d-day minus 3: zwanger worden en zijn

Ik mocht dus starten in augustus 2006. Eerst poging beschouwde ik zelf een beetje als try out. Hoe gaat dat in zijn werk.

Tja hoe gaat dat in zijn werk? Na het verlossende ‘ja’ had ik dus een bestelling geplaatst bij de spermabank van het uz gent. Standaard toen (want ondertussen is dat allemaal veranderd) = 18 ‘rietjes’ goed voor 6 pogingen. Na 6 pogingen niet raak, nieuwe bestelling en herbekijken van de standaard zwangerworden procedure.

En dan moet je wachten, op de eerste dag van je cyclus moet je bellen naar de monitoring, je krijgt dan een afspraak ergens rond de 12e dag van je cyclus. Op die dag wordt je al vroeg verwacht voor een bloedprik en een echo. Een echo om te zien of daar ergens al één of meerdere follikels te zien zijn en hoe groot die dan wel zijn. Een bloedprik om te kijken hoe ver het staat met je eisprong. In de namiddag krijg je dan een telefoontje met instructies. Terugkomen op dag xvoor net hetzelfde. Of bellen naar de thuisverpleging om een pregnylspuit te laten zetten. Of dàn binnenkomen voor de inseminatie… Ik denk dat ik die eerste poging toch wel ne keer of drie daar gestaan heb voor echo en bloedprik. Om dan uiteindelijk toch die pregnylspuit te moeten laten zetten en te mogen binnenkomen voor de inseminatie. Zenuwen alom trouwens voor die eerste inseminatie. Niet dat dat veel inhoudt maar toch, zo’n eerste.. altijd een beetje spannend.

En dan komt het ergste…. want dan moet je dus een kleine 2 weken wachten op het resultaat…. aaarrgghhh. Die eerste week ca va nog, maar die tweede! Je voelt vanalles, je hoopt vanalles, je beeldt je vanalles in… zenuwslopend. Maar bon eerste poging was dus crash & burn. Al had ik er niet op gehoopt, toch teleurgesteld.

Fastforward naar het resultaat van poging 4! Weer noppes! En de minieme teleurstelling van de eerste mislukking is ondertussen overgegaan in groot verdriet. Want een aantal van mijn bamcollega’s waarmee ik samen aan het grote avontuur begonnen ben zijn ondertussen wél zwanger. Waarom ik niet? Scheelt er iets met mij? Mijn ongeruste telefoontje naar de monitoring wordt alweer goed opgevangen door de vroedvrouw en de gyn die ook even ad telefoon komt. Geen zorgen maken. Het komt als het komt.

We zijn ondertussen eind november en ik heb nét tijdens de volgende vruchtbare periode een vakantie geboekt. Even overweeg ik om te annuleren maar dan bedenk ik dat dit misschien net is wat ik nodig heb. Eventjes alles loslaten…. December gaat dus voorbij.

Héél begin januari is er een nieuwe poging. Ik moet zelfs op 1 januari een verpleegster laten komen voor de pregnyl. Raprap voor het nieuwjaarsetentje bij mijn ouders. Ze weten niet dat er nu al een nieuwe poging is, ik heb wijselijk gezwegen. Om hen van teleurstelling te vrijwaren en mij van de druk die ‘het weten’ onmiskenbaar met zich meebrengt.

En dan is het 17 januari…. 14 volle dagen na de inseminatie…. hm. Toch maar die predictor bovengehaald. 2 ellenlange minuten gewacht. Niets! Of wacht….. dat hele hele lichte streepje…. Auto ingesprongen naar de huisarts. gelukkig geen bomvolle wachtzaal.

‘Wat kan ik voor je doen?’ vraagt de huisarts. Ik toon de predictor. Een grote glimlach aan de overkant van het buro! ‘OOOOOHHHHH!’ Kom bloed trekken! Vanavond om 18.30 uur mag je bellen…

Ik kom te laat op kantoor obviously. Mijn baas, mijn partner in crime tijdens de behandelingen, diegene die 1 blik nodig heeft om te weten dat het wéér fout was en me dan wijselijk een dagje met rust liet, trekt zijn wenkbrauw omhoog als ik binnenkom. ik geef licht veronderstel ik.  ‘JA! Gelukt! Vanavond resultaat van de bloedanalyse maar een positieve test!’ Nog een OOOHHH!!’.

Toeval wil dat we die avond ons jaarlijks nieuwjaarsevent hebben, ik moet dus werken. Gelukkig heb ik die dag veel afleiding met de voorbereidingen. Als iedereen de zaal binnen is voor het inhoudelijk gedeelte van de avond bel ik naar de huisarts.’ Jaja, een goed HCG, een prille zwangerschap maar wel degelijk een zwangerschap. Ik heb me de ganse dag kunnen inhouden maar nu komen de gelukstranen toch wel… Mijn baas komt even de zaal uit, hij is ook benieuwd natuurlijk. Even schrikt hij als hij mijn tranen ziet maar mijn grote smile beantwoordt zijn vraag :-). ‘Yeah, proficiat hé’. En hij terug de zaal in.

Ik blijf nog even buiten, ik wil 1 iemand bellen, de persoon die me naar mijn gevoel het meeste gesteund heeft tijdens de ganse moeilijke zwangerworden periode. Door me uit mijn kot te komen halen en voor afleiding te zorgen, door ook op moeilijke momenten te bellen, gewoon door er te zijn. H. neemt de telefoon op en ik zeg ‘awel, zie je het zitten om meter te worden’. ‘ECHT, OOOHHHH?’ Gedeelde vreugde is toch schoon hé.. 🙂

2 weken en 5 dagen later mag ik teruggaan naar de fertiliteit voor de eerste echo. Een héél spannend moment. En ja hoor… daar is het, ik ben ondertussen een volleerde echolezer en mijn oog ziet sebiet een klein wit springend bolleke….. Proficiat Mevrouw! Het ziet er dik ok uit allemaal! Ik zweef de echoruimte uit… en dans de trappen af naar de vrouwenkliniek waar ik sebiet een afspraak ga maken voor de verdere opvolging. Ik ga niet meer terug naar mijn vorige gyn heb ik besloten. Ik wil graag de cirkel rond maken in het UZ, daar is de baby verwekt, daar zal de baby ook geboren worden. Ik heb al veel positieve commentaar gehoord over een vrij jonge gyn en ik vraag dus een afspraak bij hem. 2 weken later mag ik al komen.

In het weekend nodig ik mijn ouders en broer uit voor een etentje, zoals zo dikwijls. ik hang een briefje aan de voordeur ‘welkom oma, opa, peter? Vanaf 26/9 zit ik ook aan tafel!’. Ik hoor de liftdeur opengaan, ‘hm wat is dat?’. OOOOOHHHHHH (x 3). :-). Verrassing geslaagd én ik moet niet afwassen die middag haha.

Aan  12 weken kan ik eindelijk mijn grote nieuws aan de hele wereld vertellen. Mijn collega’s reageren verrast maar allemaal positief. Familie en vrienden zijn mee enthousiast. De andere bewoners in het flatgebouw waar ik woon zijn gezond ‘jaloers’. Allemaal oude dametjes waarvan een paar kinderloos ‘awel moest da gekunt hebben in mijnen tijd , ik zou dat ook gedaan hebben’. Grappig hoe ze meeleven, hoe ze nieuwsgierig naar mijn bollend buikje kijken als we samen in de lift staan.

De zwangerschap verloopt vrij vlot, al is het toch allemaal wat lastiger dan je op voorhand zo kan inschatten. ik ben heel misselijk tot 15-16 weken, met als hoogtepunt de namiddag. Dan moet er echt niemand met iets eetbaar onder mijn neus komen staan. Ik krijg ook appelflauwtes. ik moet voor het werk geregeld een bedrijfsbezoek doen, ammai ik ben meer dan eens wijselijk op een stoeltje blijven zitten terwijl de rest het bedrijf rondliep. Gelukkig verzwaar ik bijna niks, integendeel, zwanger zijn is de beste vermageringskuur ever, de eerste 15 weken gaat er zomaar eventje 6 kg af.In het laatste trimester krijg ik last van mijn maag en van bekkeninstabiliteit. Ik stap niet mee maar waggel vooruit.

Ik weet niet wat het gaat worden. ik wil het echt niet weten. het is me ook écht eender. Voor een meisje heb ik al lang een naam in gedachten: Romy. Voor een jongen niet. Samen met meter 2 maak ik een lijstje: Daan, Warre, Leander, Ferre… allemaal mooi maar ergens klopt het niet. Als ik al dik in de tweede helft vd zwangerschap ben krijg ik op het werk een uitnodiging voor een congres. De afzender heeft een hele mooie voornaam: Tiemen. Ik google eens. Niet in de top100 van de populairste voornamen… 2 lettergrepen, mooi voor een kleine jongen en voor een volwassen man. En van Friese origine. betekenis: man van het volk. Mooi. Ik pols even bij mijn namen hulplijn…. ooh ja, supermooi! Het is beslist, een jongen zal Tiemen zijn.

Ik heb ondertussen een free lance lay out man gecontacteerd om een geboortekaartje te ontwerpen. Ik heb een gans concept in mijn hoofd en hij volgt mijn idee. Ook voor de doopsuikers weet ik wat ik wil en ik vind het gelukkig vrij snel. Ik ga samen met de meters en peters shoppen en krijg een drie-in één-buggy, een kinderkamer en een triptrapp kado.  De rest vd babyspullen koop ik zoveel mogelijk tweedehands of zet ik op de geboortelijst.  Veel kleertjes kan ik niet op voorhand kopen, ik koop wat unisex pyamaatjes, ik krijg wat kleertjes te leen van vriendinnen. De rest is voor na de geboorte.

Op het werk wordt er voor een vervangster gezorgd, die redelijk vroeg begint dubbel te lopen met mij, ruim een maand op voorhand. Het is een dame met ervaring en ik ga mijn werk met een gerust hart 3,5 maand in haar handen overdragen.

Op 11 september is mijn laatste werkdag… 14 dagen voor de uitgerekende datum stop ik met werken. Nog 2 weekjes rust en tijd voor de laatste voorbereidingen……

Morgen: Van onverwachte ontmoetingen…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op d-day minus 3: zwanger worden en zijn

  1. evy zegt:

    och, birgit, een beetje zoals ons verhaal. Ik zit hier met tranen te lezen want ik begrijp je teleurstelling en ik voel je vreugde.
    Misschien hebben wij wel samen in die wachtzaal gezeten!! Wie weet…
    Wel vreemd want wij moesten thuis testen met een ovulatietest. Geen echo en bloedprikken. Zelfde ziekenhuis, zelfde periode…

    Ik kijk al uit naar morgen 😉

    • birgit189 zegt:

      we hebben dat eens geprobeerd met die ovulatietestjes en dat werkte niet, het tekende niet genoeg om een juist beeld te krijgen. Vandaar dat we voor de zekerheid kozen van echo + bloedprik. En ik woonde maar 2 min van het uz toen, twas niet zo ver om eens vlug over en weer te gaan ‘sochtends 🙂

  2. jessie zegt:

    ohhh ik leef hier ook zo hard mee. Echt leuk geschreven hoor!!! Doe je binnenkort hetzelfde voor nr 2? Je hebt toch echt een leuk schrijftalent hoor!!

  3. missfolies zegt:

    Zit hier verdorie met tranen in mijn ogen! 🙂 Maar word er wel helemaal goedgezind van! Trouwens een mooie naam, met een even mooie betekenis.

  4. Zo ontzettend leuk om te lezen!! Ook al weet ik natuurlijk dat het goed afloopt en dat er aan het eind van het verhaal een gezond jongentje wordt geboren, het blijft toch spannend om te lezen :-)!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s