superfiere mama

Tweede leerjaar. De tafels. Ik weet niet hoe het met u zit maar zelf herinner ik mij daar nog weinig van hoe ik dat in godsnaam allemaal in mijn klein hoofd gestampt heb 36 jaar geleden. Maar ik ken ze, van voor naar achter en terug. 1 truukske ben ik al die jaren blijven onthouden: een zeven en een 8 is een 6 en een 5.. 7×8 = 56. Het is één vd weinige wiskunde dingen waar ik rotsvast van overtuigd ben dat je dat moét kennen, gewoon omdat je ze elke dag wel ergens kan toepassen.

Dit schooljaar was het dus de beurt aan de zoon. Na nieuwjaar begonnen ze eraan. Leuk vond hij het niet. ‘stomme tafels’ het is er méér dan eens uitgekomen. En toen de eerste tafeltoetsen begonnen kreeg hij wat moed want het ging eigenlijk redelijk vlot. Maar het bleef lastig, niet leuk, saai en godweetwat hij er nog allemaal van termen naar gegooid heeft.

Ze konden een tafeldiploma verdienen. Maar daarvoor moet je alle maaltafels perfect kunnen. 95/100 moet je halen op 15 minuten…. Drie pogingen mogen ze doen. De eerste was een goeie oogopener zullen we het maar noemen. Vatbaar voor verbetering. In het lange weekend van vorige week togen we aan het oefenen voor de tweede poging, elke dag 2 x een kwartier. 1 kwartier gewoon mondeling oefenen met de tafelkaartjes, 1 kwartier een oefenblaadje invullen zoals de tafeltoets. Langzaamopbouwen van 40 oefeningen naar 100. Leren om zich een kwartier lang te focussen op één ding (een hele opgave voor mijn hyperactieve zoon), leren rustig blijven als je een oefening toch niet weet. En ook: cijfertjes min of meer leesbaar schrijven, toch wel de grootste uitdaging…

Woensdag was de test. Dinsdagavond haalde hij thuis 99/100 binnen de tijd.

Dinsdagnacht inslapen was moeilijk. Woensdag kwam hij me stralend tegemoet gerend: ik was binnen de tijd mama!! Woensdagnacht inslapen was nog vééél moeilijker, had hij er voldoende juist of niet? Ik stopte donderdagochtend een briefje in zijn brooddoos: ‘mama is fier op jou!’. Ik dacht als hij het haalt dan is het duidelijk waarom dat briefje erin zit, als hij het niet haalt begrijpt hij het hopelijk ook en put hij er wat troost uit. Mama had gelukkig veel afleiding op het werk donderdag!

Ik ga de beelden laten spreken. Fiere mama. Fiere zoon. Een mijlpaal, toch? Wat wordt hij groot….

DSC03659

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op superfiere mama

  1. Inge Frans zegt:

    Zalig berichtje! Ik gebruik dat trukje van die 5 en die 6 nog steeds! En leerde mijn kleindochter het andere trucje: met een onvervalst Gents accent, en lekker langgerekte è’s’: zès maal zès is zèsendertig! Maar zo lelijk praten mag natuurlijk enkel voor dit trucje he! Na 37 jaar tafeljuf kan ik alleen heel blij zijn met jouw aanpak, vooral met de manier waarop de inspanning gewaardeerd wordt, en niet enkel het resultaat! Bij mij deden ze wedstrijdje tegen zichzelf, telkens iets meer juist binnen de tijd! Kindjes met een zwakkere automatisatie kregen een klasgenootje dat vlot kan automatiseren als coach… Prachtige dingen heb ik gezien! Grenzeloos respect voor de volhoudertjes, die blijven oefenen om steeds een stapje verder te komen! Op die manier kregen ook de kinderen bij wie het spelenderwijs verworven geraakt, respect voor hun klasgenoten die het hier moeilijker mee hebben!

    Een dikke proficiat voor Tiemen! Van de juf van zijn mama!

  2. misscaesar zegt:

    Wowtch, proficiat !!!! Mijn gottekes, die tafels, daar droom ik nu zelfs nog van. 8 x 7 kan ik nog steeds niet onthouden, érg hé…

  3. Christel zegt:

    Een dikke duim hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s