Vertrouwen

Het was toch wat met een angstig hart, dat mijn collega-redacteur en ik naar een interview reden gisteren. Wij mama’s van een jong meisje met Down gingen het verhaal optekenen van de ouders van een volwassen vrouw met Down. Niet zomaar eentje. Neen, de vrouw die voor ons allebei zowat het ‘rolmodel’ is wat we in ons hoofd hebben voor onze dochters. Wat als het tegenvalt? Wat als dat rolmodel toch niet blijkt te zijn waar wij op hopen? Dat gaat zo zwaar binnenkomen…

De ontvangst was zeer hartelijk. De dame met Down had weinig zin om naar beneden te komen om ons te begroeten want computertijd is computertijd en daar moet niemand tussen komen. Ik was al meteen nog grotere fan haha. Maar kijk, ze kwam dan toch, ze zag en ze overwon. Ons beider harten.

Ik moet het interview nog vertalen naar een verhaal dus ik ga hier nog niet te veel prijsgeven maar ik kan zeggen ik ben zwaar onder de indruk. Om wie ze is. Om het leven dat ze leidt. Om de manier waarop haar volledige gezin haar omringt en haar vol vertrouwen loslaat in de wereld. En neen, natuurlijk moet mijn dochter niet dezelfde weg bewandelen als haar. Ik hoop alleen dat mijn dochter op dezelfde manier haar weg in het leven mag kiezen als haar. Een weg waar alles mogelijk is, waar ze alle kansen krijgt. Als ik ons pad tot nu toe vergelijk dan zijn we zeker op goede weg.

En dan hoop ik dat ik ook op een dag kan zeggen: “Maren? Neen die is niet thuis, die is met de fiets naar de bib, nieuwe kookboeken halen om recepten uit te proberen.”

Daarna gingen we nog samen kijken naar ‘en al mee ene keer’ van Theater Tartaar met Pascal Platel en acteur met Down Frank Brichau. En alweer werd ik getroffen. Door de eenvoud van de man. Hoe een beperking een kracht kan zijn. Mooi.

Als ouder sta je er eigenlijk nooit bij stil, bij hoe je kind zal zijn als het volwassen is. Je gaat uit van een ‘normaal’ traject. Als ouder van een kind met een beperking sta je daar heel erg bij stil (soms). En al draag ik het carpe diem principe hoog in het vaandel, soms bekruipt me toch die angst van hoe moet dat binnen x jaar… waar gaat ze terechtkomen, wat gaat ze doen? Vandaag was een moeilijke stap. Maar zo blij dat ik m genomen heb. Het vertrouwen dat alles goed komt is met 100% gestegen.

“The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams” zei Eleanor Roosevelt ooit.

Ik geloof in de toekomst. Meer dan ooit.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Vertrouwen

  1. Heidi zegt:

    Dit grijpt me ongelooflijk naar de keel… Ik vind het zo moeilijk met mijn vier kastaars, loslaten en erop vertrouwen dat alles wel op zijn pootjes valt. Ik wens je een hele mooie toekomst met je twee oogappeltjes, en ik denk dat angst daarvoor een heel realistisch gevoel is, zo af en toe.

  2. Lottesanekdotes zegt:

    Mijn nichtje heeft ook het syndroom van Down (ik denk zelfs dat je met de mama, mijn nicht, bevriend bent op facebook!) en ik kan alleen maar hopen dat ook zij een zelfstandig leven zal kunnen leiden. Helaas kan je zulke dingen niet op voorhand voorspellen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s