en toen ging de rem er even op

Het zijn zowel fysiek als emotioneel uitputtende weken geweest de laatste tijd. Het draait en het keert en het wringt professioneel en ik kan de vinger er maar niet opleggen hoe het eigenlijk komt…. metaalmoeheid na 17 jaar lijkt me de meest logische uitleg… Daarnaast bezorgt mijn grootste ‘hobby’ me momenteel alleen maar slapeloze nachten, kopzorgen en negatieve energie en dat is fout. Zo fout. En ik weet niet of het omkeerbaar is. Ook privé is mijn emmerke vol met de zorgen om Tiemen en de voortdurende aandacht om het welbevinden van Maren & haar team. En ik ben de laatste weken wat te overenthousiast me overal ah instorten (mss om de voorgaande 2 dingen te verdringen?): speelgoed vd kinderen helemaal reorganiseren, toch zélf hardnekkig die mand strijk nog om 1 u ’s nachts afwerken, toch dat boek nog uitlezen al is het al een stuk nà middernacht en gaat de wekker ongenadig af om 6 uur. Ik was moe, doodmoe.

Het was dus hoog tijd voor een break. Ik vond voor een prikje een appartementje aan zee voor een paar dagen, we pakten de koffers en vrijdag na school laadde ik de kinderen in de auto en vertrokken we richting Westende.

Ik heb drie dagen niks gedaan. Enfin we hebben véél gedaan maar allemaal omdat we er zin in hadden, zonder te kijken naar uur of tijd, gewoon op ons eigen tempo. ik heb 2.5 boeken uitgelezen, Tiemen leren rummikub spelen, pompoensoep gemaakt met mijn 2 helpers, gepuzzeld met Maren, een paar tijdschriften doorbladerd, veel gewandeld, zandtaarten gebakken, me bezig gehouden met een kerstkaartje concept en de uitwerking ervan, schelpjes gezocht, eindeloos achter Maren gecrosst op de dijk. En geslapen… 30 uur op drie dagen… dat is meer dan het dubbel van wat ik de laatste weken thuis haalde op drie dagen. Ik heb heel bewust geen laptop meegenomen, m’n smartphone offline gehaald en gewoon genoten van de rust die dat cyberloos zijn met zich meebracht.

Dat ik (goede) voornemens heb, dat ik het nooit meer zover ga laten komen en dat ik de komende weken goed ga nadenken over wat, hoe & met wie (nog). Maar een herhaling van de laatste weken die komt er niet meer. Zoveel is zeker. Want deze schatjes verdienen een betere mama dan ik er de laatste weken een was…

DSC02783

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op en toen ging de rem er even op

  1. prinses op de kikkererwt zegt:

    Wow, daar heb ik veel bewondering voor. Ik vind vaak het alleenstaandmoederen zo intens, zeker in combinatie met werk en huishouden. Eigenlijk heb ik vaak het gevoel dat ik alleen maar overleef, en geen hoger niveau haal. En net als het dan ietsje beter lijkt te gaan, is de Baby weer eens drie dagen op rij om 4u wakker en ben ik weer helemaal terug bij af.
    Maar dus erg knap: je daadkracht, je moed, het besluit even weg te gaan, even weg gaan met twee kinderen (lijkt me op zich al intens), het feit dat je zo drastisch je rust hebt genomen (maar even praktisch; hoe slaap je 30 uren met twee kinderen?), en die goede voornemens. Wow, echt!

  2. birgit189 zegt:

    om 21.00 uur ging het licht uit voor de kindjes én voor de mama :-), op vakantie kan dat hé 😉

  3. Ik ben blij dat ik hier regelmatig zeg om 22u, alles uit en gewoon slapen, je houdt het anders gewoon niet vol, fulltime werken, huishouden en kids,…..

  4. Silke zegt:

    We hebben je wel gemist lieverd 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s