leven met Down

Efkens een counterbericht.
Want soms heb ik het gevoel dat ik te veel waaw tijdingen de wereld instuur over het leven met mijn 7 jarige met chromosoom extra.

Ja het kind leest woordjes, ze maakt sommen, ze telt totbijna20, ze schrijft letters dat het een lieve lust is, ze gaat op scoutskamp alsof ze nooit iets anders gedaan heeft en ze praat de oren van mijn hoofd.

Maar ze is ook de 7 jarige die nog niet alleen kan fietsen. By far niet. Voor wie ik tussenoplossingen moet bedenken zodat we toch met de fiets op weg kunnen zonder dat daar veel sleur en trekwerk te pas aan komt (want dat trekt mama lichamelijk niet meer). De fietskar kan nog even dienen maar eerlijk, ik zie er als een berg tegenop telkens om die aan de fiets te hangen en er onze voortuin mee uit te laveren. Dus gebeurt dat veel te weinig. Voor alle mogelijke aanhangfietsjes heeft ze te weinig evenwicht… de wee-hoo is een oplossing maar dat is zo een gevaarte.. ik zie het al gebeuren dat die net zoals de fietskar meestal werkloos onder een zeil in de voortuin zal staan.

Ze is ook de zeven jarige die nog niet zindelijk is. Momenteel zijn we weer aan het ‘trainen’ en de moed zakt mij  in de schoenen. Ik zal wel niet genoeg geduld en uithoudingsvermogen en energie hebben maar na een kleine week ben ik het al redelijk beu eigenlijk. Waardoor ze dus bij momenten (buitenshuis) wel een pamper aanheeft. Van een 2jarige is het sociaal aanvaard dat er middenin de supermarkt een ongelukje gebeurt maar van een zevenjarig is dat al heel wat minder. (en geloof mij dat is geen plas maar een halve rivier trouwens). Ze vindt het zelf allemaal heel grappig. En na elk ongelukje bevestigt ze dat plasjes op het toilet horen en niet in de tuin/living/keuken/… om een paar  uur later een ander deel van het huis te dopen. Als er ièts is wat ze van mij met een toverstokje zouden mogen geregeld krijgen dan is het dat. Ik zou het zelfs met veel plezier inruilen voor haar rekenvaardigheden bv. momenteel… (en dan in mijn eigen tijdschrift moeten lezen dat er geen enkele reden is waarom kinderen met Down later zindelijk zouden worden, dat dat hoofdzakelijk aan de ouders ligt…. auwie.. het komt aan)

Ze is ook de koppige (ik mag dat niet zeggen want mensen met Down zijn niet koppig, ’t is iets met een blokkade) 7 jarige die élke maaltijd aan tafel eerst een kwartier omgedraaid zit te bokken en iedereen aan tafel slecht gezind maakt voor ze met het nodige gegrom en gezucht en gepuf begint te eten en dan met de grootste smile drie keer bij vraagt. En ja ik heb echt al elke manier geprobeerd om haar uit die vicieuze cirkel te halen. ’t Is alsof ze het nodig heeft om aan haar eten te kunnen beginnen. Het maakt er de etensmomenten niet ontspannener op.

Enfin, dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Al denkt ze daar zelf gelukkig anders over.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op leven met Down

  1. annaberg zegt:

    Zo is het inderdaad. Hier een 23-jarige met pamper die naar hondjes blaft. We hebben vaak bekijks en toch zijn we helemaal in het reine met de situatie.

  2. Hilde zegt:

    Hihihi herkenbaar eigenlijk.
    Ik heb het over de 10-jarige met haar watervallen van Coo en dat eten… ik heb dat opgegeven eerlijk gezegd. Alles de mixer in. Voor het humeur van de zoonlief en mezelf.
    “Maar ze is zo schattig he ik begrijp het niet je ziet er niks aan!”
    (Geen Down. Wel Auti, Gedrag, Psychiatrie)

  3. Debby zegt:

    Wat ’n fijn stuk & zeker ook omdat ook wij zo’n vergelijkbaar etenstijd ritueel hebben.
    Iets met gedeelde smart is halve smart… 😊
    Geniet!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s