in een sukkelstraatje…

2 weken geleden kreeg de zoon een rappelvaccin tijdens het medisch onderzoek en besloot stante pede om de vloer eens van dichterbij te gaan bekijken…Een flauwte die gelukkig snel over was na een glaasje fruitsap en wat vertroeteling door de juf. Mama kreeg een vriendelijk telefoontje van de schooldokter met wat uitleg en geruststelling en haalde ’s avonds na school de zoon gewoon op in de studie. En toen begon het. Huilen, wenen, mijn arm doet zo’n pijn, ik vond het niet leuk… enfin een héél onrustige nacht later besloot ik een dagje thuis te werken en de gevoelige zoon wat aandacht te geven. Toen hij in de namiddag stond te tennissen tegen de Wii wist ik dat het beter was (knipoog)

Vorige week maandagnacht… plots gehuil in het bed naast mij. Mijn nek doet zo’n pijn, mijn hoofd doet zo’n pijn, ik kan mij niet bewegen… Ik durfde geen pijnstiller geven, alle mogelijke scenario’s schoten door mijn hoofd van hersentumoren tot tandabcessen, van hersenvliesontsteking tot een griepke… enfin.. u hoort het al paniek. Gelukkig had hij geen koorts dus wachtte ik een lange slapeloze nacht af tot het tijd was om de dokter te bellen. En terwijl we zus naar school brachten kwam het er plots uit: ‘mama ik ben gisteren hard met mijn hoofd gebotst op de speelplaats’. Ah! Verduidelijking. Oef. Enfin, geen van de artsen die we kennen id groepspraktijk kon ons vlug zien dus probeerden we ineens de nieuwe dokter maar eens uit :-). Dr. Anouk keek eens heel goed naar mijn kleine man, scheen eens met een lampeke in zijn ogen en stelde toen het verdict: een spier in de hals die geblokkeerd zat. Warm houden, een pijnstiller die wat ontstekingsremmend was en rustige activiteiten doen. Als het na 2 dagen niet beter was: kiné om alles los te maken. Oma en opa to the rescue want mama kon écht niet thuisblijven die dag. De volgende dag ging het gelukkig al beter en kon hij terug naar school, enkel de zwemles belden we nog af.

Afgelopen woensdagnacht word ik wakker om 1 uur en zie dat het licht brandt in de gang boven en ik hoor precies een kind huilen. Ik doe de deur van mijn slaapkamer open en zie daar een zielig huilend jongetje staan met een knuffel onder zijn arm. ‘ik heb zo’n oorpijn’!! Omdat de zoon een oorontsteking geschiedenis heeft twijfelde ik niet en gaf onmiddellijk een pijnstiller die helaas niet erg scheen te helpen… drie lange uren later hadden wij nog altijd niet geslapen en gaf ik een àndere pijnstiller bij en oef oef oef de kleine man viel gelukkig in slaap… ik helaas niet. Zus uit bed gehaald en naar school gevoerd terwijl de grote jongen nog in diepe slaap was en om 8.25 uur belde ik de groepspraktijk. Exact 7 minuten later klopje op de achterdeur en daar was Dr. Shari al…. Idd een beginnende oorontsteking en met wat oplapmiddeltjes en een voorschrift voor ab als het niet vlug beterde konden we de dag door. Mama bleef thuis bij de zoon want 1.5 uur slaap is toch nét te weinig om van enigerlei nut te zijn op het werk…

En nu vraag ik me af wat het volgende week gaat zijn… of zou ‘verderden’ hier van toepassing zijn? (u weet wel all good thing come in three..)
Ik mag het hopen…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s