En toen was ze weg …

Downkindjes hebben de hele slechte gewoonte van op stap te gaan. Ik was er voor gewaarschuwd en ik had zelf al een paar keer gemerkt dat Maren idd begint te stappen zonder om te kijken als je haar laat doen. Ook op school hebben ze het al een paar keer mogen merken, gesloten deuren houden haar niet echt tegen, er is altijd wel een ander kindje dat ze eens lief kan aankijken om de deur open te doen en hoppa wég is ze…. naar buiten of nog liever de trap op.

Gisteren waren we een ganse dag in Puyenbroek met een groep en zoals altijd liet ik Maren daar haar gang gaan. ik wil niet constant achter haar crossen en zeggen dat mag niet, ze meot zelf op ontdekking kunnen gaan, ze mag best eens vallen of kindjes tegenkomen die niet zo lief zijn, ervaringsgericht groot worden noem ik dat ;-). Mààr, voor ik boze comments krijg, ik hou ze natuurlijk àltijd in het vizier, ik heb arendsogen als het op haar aankomt én een felgekleurd broekje of truitje doet wonderen op een plaats waar veel volk is. Gisteren ging alles dus goed.

Deze ochtend waren we boodschappen gaan doen en toen we terug thuiskwamen waren de kindjes binnengegaan en begon ik alles uit te laden en naar binnen te dragen. Toen alles binnenstond ging ik eens kijken in de living om te zien of het gelukt was om de jasjes en schoenen uit te doen en zag daar tot mijn grote schrik Tiemen alleen rustig zitten spelen. ‘Waar is zus?’ ‘Ik heb die niet gezien’ was het niet echt positieve antwoord. Màn ik heb nog nooit zo vlug onze benedenverdieping gescand! Buro, berghok, keuken, we, gang, nog eens de living voor de zekerheid dat ze toch niet ergens achter een gordijn of zo gaan zitten was (ze zou durven). Maar …. niks dus! Dus ik buitengelopen, de oprit af, de straat ingekeken, niks! Of toch, wàcht! daar héél in de verte zag ik ineens een felroze jasje lopen… ik weet niet wie het wereldrecord op de 200 meter heeft maar ik heb het ongetwijfeld geklopt. Maren liep dus doodgemoederd een wandelingske te maken op het einde van onze straat..; stap stap stap… zich van de prins geen kwaad natuurlijk. Gelukkig wél op het voetpad, ik mag er niet aan denken dat ze zou overgestoken zijn of één vd kleine zijstraatjes ingeslaan… pffff. Hoe ze het gedaan heeft, het is me nog altijd een raadsel, ze meot echt buitengeglipt zijn en de andere kant van de auto genomen hebben om de oprit af te lopen. In elk geval: vanaf nu laad ik de boodschappen uit terwijl ze vastzit in de auto én vanaf nu zijn onze buitendeuren op slot als maren wakker is… want sinds miss weet hoe deuren open gaan is ze véél te gretig om dat uit te proberen… En ik ga zo rap mogelijk een armbandje bestellen met haar naam en mijn telefoonnummer in gegraveerd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op En toen was ze weg …

  1. Eilish zegt:

    Goed plan, dat armbandje, je hebt immers geen ogen op je gat !

  2. Natalie zegt:

    De schrik sloeg me al om het hart… Gelukkig is alles goed gekomen !

  3. Oefff…Wat een trekkersmentaliteit!Niet best voor het hart, maar gelukkig verder zonder erg …

  4. Oh brrr… dat zijn van die momenten waarop je hart toch méér dan één slag overslaat!

  5. oef.. wat een geluk dat je ze nog net zag lopen…

  6. missfolies zegt:

    Oh wow, moet schrikken zijn!

  7. Marijke zegt:

    Dag Bé…

    goed tip… de klinken (langs binnen) op de deuren naar boven plaatsen. Dit krijgen ze zo makkelijk niet open. En gelukkig liep het goed af… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s