Kinderkamer make-over

De zoon en slapen het is lang een probleem geweest. Tot z’n 10 maand sliep ie bij mij op de kamer gewoon omdat er geen andere kamer was. Daarna verhuisden we en kreeg hij z’n eigen kamer. Dat ging… redelijk, al waren er toch wel beduidend veel nachten dat hij toch bij mij in bed eindigde, vooral ook de eindeloze reeks oorontstekingen hadden daar hun deel in.
En toen kwam zus en ging Tiemen netjes terug op z’n eigen kamer slapen zodat zus bij mama kon slapen de eerste maanden. Toen zus 6 maand was moest broerlief verhuizen van babybed naar groot bed. Om plaats te maken voor zus. Niet dus. Na enkele weken proberen was dat een vrij groot fiasco. Dus gingen we op zoek naar een tweedehands babybed voor bij mij op de kamer. En dus sliep zus netjes alleen op de kinderkamer en tiemen bij mama op de kamer. We probeerden nog een aantal keer te switchen en zonder de vele ziekenhuisopnames van zus zou de switch misschien wel gelukt zijn ooit maar elke ziekenhuisopname zorgde bij broer voor een klein trauma (hellep mama komt niet meer terug) en elke keer kon ik dus van scratch opnieuw beginnen. Dus ik gaf het op.

Het babybed op mijn kamer werd vervangen door een Ikea kinderbed (u weet wel zo’n twijfelgeval van 1.60m) en later werd op het babybed van zus vervangen door zo’n exemplaar. Tot voor de winter ik het – hoe gezellig ook zo samen slapen met de zoon en onze vele avondlijke conversaties – stilletjesaan tijd vond worden voor een eigen kamer voor de zoon. Hij is 6.5 jr, ik merkte dat hij af en toe al eens vroeg om apart boven te mogen spelen of gewoon gaan zitten lezen dus begon ik met de voorbereidingen.

Ik liet Tiemen een nieuw kleurtje kiezen voor op z’n muren, ik liet de woorden eigen kamer, verhuis, in de lente, zus gaat dan bij mama slapen… nogal dikwijls eens vallen en toen het lente werd was het dan zover. Mama en peter togen een weekend aan het werk en toverden de kinderkamer om tot jongenskamer (en fronsten eens onze wenkbrauwen bij het felle kleurke dat Tiemen koos). Na de verfwerken kon mama inrichten en ik deed warempel inspiratie op bij een collega-blogger :-). ik zag hoe zij een logeerbed netjes omtoverde tot zit/leeshoek voor haar zoon en imiteerde (merci dus voor de inspiratie Witch!). Tiemen vond het fantastisch. Zie hier het resultaat:

De ene hoek van zijn kamer met speelgoedkast, bed en kleerkast
DSCN1262
En de andere hoek met zijn zit/leeshoek en een speelgoedtafel.
DSCN1259

En natuurlijk vergaten we zus niet, ook haar hoekje in mijn kamer werd grondig aangepakt en omgetoverd tot een echt kleine meisjes paradijs :-)

kamer maren

En de nieuwe sleeping-arrangements zijn hier ondertussen al een paar weken van kracht en dat verloopt allemaal vrij vlot. Ik moet er alleen nog aan wennen dat ik elke morgen wakker gekust word door een goede fee :-)

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Cool

Enkele maanden geleden ging de klas van Tiemen op medisch onderzoek en tot mijn grote verbazing kwam hij niet thuis met een verwijsbriefje voor de orthopedist (hij stapt een beetje scheef met één voet en ik verwachtte mij dus aan steunzoolgedoe) maar wel met een verwijsbrief voor de oogarts. Eén oog dat het een beetje minder goed doet dan het andere. Omdat we jammer genoeg niet terecht konden bij de oogarts van Maren (patientenstop) en mijn eigen oogarts niet echt kindvriendelijk is moest ik op zoek naar een andere kindvriendelijke oogarts in het Gentse, ik deed een fb oproepje en kreeg van verschillende mama’s dezelfde dokter als tip. Waar we redelijk vlug terecht konden, dus half maart trokken Tiemen en ik samen naar Dr. W.

Een blik van herkenning (ha ja de dokter was 9 jaar lang een klasgenootje van mijn broer :-) ) en wat gebabbel later kwamen we aan het onderzoek toe, Tiemen was behoorlijk zenuwachtig maar het lukte allemaal goed. En ik zag de bui al hangen tijdens het onderzoek natuurlijk.. idd één oogje dat toch een stuk minder goed scoort dan het andere. Vermits afplakken maar een tijdelijke verbetering zou geven suggereerde de oogarts maar onmiddellijk een bril ‘voor in de klas en om tv te kijken’. En toen gingen de hemelsluizen wijd open, mijn kleine man zag dat hélemaal niet zitten dus…. 5 uur later ging hij nog steeds huilend slapen. Ocharm.
Op aanraden vd oogarts die het ook vreselijk vond dat hij zo verdrietig was, wachtte ik even naar een optieker te stappen voor een brilletje. En probeerde ik ondertussen Tiemen te overtuigen van de positieve kanten.

14 dagen geleden stapten we de optieker binnen en na wat vijven en zessen en nog eens terugkomen koos Tiemen een montuur. De enige die volgens ons geschikt was, een beetje met een eigen karakter en natuurlijk, of wat dacht u, de duurste van de hele winkel. (gelukkig was er een actie met vééél korting). En afgelopen vrijdag mochten we de bril gaan afhalen, nét op tijd om uit te proberen op Tiemen zijn allereerste première van zijn allereerste musical vrijdagavond. Ik mocht dus met deze coole gast op stap:

tiemen

En de musical was een schot in de roos!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Prinses bambam

Dit weekend presteerde miss bambam het volgende:

- ze kleurde haar nieuwe roze t-shirt met ‘pinses’ in een ander kleurtje? Ze is in haar blauwe periode blijkbaar.
- ze stond deze ochtend op met 1 tand minder, die stond al een week los na bambamactiviteiten op de speelplaats, deze ochtend was ie verdwenen, spoorloos zelfs. Ik wil nie weten waar ie zit…
- ze wil constant op het potje, niet dat er iets gebeurt maar bon, de wil is er. Dus terwijl ze op het potje Samson kijkt ga ik boven haar kleertjes en pamper halen. Plots hoor ik Tiemen roepen: ‘euh mama er hangt *** aan maren haar voet’. Niet alleen aan haar voet zo blijkt. Madam was gaan rechtstaan nààst de pot, had een mooie number two gedropt op het tapijt (een hoogpolig .. yep!), was er met haar voetje gaan instaan, daarna op de zetel gekropen en was toen begonnen met haar handjes haar voetje proper te maken. Om zich vervolgens recht te rekken met haar 2 handjes aan mijn volle wasmand versgeplooide was die klaarstond om id kasten gelegd te worden. Yep. 3 uur later was het boeltje opgekuist, miss gewassen, de zetel en het tapijt uitgeschrobt en de was hing terug schoon buiten aan de waslijn…
- Terwijl ik aan het koken ben (stel u daar vooral niet te veel bij voor: een pak pannekoeken openen, op een bord leggen en id microgolf zetten was het eerder) roept tiemen mij: ‘mamaàààààà, Maren is bij de buren! Ik denk what the heck, die zitten toch achteraan??? (wij wonen in een gesloten bebouwing dus de tuin achteraan kan ze niet weg). Wat blijkt: miss is over een hekken gekropen dat hoger is dan zijzelf en is dus idd ontsnapt naar de tuin van de achterburen. Leuk, ik praat niet met de buren, allé die toch niet. Tiemen ook over het hek gezet, maren gaan redden. juijh ( + herhaling in de vooravond. We gaan hier deze week het hekken dan maar verhogen tot 2 meter…

Voila, dat u niet denkt dat prinses fee Maren àltijd prinses fee is. Soms is het ook gewoon een vermoeiend onhandelbaar eigenzinnig duvelke in een dooske. Maar wel lief ;-)

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Goed doen

Doet u dat soms? Een goed doel steunen? Vrijwilligerswerk? Iemand die je eigenlijk niet kent helpen?

Wij wel dus :-) en neen ik wil mezelf helemaal geen lof toewuiven, ik vind het een normale zaak om me als gezin te scharen achter enkele projecten, ik heb geen groot geld te geef (helaas) maar met deze post wil ik misschien mensen wakker schudden dat hele kleine, voor de meeste mensen haalbare zaken, ook écht helpen en een verschil uitmaken. En ik vind het belangrijk om dat mee te geven aan de kinderen, dat er mensen en kinderen zijn op deze wereld die het niet zo getroffen hebben als ons én dat je niet altijd iets moet doen om iets in de plaats te krijgen:

Vooreerst is er natuurlijk mijn vrijwilligerswerk bij Downsyndroom Vlaanderen. Downsyndroom Vlaanderen draait volledig op de vrijwilligerswerking van ouders. Allemaal mensen die ook nog een gewone job hebben én een gezin met één of meerdere zorgenkinderen. Ik vind dat ferm. Zelf probeer ik een beetje van nut te zijn in de Oost-Vlaamse kernwerking en coördineer de redactie van ons tijdschrift Tripliek. Daar kruipen heel wat uurtjes in, er wordt al eens gevloekt en geweend als de deadline weer nadert maar als een gloednieuwe Tripliek dan weer in de bus valt dan ben ik altijd blij! Wat haal ik daar uit: Véél! Een netwerk van ouders en professionelen waar ik nu of in de toekomst zeker nog nood aan ga hebben, veel voldoening om mensen te kunnen troosten, ontroeren, laten lachen met herkenbare verhalen. Love it!

Een tweede goed doel dat mij zeer nauw aan het hart ligt: Babynest. Dat er kinderen midden in de winter op teenslippers en blote voeten rondlopen hier in Gent, in mijn eigen stad en eigen wijk. Dat er baby’s geboren worden en letterlijk in een kartonnen doos moeten slapen in een krot van een huis. Hémeltergend vind ik dat. Babynest werkt samen met een aantal organisaties in Gent (oa OCMW) die moeders over de vloer krijgen die niks hebben. Met een doorverwijzing van zo’n organisatie kunnen ze bij Babynest bv een babypakket (basispakket kleertjes, luiers, verzorgingsproducten) komen afhalen, of een pakket kleren voor hun kinderen. Ook bedjes, buggy’s, klein speelgoed, … Wiske zorgt ervoor dat elke mama geholpen wordt en verzet daar stad en land voor. Als ik ooit meer tijd heb ga ik daar ook daadwerkelijk helpen, kleertjes sorteren, wassen, strijken… Er zijn vele handen nodig…

Eind vorig jaar adopteerden wij via ‘Gambia naar school’ financieel een kindje in Gambia, voor 50 euro per jaar kan Palamin (5) een jaar lang naar school, krijgt hij er elke dag een maaltijd en kan hij er een dokter zien als het eens nodig is. En we mochten een kerstkadootje opsturen! :-)
Heel confronterend voor Tiemen was dat, de wetenschap dat er kindjes zijn op deze wereld die niet zomaar naar school kunnen. Blij dat ik hem zo jong dat bewustzijn toch al een beetje kan meegeven.

En bij de grote lenteschoonmaak en de renovatie van de kinderkamer vulde ik samen met Tiemen een zak vol knuffels die we schonken aan See and Smile, een organisatie die oa in Oeganda oogoperaties, tandheelkundige ingrepen en schisisaandoeningen ondersteunen. Elke knuffel betekent troost voor weer een kindje.

Zo, wie weet heb ik hiermee een aantal van jullie kunnen motiveren om ook in de omgeving op zoek te gaan naar een project. Want met een klein beetje steun van véél mensen kunnen bergen verzet worden, daar ben ik heel erg van overtuigd.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

uppercut

Gisteren rondde ik samen met Maren de jaarlijkse reeks controle onderzoeken in de downpoli af. We zagen de afgelopen maand de kinderarts, oogarts, de NKO arts, de cardioloog en er werd een bloedonderzoek gedaan.

Bij de kinderarts was het zeer kort: meten en wegen en buiten :-), 12.5 kg en 89 cm… klein maar dapper ;-)

Bij de oogarts alleen maar goed nieuws, nog geen spoor van eventuele cataract (familieprobleemke) en 100% zicht. En ze kon Maren testen met de test waar ‘gewone ‘ 4-5 jarigen mee getest worden dus dat was heel positief.

Bij de NKO arts ook goed nieuws. Buiten de gewone hoeveelheid oorproppen die weer uit het oortje gepeuterd werd, niks abnormaals. Ze slaapt goed, ze hoort goed, geen oorontstekingen dus perfect rapport.

De bloedafname dat was er eentje om naar huis te schrijven, 35 minuten om 4 buisjes bloed te vullen… een prik in de pols omdat geen enkel andere ader wilde meewerken, ik moet daar geen tekeningske bij maken dat doet pijn, zeker als ge daar nog een beetje met die naald in zit te koteren. Totaal niet leuk en Miss Maren heeft dan ook een half uur lang het ganse ziekenhuis bijeen gekrijst terwijl ze door 4 personen in een houtgreep gehouden werd. Niet goed voor mijn moederhart, gelukkig wachtte ik tot alle buisjes vol waren om efkens niet goed te worden.

Daarna de cardioloog. Een ECG wat weer een kwartier brullen opleverde, zelfs op mijn schoot gezeten en met een superverpleegster, mijn kleine miss had het helemaal gehad en liet dat duidelijk merken (ge kunt het haar niet kwalijk nemen natuurlijk). Daarna bij de cardioloog zelf voor een echo vh hartje. 2 jaar geleden zei de toenmalige cardioloog: ‘alles ok zenne mevrouw, kom binnen 2 jaar nog s terug gewoon als opvolging’. ALLES OK was blijven hangen. Dus ik was er wreed gerust in. Tot deze cardioloog bleef ‘konfituur’ smeren op haar echoding en bleef naar het scherm staren (ondertussen Maren zwaar ah entertainen door samen ‘samson’ in de buik te zoeken, credits for that). Tja, ik zie toch iets wat er niet hoort te zitten.

Wat ik ervan begrepen heb: Maren heeft een ductus, een klein bloedvat tussen long- en hartslagader dat er niet hoort te zitten. Bij de meeste kinderen verdwijnt dit automatisch id eerste weken na de geboorte, bij Maren niet. Ik wist dat ze dat had maar gezien dr. 2 jaar geleden zei dat het ok was, dacht ik dat het weg was. Niet dus. Gevolgen: die ductus zorgt ervoor dat ze op termijn een écht hartprobleem kan ontwikkelen want nu krijgt haar hartje eigenlijk bij elke samentrekking een ietsiepietsie te weinig zuurstof. nu heeft ze daar nog geen last van maar id toekomst zal dat wss wel veranderen. Dus dat moet goed opgevolgd worden en ooit behandeld. Procedure is dat ze Maren in slaap doen, via de lies en de ader iets naar haar hartje schuiven wat dat bloedvat afbindt en gedaan. Maar zolang ze er geen last van heeft moet het dus niet, beter haar nog wat groter en sterker laten worden.

Ik ben er gelijk helemaal niet goed van. Omdat het zo onverwacht is. Omdat het haar hart is. Dat er iets mis zou zijn met haar oren, ogen, voeten so be it, dat pakken we aan en we doen verder maar dit…. pffff. Mama zal toch efkens tijd nodig hebben om dat te verwerken.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Werelddownsyndroomdag

Volgende vrijdag is het weer zover! Werelddownsyndroomdag!

Omdat het vorig jaar zo een groot succes was herhalen we de sokkenactie! Dus: volgende vrijdag iedereen 2 verschillende felle kleurtjes en/of gestreepte sokken aan! Waarom? Om te benadrukken dat iedereen anders is en iedereen er mag zijn! Dat diversiteit leuk is! Doe mee met je collega’s, je klas, je gezin of helemaal in je uppie!

Voor scholen is er nog een leuke extra actie! Doe je vrolijke sokken aan en dàns met je klas op het liedje van Pharell Williams ‘HAPPY’. Maak er een leuk filmpje over en post het op de facebookpagina van Downsyndroom Vlaanderen! Een strenge maar rechtvaardige jury pikt er de 3 leukste filmpjes uit en beloont ze met een kadootje! ( o en ‘like’ onze pagina ook even als je dat nog niet gedaan had!)

Wij doen mee, natuurlijk doen we mee! Als gezin voor ons Maren, mijn collega’s hebben ook beloofd met leuke sokken aan te komen, onze fantastische crèche stuurde al een mail rond om alle ouders en kindjes te mobiliseren en het klasje van Maren is al duchtig aan het oefenen op de danspasjes…

U doet toch ook mee!!??

sokken

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Lenteschoonmaak!

Een grondige lenteschoonmaak want we gaan schilderen! Boven krijgt de kinderkamer een nieuw kleurtje en gaan we een beddendans doen want Tiemen verhuist van mijn slaapkamer naar de kinderkamer en Maren komt dan weer bij mij slapen. Hoop ik, want miss is er niet zo happig op om haar terrein op te geven heb ik de indruk, hopelijk doen wat nieuwe stickers tegen de muur en een nieuwe dekbedovertrek de truuk.

Ook onze traphal langs de ene kant moet een nieuwe witte laag krijgen waar de kinderhandjes duidelijk zichtbaar zijn en beneden nemen we de keuken onderhanden. Later dit jaar moet ook de living nog een nieuwe witte laag krijgen maar dat zal pas deze zomer zijn denk ik.

Maar eerst opruimen dus! Gisteren plaats gemaakt in mijn slaapkamer zodat er al wat speelgoed en meubels vd kinderkamer kunnen verhuist worden, vandaag samen met tiemen al het speelgoed en de knuffels bekeken en beslist wat weg mag naar het containerpark, wat we gaan proberen verkopen en wat we houden. En wat dan in de kinderkamer blijft en wat naar beneden gaat of naar mijn kamer. En al zoveel mogelijk verzet, posters vd muur gehaald etc…

Morgenochtend al een eerste ritje richting containerpark denk ik, àls ik de toegangsbadge vind én mijn autosleutels ….

En ik zal héél blij zijn als we drie weken verder zijn want dat betekent dat alles weer netjes ligt en alle werken achter de rug zijn…

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie