijd (1994) was daar ene Bernadette, en ene Monique, crèmes van madammen, beste bloedprikkers ever)
    We hebben er hoop en wanhoop gekend, maar uiteindelijk heb ook ik mijn twee op de wereld gekregen.
    Ik ben benieuwd naar jouw verhaal !

  3. Jessie zegt:

    ohhh super leuk om de achtergrond mee te lezen! Ik voel de spanningen tot hier, ook al weet ik dat het een happy end krijgt 😉

  4. missfolies zegt:

    Leuk dat je dit post! En dat enthousiasme, zo hartverwarmend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s