Kafka & co

PAB (persoonlijk assistentiebudget). GON (geintegreerd onderwijs). ION (inclusief onderwijs). RTH (rechtstreeks toegankelijke hulp) . DOP (dienst ondersteuningsplan). TB (thuisbegeleiding). MDO (multidisciplinair overleg). Pre-Waarborgregeling. Mobiele begeleiding. COS (Centrum voor ontwikkelingsstoornissen)

Het zijn maar enkele van de termen die je er gratis en voor niks bijkrijgt als je een kind met down (in mijn geval) maar ruimer met een beperking krijgt.

Ik zou zeggen: je moet universitaire studies gedaan hebben om de uitleg erachter soms te begrijpen maar neen zelfs dàt volstaat soms niet. Zelfs de vriendinnen mét universitaire diploma’s schudden eens hun hoofd als ze na drie keer lezen eigenlijk nog altijd de essentie van de verklaring niet door hebben. En dat ligt dus niet aan intelligentie maar gewoon aan het feit dat de uitleg zo onduidelijk en ongrijpbaar opgesteld is dat je het als ‘leek’ vlug opgeeft.

Waarom worden die dingen zo onduidelijk opgesteld? Omdat de organisaties die er gebruik van maken ze naar hun eigen goeddunken zouden kunnen interpreteren? Best mogelijk. Ik hoor ongelooflijk veel interpretatieverschillen over bepaalde zaken. Het ganse GON- verhaal is er één van. Zelfs binnen één CLB worden dingen anders geïnterpreteerd. Dat zou gewoon niet mogen kunnen.

Vlot iets in orde krijgen voor je kind… onmogelijk in het Kafka van de Vlaamse of Federale overheid. Gepaste hulp krijgen voor je kind? Als je de juiste weg weet. Als je de juiste personen kent. En dan nog want:

Neen mevrouw, uw kind heeft geen recht op GON als de school al een pre-waarborg regeling aangevraagd heeft. (wat het ene met het andere te maken heeft god mag het weten)

En neen liefste mama, geen recht op GON voor uw zoon met ASS want er staat een handtekening te weinig op uw aanvraag. Naast de neuroloog, de psycholoog en de kinderarts was er ook nog een krabbel nodig van een psychiater. (hobby van moeder: handtekeningen verzamelen)

En ja mevrouw sorry maar als u volgend schooljaar nog terugbetaling wil van de kiné dan zal u toch uw kind nog eens die en die rimram van testen moeten doorsturen, je weet nooit dat er verbetering is hé (neen wij doen dat echt voor ons plezier drie keer per week na de schooluren nog naar de kinépraktijk crossen en zouden dat voor geen geld van de wereld willen missen).

En oei een ION aanvraag, goh uw kind met down is daar mogelijks toch ‘te goed’ voor hoor. Maar we zullen het proberen.

Uw kind heeft al een terugbetaling gekregen voor een aangepaste buggy dit jaar? Ah sorry dan zal het toch 2 jaar moeten wachten op de driewieler waar hij zo graag mee wil rijden. (wat is 2 jaar in een kinderleven niewaar)

Terugbetaling voor kinderen onder zes jaar met een mentale beperking voor logopedie? Waarom. Dat heeft toch geen enkele zin? (neen da’s waar, het enige wat ze doen is in een bed naar lucht liggen happen zoals een goudvis)

Bij ons loopt het nu redelijk vlot. Ik heb de afgelopen jaren dan ook zwaar ‘geïnvesteerd’ (letterlijk en figuurlijk) in een dreamteam rond mijn dochter dat mij met raad en daad bijstaat en ik heb gelukkig veel goede vrienden ondertussen die al een weg afgelegd hebben en mij regelmatig eens toefluisteren ‘seg heb je daar al aan gedacht’ ‘ of ‘hier, een telefoonnummer, bel die maar eens met mijn groeten’. Ik ga niet zeggen dat het hier altijd rozengeur en manenschijn is, verre van. Ik verzuip met momenten in de rekeningen, de paperassen en de doktersafspraken. Ik bleit wel eens een oog uit, ik bries en ik brul ook soms wel eens. Maar bon. Uiteindelijk lukt het wel.

Maar ik zie ouders rond mij in mekaar stuiken van de stress of ze tegen volgend schooljaar dit of dat nog wel geregeld gaan krijgen. En huilen van ontgoocheling als er weer eens een papier teruggestuurd wordt dat meneer Kafka niet ok vond. En wanhopig rondbellen naar scholen op zoek naar een plaatsje voor hun kind. En moèten kiezen tussen een weekje zee met het ganse gezin  of toch maar zelf die driewieler aanschaffen voor zoonlief, nu hij er nog iets aan heeft. En benefieten organiseren om ziekenhuiskosten te betalen.

Moet dat? Is dat écht nodig? Is dat nu zo moeilijk om per kind, per gezin te kijken wat nodig is, zonder al die overbodige paperassen, onderzoeken, handtekeningen etc, en dat gezin de begeleiding – in welke vorm dan ook – te geven dat het nodig heeft? Op het moment dat dat gezin dat nodig heeft. En duidelijk te communiceren, dat ook.

Simpel, toch?

vraagteken

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s