d-day minus 2: onverwacht…

Dus dinsdag 11 september 2007 kwam ik rond 16 uur thuis, de laatste werkdag zat erop. Nog twee weekjes tijd om nog wat te rusten, nog wat kleine dingen te regelen. De geboortesuikers voor mijn collega’s en voor de kindjes wou ik zelf maken, alles stond klaar om dat te doen de dagen erna. Er moesten nog wat spulletjes in mijn koffer. Ik wou mijn boek nog uitlezen. De volledige collectie Friends dvd’s stond klaar om mijn nachtelijke slapeloosheid op te vangen.

’s avonds rond een uur of 10 sta ik recht uit de zetel en voel ik iets ‘ontploffen’ in mijn buik…. bijna onmiddellijk vormt zich een kleine plas aan mijn voeten. Euh… slik! Paniek is zowat het eerste wat in mij opkomt. Dat kan toch niet… Ik loop naar de wc en het water stroomt echt naar beneden. Oei. 🙂

Ik bel de pufcoach (één va de meters ging mij bijstaan tijdens de bevalling). Een slaperige stem neemt de telefoon op. Ik zeg: ‘ik dénk dat het zover is’. ‘wààà, néééé ik lig al in bed!’. Ik zeg ‘ja sorry maar mijn water is gebroken, ik heb gebeld naar de materniteit en ze hebben gezegd dat we best binnen komen.’

Rond middernacht checken we in. Ik heb lichte weeën en nog nul komma nul ontsluiting maar ja, mijn water is gebroken dus ik moet binnenblijven. We installeren ons, lacherig, zenuwachtig, … proberen wat te slapen. Niet dus, nachtje 1 zonder slaap. Ik word ’s ochtends geïnstalleerd op een gewone kamer. Het zal nog efkens duren mevrouw, installeer u maar. A ja, ge krijgt geen eten. Nice. Ik begin wel al ferm honger te krijgen. De pufcoach die ook niet geslapen heeft besluit om toch maar te gaan werken. Ik bel meter H. op die belooft om in de namiddag eens langs te komen. ik bel met een collega en met mijn ma en zeg NIKS! Ha! De leukste telefoons van mijn leven, ik lag ver onder de zetel van het lachen met het op de verkeerde been zetten van mijn ma. “ja ma, ik ga straks een dutje doen zenne”. Grappig. De dag kruipt voorbij, af en toe steekt een vroedvrouw haar hoofd eens achter de deur: nog niks? Nope, niks noemenswaardig. Rond 16 uur begin ik toch terug wat weeën te krijgen. Meter H. komt op bezoek met haar 2 kapoenen en brengt wat afleiding.

Rond 19.00 uur komt de pufcoach terug…. De weeën zijn weer wat heftiger maar nog te doen. Een vroedvrouw komt nog eens polshoogte nemen: ‘Ah, goed dat het toch vanzelf begonnen is, als de avondshift hier is mag je terug naar  het bevallingskwartier’. Rond 22 uur wij naar het bevallingskwartier. Miljaar zeg. Krijg ik daar een inwendig onderzoek van één of andere kwiet die nauwelijks Nederlands kent en ook totààl geen bedside manners heeft. Auch! Enfin: 2 cm ontsluiting. Toch al iets… De vroedvrouw zegt dat ik wat moet rondlopen, dus wij de gang op en neer, de geboortekaartjes gaan bestuderen. De pufcoach slaakt een gil ‘Moa!’. ‘Watte?’ ‘Dat geboortekaartje!’. Blijkt dat er de vorige dag een jongen geboren is die Tiemen noemt! Hm.

Rond 2 uur ’s nachts ben ik het beu, ik heb toch al een uur of drie stevige weeën en  na een opnieuw zeer pijnlijk onderzoekje blijkt dat er nog altijd geen schot id zaak komt.. ‘We gaan u iets bijgeven zenne’. Tof. ‘ t is de moment voor een epidurale mevrouw’, zegt de vroedvrouw. ‘de anesthesist is hier net voor iemand anders ook…’ Mijn plan om onderwater te bevallen wordt vitopresto opgeborgen. Hier met die spuit! 15 minuten later…. zàlig. weg pijn. Ik kan zelfs een paar uurtjes wegdoezelen. Rond een uur of 7 komt de vroedvrouw nog eens checken, 7 cm! Goed zo, we gaan nog een klein beetje bijgeven en dan gaat dat hier vlug in orde komen! Een uur later idd 10 cm… maar geen weeên meer…. De epidurale wordt afgezet en ik voel langzaam alles wakker worden, pffff. Not so nice. Rond 12.00 uur komt de gyn binnen ‘ah ge ligt hier al efkens heb ik gehoord..’mag ik beginnen persen. eerst nog een paar emo-aanvallen ‘ik ga dat nooit kunnen’, ‘laat die kleine maar zitten’, ‘ik wil naar huis’. 🙂

En dan…. bijna 39 uur nadat mijn water gebroken is, met flink wat hulp van de vroedvrouw én na een flinke knip (auch) ligt er plots een knalrood wriemelend wezentje op mijn buik. Kijk maar eens zenne, zegt de gyn, je mag zelf ontdekken wat het geworden is!

Een jongen dus: Tiemen Josse Willem!  3.1 kg en 52 cm!

Morgen: hallo oma en opa: suprise!!!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op d-day minus 2: onverwacht…

  1. Eilish zegt:

    En dan zegt iedereen dat je die pijn direct vergeet eens je de baby in je armen houdt. Aan de gedetailleerde manier waarop je ze na vier jaar nog weet te beschrijven… ‘k weet dat toch zo niet zenne !

  2. jessie zegt:

    Wow, een bevalling NOG langer dan de mijne, dat lees je niet vaak 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s