uppercut

Gisteren rondde ik samen met Maren de jaarlijkse reeks controle onderzoeken in de downpoli af. We zagen de afgelopen maand de kinderarts, oogarts, de NKO arts, de cardioloog en er werd een bloedonderzoek gedaan.

Bij de kinderarts was het zeer kort: meten en wegen en buiten :-), 12.5 kg en 89 cm… klein maar dapper 😉

Bij de oogarts alleen maar goed nieuws, nog geen spoor van eventuele cataract (familieprobleemke) en 100% zicht. En ze kon Maren testen met de test waar ‘gewone ‘ 4-5 jarigen mee getest worden dus dat was heel positief.

Bij de NKO arts ook goed nieuws. Buiten de gewone hoeveelheid oorproppen die weer uit het oortje gepeuterd werd, niks abnormaals. Ze slaapt goed, ze hoort goed, geen oorontstekingen dus perfect rapport.

De bloedafname dat was er eentje om naar huis te schrijven, 35 minuten om 4 buisjes bloed te vullen… een prik in de pols omdat geen enkel andere ader wilde meewerken, ik moet daar geen tekeningske bij maken dat doet pijn, zeker als ge daar nog een beetje met die naald in zit te koteren. Totaal niet leuk en Miss Maren heeft dan ook een half uur lang het ganse ziekenhuis bijeen gekrijst terwijl ze door 4 personen in een houtgreep gehouden werd. Niet goed voor mijn moederhart, gelukkig wachtte ik tot alle buisjes vol waren om efkens niet goed te worden.

Daarna de cardioloog. Een ECG wat weer een kwartier brullen opleverde, zelfs op mijn schoot gezeten en met een superverpleegster, mijn kleine miss had het helemaal gehad en liet dat duidelijk merken (ge kunt het haar niet kwalijk nemen natuurlijk). Daarna bij de cardioloog zelf voor een echo vh hartje. 2 jaar geleden zei de toenmalige cardioloog: ‘alles ok zenne mevrouw, kom binnen 2 jaar nog s terug gewoon als opvolging’. ALLES OK was blijven hangen. Dus ik was er wreed gerust in. Tot deze cardioloog bleef ‘konfituur’ smeren op haar echoding en bleef naar het scherm staren (ondertussen Maren zwaar ah entertainen door samen ‘samson’ in de buik te zoeken, credits for that). Tja, ik zie toch iets wat er niet hoort te zitten.

Wat ik ervan begrepen heb: Maren heeft een ductus, een klein bloedvat tussen long- en hartslagader dat er niet hoort te zitten. Bij de meeste kinderen verdwijnt dit automatisch id eerste weken na de geboorte, bij Maren niet. Ik wist dat ze dat had maar gezien dr. 2 jaar geleden zei dat het ok was, dacht ik dat het weg was. Niet dus. Gevolgen: die ductus zorgt ervoor dat ze op termijn een écht hartprobleem kan ontwikkelen want nu krijgt haar hartje eigenlijk bij elke samentrekking een ietsiepietsie te weinig zuurstof. nu heeft ze daar nog geen last van maar id toekomst zal dat wss wel veranderen. Dus dat moet goed opgevolgd worden en ooit behandeld. Procedure is dat ze Maren in slaap doen, via de lies en de ader iets naar haar hartje schuiven wat dat bloedvat afbindt en gedaan. Maar zolang ze er geen last van heeft moet het dus niet, beter haar nog wat groter en sterker laten worden.

Ik ben er gelijk helemaal niet goed van. Omdat het zo onverwacht is. Omdat het haar hart is. Dat er iets mis zou zijn met haar oren, ogen, voeten so be it, dat pakken we aan en we doen verder maar dit…. pffff. Mama zal toch efkens tijd nodig hebben om dat te verwerken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op uppercut

  1. Siska zegt:

    dat kan ik geloven, veel sterkte….

  2. Dat zal wel dat het even schrikken was en wat een onderzoeken,……niet moeilijk dat Maren het echt wel had gehad. Take care

  3. DjeauOui zegt:

    Wat een verschrikkelijk nieuws! Heel normaal dat je van de kaart bent… Moet ze nu vaak op check up?

  4. TheMiss zegt:

    Ik kan me voorstellen dat je daar niet goed van bent… Hopelijk blijft ze er lang geen last van hebben!

  5. kalamityk zegt:

    Natuurlijk is dat vreselijk om te horen. Niemand wil de woorden ‘probleem’ en ‘hart’ in één zin horen als het over zijn kind gaat. Maar ik ben zelf een paar jaar geleden in het ziekenhuis beland met mijn hart. Ik zei ‘voor een operatie’, de cardioloog zei: ‘nee nee, een procedure’. Ik heb nog “patotoe, patatoe” gezegd, maar blijkbaar is er toch een groot verschil. In mijn geval: één nachtje ziekenhuis, en drie dagen later weer aan het werk. (Wat ik zelf wel wat jammer vond. Ik had er graag langer van geprofiteerd.) ik wil maar zeggen: ‘hart’ klinkt verschrikkelijk en is schrikken. Maar valt vaak echt wel mee. En zo te lezen is je dochter ook omringd door toplui.
    Wens je een helder hoofd en een rustig gemoed!

  6. Caroline zegt:

    Wij hebben hier ook een kindje met een vergelijkbaar hartprobleem. Hij is al één keer geopereerd geweest via de lies, en het viel echt reuze mee (volgende dag al naar huis). Maar ik ben het er mee eens dat je liever niet wil horen dat er iets is met hun hartje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s