Maren (Tripliek)

Op verzoek publiceer ik hieronder het coververhaal over Maren dat verscheen in de herfsteditie van Tripliek, tijdschrift van Downsyndroom Vlaanderen. En speciaal voor de bloglezers zette ik er wat extra fotokes bij ;-)

Maren

3,2 kilo roze wolk werd er op mijn buik gelegd, zo ongeveer 4,5 jaar geleden. ‘Een flink meisje mevrouw, proficiat!’ zei de dokter. Een knuffeluur later kwam een tactloze pediater mijn roze wolk opblazen en werd mijn wereld eventjes zwart. Pikzwart. Want precies 28 weken eerder had ik een dikke nekplooi lachend weggewuifd, vragen om verdere onderzoeken professioneel genegeerd en was ik er tijdens de verdere zwangerschap altijd heel erg vanuit gegaan dat 1/50 risico op een chromosomenkind écht wel maar dat was: een risico.
Maren kwam dus ons leven binnentuimelen mét extra chromosoom. Downsyndroom. Ik wist daar eigenlijk niets meer over dan de standaarddingen: kindjes die altijd vrolijk zijn. Dat je ze geen mongooltje mag noemen want dat dat een scheldwoord is. Tot zover mijn kennis. Fris in mijn geheugen zat wel de volwassen vrouw met Down die we regelmatig tegenkwamen op restaurant met haar ouders. Die altijd de tong had uitzitten, die eten gevoerd werd door haar vader, die een beetje waggelend stapte, die vormloze, kleurloze kleren droeg.
Het was de gynaecoloog die een kleine zonnestraal in mijn kraamkamer bracht: ‘mijn echtgenote zegt dat veel downkindjes naar de gewone kleuterklas gaan’. Wohoow. Mogelijkheden. Het kon ook gewoon niet dat het schattige roze bolleke dat naast mij in het glazen bedje lag dezelfde weg op zou gaan als die vrouw die ik maar niet uit mijn hoofd kreeg. Toch?

ss100864

Eens de kraamkamer uit en terug thuis begon ik rond te kijken. Ik had van de coördinator van de Downpoli ,die me een bezoekje bracht in het ziekenhuis, twee foldertjes gekregen: eentje van Downsyndroom Vlaanderen en eentje van thuisbegeleidingsdienst De Tandem. Ik belde naar De Tandem, twee weken later stond er al iemand voor de deur. Ondertussen trok ik met Maren rond tussen thuis en kinderarts, want eten bleek toch niet zo’n simpel gegeven. De kennismaking met de Tandem was hartelijk, deed deugd. Ik stond er niet alleen voor. Ik kreeg ook onmiddellijk een e-mailadres en telefoonnummer van iemand van Downsyndroom Vlaanderen. Ik mailde om een welkomstpakket te krijgen en kreeg antwoord dat dat in principe gepaard ging met een huisbezoek. Wow! Stop. Dat zag ik echt nog niet zitten, geen idee waarom, maar het rechtstreekse contact met een andere ouder, misschien geconfronteerd worden met dingen die ik eigenlijk nog niet wou weten… neen. Ik had op dat moment meer behoefte om mijn verhaal te kunnen doen, mijn angsten en demonen weg te kunnen babbelen tegen een niet betrokken persoon: een psychologe bracht hulp. Een hulplijn die ik vandaag nog altijd gebruik als het eens nodig is.

3 maand

Maren was een vrolijke baby, cliché 1 werd bevestigd. Van zodra ze kon lachen, lachte ze ganse dagen. Een zalige baby. Eten, slapen, lachen… dat was het zo’n beetje. De Tandem ging mee om de crèche wat voor te bereiden op haar komst en vier maanden na de geboorte ging ik terug aan het werk en Maren naar het Bengelhof. De eerste 7 à8 maand verliepen vrij vlot. We beleefden een zalige lente en zomer met verschillende weekjes weg.
En toen werd het herfst en kwam de eerste kink in de kabel. Maren bleek luchtweggevoelig en mama werd expert aerosolcocktails maken. Een eerste ziekenhuisopname was onvermijdelijk. Ondertussen was ook de Downpoli-carroussel in gang geschoten. Rond Marens eerste verjaardag waren een aantal afspraken gemaakt voor opvolging. Vervelend die onderzoeken, maar bon, het hoorde er blijkbaar bij.
Voor haar tweede verjaardag volgden nog 2 ziekenhuisopnames, telkens voor luchtwegaandoeningen. Voor de rest liep alles vlot. De thuisbegeleiding bleek een echte gouden zaak te zijn, de ontwikkeling van Maren werd op alle vlak regelmatig opgevolgd en voorlopig konden we het therapiespook nog even voor ons uitduwen. Ze ontwikkelde traag maar goed.

maren 1 jaar

In september 2011 kreeg ik een foldertje toegestuurd van het LOP* in Gent. Dat mijn kind in het lopende schooljaar ingeschreven moest worden in de kleuterschool. Slik. Kleuterschool, ik probeerde het idee nog een beetje voor me uit te schuiven. Ik was samen met de thuisbegeleidster op bezoek geweest in een school voor bijzonder onderwijs en dat was om het lichtjes uit te drukken geen succes. Aan enthousiaste juffen geen gebrek, maar de compleet verouderde lokalen en gebouwen, het gebrek aan buitenspeelruimte, de afstand tussen ouders en school die pijnlijk duidelijk werd toen ik vroeg hoe ze erover dachten als ouders mee op schooluitstappen gingen. Ik twijfelde ook echt over inclusief of bijzonder onderwijs. Omdat iedereen me maar bleef zeggen hoe goed Maren het wel deed. Omdat ik zag hoeveel ze in de crèche leerde van kindjes die iets voor stonden qua kennen en kunnen. Toen ik Tiemen op een ochtend afgezet had in de klas, stapte ik het bureau van de directeur binnen. Legde mijn ‘probleem’ voor, vroeg of Maren eventueel een kans maakte op een inclusieplaatsje op school. Ik was blijkbaar de eerste die met zo een vraag zijn bureau binnenwaaide. Ik kreeg een eerlijk antwoord: dat hij dat met het schoolteam wou overleggen en raad ging vragen aan het CLB. Tijdens de ‘wachtperiode’ had de thuisbegeleidster nog een bezoek in het BO vastgelegd. Ook enthousiaste leerkrachten, maar ook: een school midden in het groen, veel buitenspeelruimte, een veel ‘opener’ school dan de vorige. Ik had een alternatief in het geval de school van Tiemen neen zei. Maar dat was niet nodig: een paar weken later zette ik mijn handtekening in het inschrijvingsregister op school. Nog voor haar tweede verjaardag was Miss Maren verzekerd van een inclusieplaatsje in de onthaalklas. Mijn twee hartendiefjes zouden in elk geval een periode samen door de schoolpoort stappen.

DSCN0366

Maren is een babbelkous, dat werd al vroeg duidelijk. Een logo van De Tandem, die af en toe langskwam om de taalontwikkeling op te volgen, raadde een revalidatiecentrum aan. Intensieve logo en dan maar ineens ook kine etc. waar eigenlijk nog geen behoefte aan was. Ik aarzelde, wou liever gewoon starten met logo, privé dan. Een dure zaak want tot de zesde verjaardag is er geen enkele mogelijkheid tot terugbetaling van logopedie maar een reva sprak mij echt niet aan, enerzijds omwille van de therapie-uren waar je weinig tot geen inspraak in kreeg, anderzijds omdat ik al van verschillende andere ouders negatieve ervaringen gehoord had: geen inspraak, geen band met de therapeut, zaken die over je hoofd beslist worden. Reva klonk niet als iets waar ik mij goed bij zou voelen. Ik stelde de beslissing nog even uit. Ik deed verder met de tips die de thuisbegleidster gaf: veel vocaliseren, liedjes zingen, voorlezen, alles benoemen wat ik zag of waar ik mee bezig was. Maren brabbelde vrolijk verder.

ss103184

Rond Marens tweede verjaardag nam ik terug contact op met Downsyndroom Vlaanderen, ik voelde me klaar voor wat meer info. Mieke kwam mijn huiskamer binnenwaaien, vertelde enthousiast haar verhaal, luisterde naar het mijne en toen ze weer buitenging was ze niet alleen een zieltje voor DSV , maar ook een vrijwilliger voor de organisatie rijker. Ik was onder de indruk van wat de organisatie deed en was net toe aan een nieuwe uitdaging … het plaatje klopte. Enkele weken later zat ik voor de eerste keer mee aan de redactietafel van Tripliek. Een half jaar later nam ik de hoofdredactie over. Het kan verkeren…

Maren groeide niet en kwam niet bij tussen haar tweede en derde verjaardag. De kinderarts van de Downpoli was daar niet gelukkig om. Het was tijdens het gesprek pijnlijk duidelijk dat de man mij niet lag. Het hele Downpoli-gegeven ligt mij niet. Ik krijg alleen maar stress wanneer ik elk jaar de stapel uitnodigingen voor onderzoeken in mijn bus krijg. Maar is er een alternatief? Kan ik het mij permitteren om mijn kind niet medisch te laten opvolgen en de boel de boel te laten? Het riskeren dat er iets niet voortijdig opgespoord wordt en dus iets ergs kan worden, iets dat eventueel in de kiem gesmoord kan worden zodat erger voorkomen wordt? Het is iets waar ik op de dag van vandaag nog altijd mee worstel. Dat vind ik trouwens één van de moeilijkste zaken aan het feit dat Maren downsyndroom heeft: het medisch zwaard van Damocles dat altijd boven ons hoofd hangt. Coelakie, leukemie, een hartprobleem. Het zijn toch niet de simpelste dingen waar onze kinderen net dat ietsje meer kans op hebben…

Kort na haar derde verjaardag startte Maren in de instapklas,eerst enkel op woensdagochtend, later kwam daar nog een volledige schooldag bij. Ze werd heel uitgebreid getest in het COS, ook op dat ogenblik, en ook zij bevestigden dat Maren absoluut thuishoorde op een gewone school. Maren vond het leuk op school en het lukte ook allemaal. Ook de klasjuf was enthousiast.
Dankzij de uitgebreidde verslaggeving en documentatie van het COS konden we via het CLB en de BO-school waar ik zo’n positief gevoel bij had een GON-juf versieren om de juf en Maren te ondersteunen vanaf de eerste kleuterklas. Logo Eva was op dat moment ook net gestart met taalontwikkelingsondersteuning. Eén van de zaken die het COS opmerkte was dat Maren toch meer achterstand had op motorisch gebied dan op andere. Met een voorschrift en een aanvraag voor f-pathologie op zak belde ik met kine Evelyn. Die ‘klik’ die ik zo belangrijk vind met mensen die mijn kinderen omringen, was er van het eerste ogenblik en zo was mijn ondersteuningsplaatje voor Maren rond. Evelyn zorgde ook nog eens voor extra ondersteuning op school, in de vorm van een stagiaire orthopedagogie die Maren het hele schooljaar lang enkele uren per week kwam bijstaan. En zo startten we in september 2013 de eerste kleuterklas met een ondersteuningsteam om u tegen te zeggen. Eerst halftime, daarna 4/5 en vanaf Pasen fulltime. Een succes. Want op het laatste overleg op school met alle betrokken personen las de klasjuf Maren haar ‘rapport’ voor. Geen trotsere mama dan ik die dag, want Maren beantwoordde aan zowat alle voorwaarden om door te stromen naar de tweede kleuterklas, samen met haar vriendjes.

DSC00740

Thuis is Maren ondertussen een echte deugniet geworden. Niet één hand maar een paar handen vol. Onze muren en meubels hebben er een paar aantrekkelijke stiftkleurtjes bij, broer zijn rijke verzameling allerhande kaarten wordt wekelijks eens grondig door elkaar geschud en kleerkasten vakkundig gereorganiseerd. Maren heeft ook een onbedwingbare drang om op stap te gaan. Alleen. Dat zorgt zowel op school als thuis al eens voor problemen. Want de school is een methodeschool waar een echte opendeur politiek gevoerd wordt, héél aantrekkelijk dus voor mijn kleine dame die maar wat graag door de gangen gaat dwalen. Thuis moeten we er heel erg op letten dat deuren op slot gaan, want anders neemt Maren haar fietsje en is ze weg, de buurt gaan verkennen.

Ze heeft ook een karaktertje om u tegen te zeggen. Ze heeft het van geen vreemde, zeggen de mensen in onze omgeving. Mama pleit schuldig. Hopelijk brengt haar willetje haar ooit waar ze zijn wil. Waar dat is, dat hoop ik haar zelf te mogen laten ontdekken en bepalen. Met de wetenschap dat mama er is om de nodige ondersteuning te geven.

prinses maren

Wat is mijn wereld anders en rijker geworden met mijn speciale dochter. Ik heb mensen leren kennen die ik anders nooit zou gekend hebben, ben in contact gekomen met organisaties waar ik het bestaan niet van af wist, heb een vriendenkring opgebouwd van downmama’s waar ik mijn hart en ziel kan uitstorten als het eens nodig is en aan wie ik zelf ook heel graag steun verleen. Deze week nog zei één van hen: ‘ik ben zo blij met mijn dochter, stel je voor, anders hadden wij elkaar nooit leren kennen’. Ik kon het niet beter gezegd hebben. Cheers ladies, you know who you are!
Ik zou hier nu heel veel mensen kunnen bedanken die op de één of andere manier mij en mijn gezin ondersteunen, maar eigenlijk wil ik maar één persoon echt bedanken. Onze bindende factor: Maren (ooit ga je dit kunnen lezen, daar ben ik zeker van!). Dank je wel om mij als mama te kiezen. Jij bent het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.

Birgit (mama van Tiemen en Maren)

*LOP: lokaal onderwijsplatform dat de inschrijvingen regelt voor alle Gentse scholen

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | 7 reacties

Lezen

Ah het is herfst! En alhoewel ik gans het jaar door lees (26 boeken dit jaar al op de teller, u vindt het lijstje hier ergens bovenaan) vind ik de herfst toch bij uitstek het leukste leesseizoen. ‘s avonds als alles stil is (lees: mijn 2 kwajongens eindelijk slapen…) en het huishouden min of meer aanvaardbaar geregeld is dan duik ik de zetel in, onder een dekentje, met een bordje koekjes en een tas kamillethee naast mij en lees. Momenteel: Ik ben pelgrim (Terry haeyes). Een dikke turf van 700 blz en verkocht vanaf blz 1 want je wordt direct meegezogen in een zeer spannende thriller.

Wat nog leuker is: de zoon leest ook! Ik ben zelf beginnen lezen zoals iedereen ih eerste leerjaar en volgens mijn moeder las ik al hele boeken vanaf kerst (ik zal haar maar geloven ;-) ) maar ik ben dus idd al van kleinsaf een echte boekenwurm. Tot zo ver dat ik ergens ih lager ook naar de bib in het naburige dorp ging omdat in onze eigen bib alle voor mij op dat moment geschikte boeken gelezen waren… De zoon begon wat aarzelend maar sinds deze zomer leest hij dus ook uit eigen initiatief en kan hij er ook echt van genieten om id bib rond te kijken naar een volgend boek. ‘De wereld van kat en mus zomer’ van Katrien Vandewoude bv vond hij heel leuk! (het vervolg ligt in een mooi geschenkpapiertje te wachten tot zijn verjaardagsfeestje) Maar hij leest ook graag strips en hij leest ook graag voor aan zus. De plop- en samsonboekjes worden dus ook nog altijd verslonden.

Op fb circuleerde zo’n kettingding: noem je 10 favoriete boeken…. awel ik zal ze hieronder ook eens zetten:

Sprakeloos – Tom Lanoye
De Wintertuin – Kristin Hannah
The world according to Garp – John Irving
Aprilhäxan – Majgull Axelson
De daisy sisters – Henning Mankell
Een dag in Gent – Herman Brusselmans
Zuster Luc – Kathryn Hulme
Onder de ombu-boom – Santa Montefiore
De schaduw van de wind – Carlos Ruiz Zafon
Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman

Van Zafon mag je eigenlijk de hele reeks nemen en wat ik meer dan schromelijk vergat: de Harry Potters natuurlijk.. Wat heb ik daar een leesplezier aan beleefd, en nog! Ik herlees die af en toe eens just for fun.

Wat kan ik nog vertellen, ik koop veel boeken (te veel maar bon ik heb geen andere echte hobbies..), nieuwe maar ook tweedehands. En we gaan tweewekelijks naar de bib. Ik lees ook de krant elke dag natuurlijk en tijdschriften die ik links en rechts doorkrijg. En blogs natuurlijk maar dat is voer voor een volgens postje!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

hallo…. oeiemorrege… doei!

Als wij op school het lange tuinpad naar de kleuterschool afwandelen ‘s morgens dan groet de dochter de dingen. Allé de mensen… En dan heb je verschillende mogelijkheden:

De overgrote meerderheid van de mama’s, papa’s, oma’s & opa’s die we tegenkomen op onze weg, beginnen spontaan te (glim)lachen en groeten vrolijk terug.

Een aantal betrap ik er zelfs op om al 20 meter op voorhand te beginnen glimlachen en éérst goeiemorgen te roepen voor Maren het doet om reactie uit te lokken, wànt algemeen geweten als ge eerst roept krijgt ge ne welgemeende ‘doei!’ terug, HA!

Een aantal negeert ons, tokkelt halsstarrig op de Ipheun of doet alsof ze de wereldproblemen in hun eentje aan het oplossen zijn… tja… their loss, denk ik dan…

De mensen die zo gelukkig zijn om ‘s avonds in de buurt te zijn als de lady the building verlaat krijgt zelfs welgemeende knuffels en kussen bovenop de doei. U weze gewaarschuwd… :-)

PS zwaai zwaai naar alle nieuwe lezers … dag moeders!! :-)

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Pols

Ik heb al gans de zomer een pijnlijke pols. Vorige week werd het ineens nog wat erger met 2 gevoelloze vingers en werd het dus toch maar tijd voor dat al zo lang uitgesteld doktersbezoek. Dokter Evelien stelde wat vragen en liet me wat dingen doen en besloot toen me toch maar door te sturen voor een echo en rx voor de zekerheid. Dat ze overbelasting vermoedde maar toch iets anders (genre cyste etc) wou uitsluiten. Gelukkig hebben wij vlakbij een privé radiologie waar je altijd heel vlug terecht kan en kon ik dus dezelfde namiddag al langs gaan. De radiologe bekeek het eens langs alle kanten, tja, dat zit vol vocht en dat drukt dus op je zenuw en op je spieren wat de gevoelloosheid en de pijn verklaart… gelukkig geen cyste of zo dus. Alhoewel ‘gelukkig’. Een cyste was een duidelijke ontstekingsoorzaak geweest, nu is het wat natte vingerwerk natuurlijk… ja ik doe veel te veel computerwerk, ja ik hef me het pleuris aan Maren, ja ik rust weinig en ben altijd bezig en loop dus moe en ben dus minder weerbaar.
Je moet maar eens een weekske thuisblijven zei dokter Evelien. Juijh. Not. Enfin, ik ben braaf thuisgebleven op 1 werkvergadering na, ik heb mijn uiterste best gedaan om de 2 x 30 minuten computer per dag te respecteren (fail fail) en heb geprobeerd mijn zinnen wat te verzetten (dank u Jani voor een hilarische aflevering van zo man zo vrouw deze week trouwens). Ik draag braaf mijn brace als ik autorijd of andere polsbelastende dinges doe. En ik heb eigenlijk ook redelijk flink mijn ontstekingsremmers genomen. Resultaat na 1 week: geen gevoelloosheid meer maar wel meer pijn. Veel meer pijn eigenlijk. Dr. Google is redelijk duidelijk over overbelaste polsen: learn to live with it. Dat gaan we maar doen dus hé… Maandag back to work en zien wat het geeft….

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

3 2 1 Go!

Ook hier is het schooljaar weer gestart. Tiemen is nu een kolibrie (tweede leerjaar) en Maren een bij (tweede kleuterklas) .

Tiemen heeft de eerste week nogal een leuke week gehad precies, hij kwam toch elke avond enthousiast thuis. En ook zijn slaappatroon is er serieus op verbeterd, niet te veel gezaag meer als hij moet gaan slapen, om 20.30 uur naar boven, nog beetje lezen en om 20.45 uur licht uit. op één avond na is dat perfect gelukt. Wordt afwachten hoe we de volgende weken school en therapie gaan combineren want nu zit gans de woensdagnamiddag dus vol en noch Tiemen, noch mama vinden dat leuk. Tiemen wil thuis met zijn speelgoed spelen of op straat met zijn vriendjes. Enfin, we zien wel wat het geeft de komende weken..

Maren is aarzelend gestart, de eerste dag was maar zo en zo. Een nieuwe juf, een nieuw klaslokaal, veel nieuwe kindjes in de klas. Gelukkig zit grote vriendin Eva dit jaar bij haar in het klasje, die 2 kunnen het uitstekend vinden met elkaar zegt de juf. Gisteren stond er een ganse lofrede over Maren in het heen-en weerschriftje, het is de afgelopen dagen allemaal heel vlot verlopen. Vanaf volgende week zou ook haar therapiepuzzel weer volledig moeten kloppen en zijn we vertrokken voor alweer een boeiend schooljaar.

En de mama die is ook weer vertrokken, al ontbreekt het wat aan goesting en energie om er echt volledig voor te gaan. Mijn goed voornemen om dit schooljaar veel meer de fiets te nemen naar school en werk is wél goed van start gegaan, deze week 3/5 dagen naar school/werk gefietst. Nog een oplossing vinden om wat meer gerief te kunnen meenemen op de fiets zodat ook de laptop meekan en dan zijn we écht vertrokken.

Maren

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Deze zomer

Deze zomer was te kort. Te kil. Te nat. Te donker.

Ik realiseerde me deze namiddag dat ik deze zomer geen enkele keer een terrasje gedaan heb, met een koel drankje met mijn gezicht in de zon naar voorbijgangers gekeken heb. Dju toch.

Ik herinner me vaag een paar leuke dagen aan zee maar écht overtuigend warm en zonnig waren die niet, het gezelschap maakte gelukkig veel goed. Ik kijk naar foto’s van een superzomerdag in onze tuin met downvriendjes en vriendinnekes op bezoek, van een paar gestolen uren met de kindjes in de Blaarmeersen. Ergens in mijn achterhoofd dwalen herinneringen van een paar leuke zwembadbezoeken met mijn kroost, van logeerpartijtjes van vriendjes en vriendinnetjes van de kindjes. Ik had een topavond op restaurant met vriendinnen maar ook daar lagen vreugde en verdriet héél dicht bij elkaar. Er was dus sprake van wat ontspanning hier en daar. Maar echt overtuigend is het allemaal niet.

Deze zomer was er één van vooral veel verdriet om konijntjes die dood gingen, één vol zorgen om oma en opa, één waarin ik de professionele uit-knop maar niet kon vinden.

En morgen start de ratrace opnieuw, tien maanden duiken, in vrije val, ploeteren en af en toe lucht happen om hopelijk eind juni heelhuids terug boven te komen.

Deze zomer was te kort. Te kil. Te nat. Te donker.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

een straaltje zonneschijn

Vrijdag was het 4 weken geleden dat ik met mijn pa naar de spoed vloog. Hij bleitend van de pijn en de koorts, ik van de ongerustheid. De dag erna toen alles wat gestabiliseerd leek konden we er eens goed om lachen… “een weekendje op hotel en maandag weer naar huis hé”!
Dat weekendje werd een lange bange week, twee weken en ondertussen dus een maand. Maar er is eindelijk licht aan het eind van de tunnel…. het ziet er naar uit dat opa maandag het ziekenhuis zal mogen verlaten. Mogelijks volgt er nog een derde operatie binnen enkele weken maar voor nu is het even welletjes geweest en oordeelde de dokter dat thuis verder bekomen momenteel het beste medicijn is voor lichaam én ziel. Opa kijkt er ongelooflijk naar uit en hij niet alleen denk ik. Gans ons gezin zal even moeten bekomen van de fysieke en mentale vermoeidheid die zo’n lange ziekenhuisopname met zich meebrengt.

Maandag is het dus voor iedereen 1 september en voor iedereen weer even wennen: voor de kindjes die terug op de schoolbanken gaan zitten, voor de mama & de peter bij wie vanaf maandag de job weer op 200% draait. En vast en zeker ook voor oma en opa die na een maand verplichte scheiding, vele zorgen en tranen later, terug hun huishouden samen moeten beredderen (met flink wat ondersteuning, dat spreekt).

Aan iedereen die op gelijk welke manier de afgelopen maand steun bracht: merci! Het doet deugd om te weten dat ik op zo veel mensen kan rekenen in tijden van nood…

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie