perfectie

In mijn (dichte) omgeving de laatste weken 2 keer omver geblazen door het nieuws dat mensen die ik ken hun zwangerschap beëindigen omdat/als het kindje downsyndroom blijkt te hebben.

Mensen die mijn dochter kennen, die zeggen dat het ‘een schatje’ is, en zo flink en al. Waar ze op schoot bij gezeten heeft, die met haar gespeeld hebben, waar zij blijmoedig en frank als ze is met open blik ongetwijfeld vele kussen en knuffels aan gegeven heeft.

‘Ik zou dat niet aankunnen’. ‘ik doe dat de wereld/het kind/mijn gezin niet aan’. ‘mijn hart zegt ja maar ik ga naar mijn verstand luisteren’. Een pleiade aan uitspraken waarmee je rond de oren geslagen wordt. Murw geslagen wordt.

En dan ben ik zo ootmoedig om te zeggen: ‘ik heb respect voor je beslissing, veel sterkte.’

Terwijl ik zou willen brullen: “néééén, waarom? je geeft een kind geen kans omdat het niet perfect is? Omdat jij jouw leven daaraan gaat moeten aanpassen? Omdat jij schrik hebt voor wat de anderen gaan zeggen?”

Ik word daar een beetje ziek van. En boos. En verdrietig.

Mijn wereld zou er in elk geval al een stuk minder perfect uitzien zonder haar:

maren voorjaar 2014

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

8 reacties op perfectie

  1. nickytjes zegt:

    Moedig van je om hier je échte gevoelens daaromtrent op te schrijven…

  2. Jessie zegt:

    Geen woorden voor. Ieder zijn keuze, natuurlijk, maar snappen doe ik het ook niet. Toen wij voor de keuze stonden wegens verhoogde kans op… Was het voor mij meteen duidelijk…mijn kind was welkom, zolang ze zelf kans op levensvreugde.

  3. Inge Frans zegt:

    Lieve Bieke,
    Recht op niet perfect zijn, in deze wil ik je graag steunen. Recht om onder de klasmediaan te zitten, recht om wat langer tijd nodig te hebben, recht om meer te zijn dan cijfertjes en tabellen. Recht om ” anders” te zijn, soms zoveel boeiender, vrolijker, duidelijker dan doorsnee. Mijn loopbaan in het onderwijs zit erop. Ik heb nogal wat tijd doorgebracht met het helpen van kinderen bij wie het allemaal wat moeilijker ging. Maar ik was ook vaak zo fier op hen, omdat ze zijn wie ze zijn, en op hun manier bijzonder waardevolle dingen deden… Ik warm me nog steeds aan hun verhalen en die van hun ouders, aan de onvoorspelbaarheid van hun levensweg, hun drive om hun eigen weg te gaan, en de grote voldoening als je ziet dat ze gelukkig zijn… Ook jouw keuzes maken me heel gelukkig. Vroeg of laat zal iedereen wel inzien dat het allemaal wat menselijker mag, daar worden we met z’n allen alleen maar beter, gelukkiger van!
    Courage,
    Inge

  4. Ik versta je heel goed. Het voelt zo onrechtvaardig dat een kind met Down, of een andere handicap geen recht op leven krijgt. Het voelt ook alsof de waarde van onze kinderen zo ontkend wordt. Wij ervaren elke dag wat een rijkdom ze zijn. Het is spijtig dat mensen bewust dit geschenk weigeren. Ze missen heel wat. Geniet van je dochter en van hoe ze jouw leven verrijkt.

  5. Iedereen moet perfect zijn hé,…maar zo zit de wereld niet in elkaar, dank zijn mijn nichtje heb ik zoveel bijgeleerd, ook al kon ze niet praten,…..

  6. Lieve collega-mama… de pijn is zo herkenbaar. En toch hé… jij gaat verder met je leven en je prinses, niets kan daar afbreuk aan doen. Maar denk eens aan die beide mama’s en de volgende keer dat ze door Maren gaan overladen worden met haar hoogbegaafdheid in t geven van onvoorwaardelijke liefde en vriendschap… k Zou niet in hun plaats willen staan. Dikke knuffel voor jou, zeer zeker ook van Kayleigh!

  7. ismama zegt:

    maar zoals ge zelf zegt “ieder zijn keuze”.

  8. Pingback: Favoriete bloggers mei - Mamaliefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s