gouden hart

Ik ben ongelooflijk blij dat Maren in mijn leven gekomen is. Om veel redenen. Ik zal er u eentje verklappen. Ge kunt niet geloven welke wereld er voor mij open gegaan is. ik heb mensen en gezinnen leren kennen die ik anders nooit ontmoet zou hebben, waar ik achteloos aan voorbij zou zijn gegaan moest ik ze toevallig tegengekomen zijn.

Gisteren ging ik langs bij één van die gezinnen. Ik ga hier geen namen noemen, wie ze ook kent weet vast wie ik bedoel. Een gezin dat naast een kerngezonde dochter, een eigen kind met downsyndroom heeft en – zoals ik eigenlijk – zo ondersteboven was van de puurheid van zo’n kindje dat ze besloten er nog eentje te adopteren ook. Want downkindjes worden nogal eens afgestaan na de geboorte, zo blijkt. En naast die 2 kindjes met een beperking stelden ze hun huis ook nog open als pleeggezin voor een aantal kindjes met elk hun eigen problematiek. En het zal daar niet bij blijven hoorde ik gisteren tussen de lijnen van ons heel fijne gesprek.

Dat is nu maar één voorbeeld van het soort gezinnen waar ik sinds Marens geboorte mee in contact gekomen ben. Ik zou er u nog -tig andere kunnen schetsen. Mensen die belangeloos en met een heel groot hart hun eigen al extra beladen gezin openstellen voor kindjes die niet het geluk hadden een warme thuis te vinden na hun geboorte. En dan nog meestal voor kindjes die ook één of andere beperking of problematiek met zich meedragen. Kindjes die zich aan de rand van de maatschappij zouden bevinden als ze niet opgevangen zouden worden door deze warme gezinnen.

Ik ben bevoorrecht om mij te mogen bewegen in hun wereldje. Echt. En het is dat er tussen denken en doen heel veel praktische en vooral financiele bezwaren staan maar er wordt hier bij momenten heel erg nagedacht over pleegzorg etc… het is zeker niet iets voor nu onmiddellijk maar ik hoop echt om het in de toekomst ook ooit te kunnen en mogen doen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op gouden hart

  1. Lott zegt:

    Da’s ook altijd al mijn droom geweest: twee eigen kinderen en een pleegkind. En misschien wordt het ooit wel één eigen kind en twee pleegkinderen?

  2. Storm zegt:

    Ook hier wordt er al eens over nagedacht. Het blijft bij nadenken. Voorlopig ontbreekt ons de moed eigenlijk. Na de geboorte van onze twee kinderen kreeg mijn vrouw kanker. Door de behandeling zullen er geen kinderen meer komen. Sindsdien wordt vaak over adoptie en dergelijke gedacht. Maar zoals gezegd voorlopig blijft bij denken… Misschien ooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s