Living the slow life

Ik ging deze week nog eens langs bij mijn hulplijn. In het najaar was ik er ook geweest en toen had ik niet zo een ‘alles-is-onder-controle’ indruk achtergelaten. Niet dat ik daar ga om indrukken achter te laten maar het afscheid na een uur vol tranen toen was nogal geladen ‘zorg voor jezelf’ ‘laat weten hoe het gaat’ ‘probeer afstand te nemen’. Dus dit was een vervolgafspraak. Eentje om te kijken hoe het gaat.

Ik doe mijn best om het wat kalmer aan te doen. Met vallen en opstaan leren is het. Al jaren, ik ken mezelf ondertussen genoeg. Toch ja zeggen tegen iets wat ik niet echt zie zitten. Toch mijn vinger in de lucht steken als er vragen om hulp zijn. Toch inspringen als er plots mensen afhaken en projecten dreigen in het honderd te lopen. Maar bon ik heb toch minder van dat gedaan. Ik heb vooral ook onze weekends proberen vrijwaren van afspraken allerhande. In sommige periodes haal ik energie uit sociale toestanden maar de afgelopen maanden – en nog altijd niet eigenlijk – dus niet. Platte rust. Dat had/heb ik nodig. Dus doen we dat.

Voor de rest heb ik de issues die mijn denken vertroebelen wat proberen oplossen. Waardoor ik beter dacht te slapen. Wat niet is. Al kan dat slecht slapen ook liggen aan kinders die slecht slapen. Iets wat we afgelopen week uitgebreid bespraken en tot de conclusie kwamen dat het niet op te lossen is. Hopen op slapende kinderen. Meer niet.

Maar het zou dus liefst nog wat meer allemaal moeten. Nog trager leven, nog meer rusten. Dus is er nog één ding wat we kunnen doen en wat ik lang niet willen doen heb. Een poetshulp. We hebben echt jaren gesukkeld voor ik de laatste buiten gezwierd heb. Van een drugsverslaafd meisje dat onze huissleutel maar niet wou teruggeven over een dramaqueen poetsman die constant ziek was tot een poetsvrouw die mij vriendelijk uitzwaaide ’s morgens om onze zetel in te duiken en vier uur lang vooral telefoontjes te doen tot ze naar huis mocht. Ik had het wat gehad. En deed dus 3 jaar alles zelf. Maar goed, ondertussen ben ik wat meer thuis en kan ik dus iemand laten komen terwijl ik thuiswerk. HA! Hopelijk vinden we vlug een witte raaf.

En dit weekend was een wat drukker weekend ingepland maar kijk: god straft meteen. Donderdagavond kreeg de kleine meid koorts en vrijdagochtend werd duidelijk dat we onze weekendplannen gingen moeten aanpassen. Dus ben ik dit weekend gekluisterd aan mijn zetel. Met een koortsig kindje bovenop me. Met mijn boek en een tas thee. En met de zapper.

Living the slow life. And enjoying it.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Living the slow life

  1. annaberg zegt:

    Ik postte net over slow reading. ☺

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s