De test

Ik haat m. De test. De niet-invasieve prenatale test. Echt. Waar.

Elke keer het onding in de media nog maar eens bovengehaald wordt als hèt middel tegen hét kwaad des duivels, zijnde mensen met – ooooh verschrikkelijke wezens zijn het! – downsyndroom gaan al mijn haren naar omhoog, begint mijn bloed te koken, krijg ik een paar rimpels bij.

Een collega-mama zei het in al haar woede en verdriet deze namiddag heel treffend: je kiest toch voor een kind. Niet voor een kind met of zonder?

Ik stel het karikaturaal ik weet het, ik neig daarnaar als ik mij oprecht tot in het diepste van mijn ziel getroffen voel door iets. Als mijn dochter nog maar eens bekeken wordt als zij-die-er-eigenlijk-niet-zou-mogen-zijn. Zij die alleen maar geld kost aan de maatschappij. Zij die maakt dat haar moeder al haar carrièreplannen overboord gegooid heeft. Zij die al die extra’s vraagt om mee te kunnen draaien in onze hetisnooitgenoeg en hetmoetaltijdmaarmeerenbeter maatschappij.

Vandaag in de krant, de hele dag in alle mogelijke sociale media, vanavond nog maar eens op TV. Pro test: mediagynecoloog. Pro down: een mama. GO MAMA!

Waar eindigt het, dat is mijn vraag. Want nu is het een test op Down. Binnen 10 jaar kunnen ze wie weet met een prenatale test kijken met welke cijfers uw ongeborene in het eerste leerjaar naar huis gaat komen. Oh maar zesjes.. neen haal maar weg die handel, we gaan voor een slimmerd, de volgende keer lukt het vast.

Karikaturaal? Vast en zeker! U bent geschockeerd? Ik ook!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

11 reacties op De test

  1. Inge Frans zegt:

    Lieve Bieke, ik zag het ook passeren, dat nieuws. Ik zag ze ook in mijn klas, nee, toen nog geen kindjes met down, maar zoveel andere. Bij wie het wat langzamer ging, die niet pasten in de tabellen, voor wie extra zorg werd ingeschakeld, en het dan nog niet altijd lukte. De kinderen die het beste in ons naar boven haalden. Mogen die alsjeblief ook gewoon gelukkig zijn? Plezier maken? Zijn wie ze zijn? En mag ik ervan genieten met hen samen te zijn? De dingen eens vanuit hun standpunt bekijken kan zo bevrijdend zijn! Ik had ze niet willen missen!
    Gelukkig zijn er ook nog mensen die voor hen kiezen, onvoorwaardelijk!
    Met al mijn sympathie,
    Inge

  2. Mijn zoon is ook anders en trager, maar tegelijkertijd zo’n verrijking want hij gaat terug naar de essentie.

  3. doetje zegt:

    Toen ik hoorde over de test, moest ik aan jou denken, en hoe dat voor jou moest voelen. Ook mijn dochter heeft haar beperkingen, en weet je, die maakt ons slimmer, weet je dat? Toevallig hadden wij het er nog over, mijn man en ik, hoe veel bewuster wij met alles omspringen, hoe bewuster wij keuzes maken en hoe zij ervoor zorgt dat wij over alles moeten nadenken. Zij maakt dat wij veel betere ouders zijn, nem!

  4. prinses op de kikkererwt zegt:

    ik volg je compleet! heb zelf elke test geweigerd. waarom zou een kindje met down minder welkom zijn?

  5. leezzz zegt:

    Ik weet het niet, Birgit, of het zo zwart-wit is. Ik vind Maren een superkindje, en ik ben heel blij voor jou én voor de maatschappij dat ze er is. En dat geldt voor alle mensen met Downsyndroom. Natuurlijk hebben zij het recht om te leven, natuurlijk hebben zij het recht om te bestaan. Maar die test gaat niet alleen over het kind zelf, het gaat ook over de ouders. En wie zijn wij, wie zijn alle anderen, om te beslissen voor een mama, een papa, of ze een kindje met Down aankunnen. Je weet zelf ook dat Maren een ‘goeike’ is, om het zo maar te zeggen, en dat het ook veel erger, en veel zwaarder kan zijn. Dat weet je nooit op voorhand. Wel weet je dat Down het leven er niet makkelijker op maakt. En als een (toekomstige) ouder op voorhand al weet dat zij en/of hij dat niet aankan (aankunnen), wie zijn wij dan om hen te verplichten het kindje toch te houden? Met de kans dat het kind later in een verzorgingstehuis terechtkomt, omdat de ouders er niet voor kunnen zorgen… En dat bedoel ik niet op een financiële manier, het gaat me niet om de kostprijs voor de maatschappij. Het gaat me om het kind zelf. Hoe gelukkig is een kind of volwassene dat/die niet voor zichzelf kan zorgen en ook niet bij zijn/haar eigen ouders terecht kan?
    Ook wat de tests zelf betreft, vind ik dat je het te zwart-wit ziet. Een test voor kinderen die nooit meer dan zesjes zouden halen? Dat zal er nooit doorkomen. Maar als je op voorhand al zou kunnen weten dat je kind bijvoorbeeld niet veel meer dan een plantje zal zijn voor de rest van zijn leven, of geen armen en benen zal hebben, of blind en doof zal zijn, dan begrijp ik dat veel ouders ervoor zouden kiezen om dat kindje niet te krijgen. Omdat ze weten dat ze het niet aankunnen, en omdat zo’n kind – volgens mij – alleen gelukkig kan zijn in een écht goede omgeving. En hoezeer opvangtehuizen hun best ook doen, ze kunnen toch niet tippen aan een écht liefdevol gezin, zoals het jouwe, zoals het mijne, zoals dat van velen van ons.
    Ik begrijp dat. En ik begrijp jouw standpunt ook, maar ik vind dat je het te zwart-wit ziet, sorry.

    • Lies zegt:

      Als een toekomstige ouder weet dat hij “zo’n” kindje niet aankan moet hij misschien maar niet aan kinderen beginnen. Misschien ook heel zwart-wit. En mijn mening is genuanceerder dan dit. Maar het houdt voor mij meer steek dan oei, we krijgen een kindje met down, we kennen er niet veel van, maar doe het maar weg. Ik kan niet snappen dat een kindje waar je naar verlangd hebt plots niet meer welkom is, terwijl het MAAR down heeft. Want zo ervaar ik het, maar wij hebben dan ook een ‘goeike’ waarschijnlijk.

    • doetje zegt:

      Hoe kan je nu in godsnaam inschatten of je zo een kindje “aankan”? Als je kindje een ongeval heeft en gehandicapt is, dan heb je geen keuze en “moet” je er wel voor zorgen.
      Wat wij bvb wel deden was op de dag van de afspraak voor nekplooimeting samen bespreken wat we dachten wat we wilden.

      • leezzz zegt:

        Ja, doetje, en ook dan zijn er mensen die niet langer voor hun kind kunnen zorgen. OK, je zou kunnen zeggen dat zulke mensen dan maar niet aan kindjes moeten beginnen, maar je weet zelf toch ook wel dat kinderen hebben – in het algemeen – een STUK zwaarder is dan je ooit had kunnen voorzien. Ik vind dat iedereen zich zo goed mogelijk moet informeren, en de keuze voor kinderen zo bewust mogelijk moet maken, maar je kan sowieso niet alle ‘missers’ uit de wereld helpen. (en voor alle duidelijkheid: met ‘missers’ bedoel ik vooral NIET kinderen die op de wereld komen met een of andere eigenschap die hen anders maakt dan het gemiddelde! Ik heb het over ouders die op welke reden dan ook hun kinderen (speciaal of niet) niet aankunnen.) Conclusie: als mensen op voorhand al weten dat ze hun kind niet zullen aankunnen, dat ze hun kind geen waardevol leven kunnen bieden, dan halen ze het mijns inziens beter weg. En dat geldt net zo zeer voor een ‘gewone’ abortus.
        Waar ik het wél mee eens ben, is dat Down meer in de (positieve) aandacht moet komen, zodat mensen die voor de keuze staan, ten minste een geïnformeerde keuze kunnen maken!

      • trijnewijn zegt:

        liever allerhande testen dan koppels die in het ziekenhuis beslissen om hun kind af te staan voor adoptie omdat ze niet wisten dat het down zou hebben en ze dat niet aankunnen. Wat nu helaas wel nog gebeurt, al wou ik dat ik dat niet wist.

  6. maaike zegt:

    onbekend is onbemind… en iedereen zou Maren in zijn hart kunnen opnemen, maar ik heb veel pijnlijkere dingen gezien bij ons op school…
    dus ik vind dat ieder die keuze zelf moet kunnen maken…

  7. Upje zegt:

    Ik kan verkeerd zijn, natuurlijk, maar ik denk dat je hier toch dingen invult die mensen helemaal niet bedoelen. Want dat mensen na zo’n positieve test zouden besluiten om het kindje niet te houden, betekent dat daarom dat ze jouw keuze om dat wél te doen veroordelen? Betekent dat dat ze denken ‘oeioei, zoveel geld dat dat de maatschappij gaat kosten’? Daar ben ik absoluut niet van overtuigd. Denken ze ‘zo dom dat ze dat kind heeft gehouden en daarom haar carrière opzij gezet’? Nee. Of toch niet volgens mij. Ik denk dat de meeste mensen jouw keuze daarin respecteren. Dat diezelfde mensen die zo’n beslissing nemen, nog altijd Maren een superkind kunnen vinden en totaal geen probleem hebben met haar aanwezigheid. Dat geloof ik oprecht. Dat ze heel veel bewondering hebben voor de manier waarop jij het een plaats geeft en voor je dochter vecht … maar dat ze voor zichzelf besluiten dat dat voor hén iets is dat ze niet kunnen of willen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s