Downsyndroom: een groeiproces

In de Verenigde Staten is oktober ‘Down Syndrome Awareness Month’. Als ik de vele sites en fb pagina’s lees is dat daar redelijk hot. Ook hier in Vlaanderen wordt het een beetje opgepikt. Ik vind dat een werk van alledag eigenlijk dus veel meer aandacht dan anders geef ik er niet aan.

Maar dus…. dat het een groeiproces is. Zowel mensen ervan bewust maken dat mensen met Downsyndroom deel uitmaken van onze samenleving, in alle geledingen ervan, overal en altijd als het groeien als ouder in dat proces. Punt 1 lijkt me duidelijk… mijn dochter is een kind als alle anderen en ik sleur die ook overal mee naartoe waar ik mijn ander kind mee naartoe sleur. Ik deel ook haar kleine kantjes en haar grote verdrieten, waarom ze me blij maakt, waarom ik trots op haar ben… Net zoals voor mijne zoon. Er zijn nog altijd ouders die hun kind wegstoppen.. ik vind dat jammer… het voedt de perceptie (die er jammer genoeg nog te veel is) dat ze er niet zouden mogen bijhoren. Nog werk aan de winkel daar..

Punt 2, het groeien als ouder in dat ‘downsyndroom’ gegeven. Ik vind dat een hele moeilijke en lastige. De eerste jaren dat Maren er was wou ik ook echt absoluut totaal niet geconfronteerd worden met volwassenen met Down. ‘Ge hebt er toch ook zo één?’, liet een collega zich ontvallen toen ik dat op het werk eens vertelde. Tja ja tuurlijk. Maar er is wel een wezenlijk verschil tussen die schattige kleuter die eigenlijk niet opvalt tussen haar klasgenootjes en de volwassene met Down die natuurlijk wel opvalt. Of is dat mijn (verkeerde) perceptie dat die volwassene méér opvalt dan mijn dochter? Ik weet het niet…

Gelukkig zit ik ondertussen in een stevig netwerk van ouders. Waar zowel ouders van mini’s inzitten (waar ik zelf mijn beperkte ervaring al eens mee kan delen), als ouders van wat oudere kinderen en ook van volwassenen. Waar ouders bijzitten die foto’s en verhalen delen, die info geven. Goud waard vind ik. Zo belangrijk om de herkenbare dingen te ontdekken, om al eens op voorhand na te kunnen denken over mogelijke uitdagingen, om de ervaring van die mensen te kunnen gebruiken om je eigen parcours gerichter af te leggen.

Ook zij schreef er weer een prachtig stuk over….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Downsyndroom: een groeiproces

  1. Lore zegt:

    Héél mooi. Afgelopen paasvakantie gingen we op kozijntjesweekend (wij woonden met ons Kot in de Kozijntjesstraat) en één van de kindjes heeft Down… Het was een prachtige ervaring. We hadden er wat schrik van en hebben dat achteraf ook toegegeven, maar we hebben zo genoten van het kindje en de interactie met andere kinderen, haar karakter, haar oprechtheid… Elk kind is uniek en ook kindjes die van moeder natuur net iets meer kregen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s