De schone slaapster

Mijn kleine miss had de laatste weken een beetje een vervelend slaapritueel… zijnde dat ze nog -tig keer uit haar bed kwam ‘s avonds. Dikwijls had ik het zelfs niet gezien en merkte ik ineens dat de kleine ondeugd achter haar klein burootje tv zat te kijken op haar dvdspeler. En zo werd het de laatste weken steeds later en later en werd ze meer en meer oververmoeid. Waardoor ze nog slechter insliep. De vicieuse cirkel u weet wel.

En ja ik heb naar de supernanny gekeken en ja ik heb ook alle mogelijke tips uitgeprobeerd. Mijn kleine ondeugd is nogal van het volhardende soort vrees ik.

Het toppunt kwam er vorig weekend, de avond nadat ze bij meter en peter gaan slapen was (en waar ze uiteindelijk van puren uitputting in de zetel in slaap gevallen was). zaterdagavond dus, 23 uur en madam liep nog steeds vrolijk rond, een feestje te bouwen.

Toen kwam ik op het idee om haar niet alleen nog maar eens terug in bed te stoppen maar er gewoon te blijven bijzitten tot ze sliep. Ik denk niet dat ze de 5 minuten gehaald heeft.

Zondag heb ik het slimmer aangepakt: niet afgewacht tot ze weer naar beneden kwam maar gewoon bij het naar bed brengen ineens bij haar blijven zitten. Weer binnen de 5 minuten weg.

En zo hebben we het nu al elke avond gedaan deze week. Ik blijf er gewoon bijzitten tot ze slaapt, 5, 10 minuutjes maximum moet ik ernaast zitten en ze slaapt. En wat is er rustgevender dan te kijken naar mijn poppemie die langzaam in slaap valt. Ze draait en keert tot ze de juiste buikhouding gevonden heeft. Ze gebruikt haar tong als tut, hoe schattig. Ze wriemelt met haar handjes tot de slaap haar overmeestert.

Ik word daar zo zen van. Als dat geen win-win is.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

We tellen af..

Nu de grootste drukte op het werk en thuis wat voorbij is, kunnen we beginnen aftellen naar de zomervakantie… Nog anderhalve week en de schoolvakantie begint, beetje raar zo midden in de week hé!

Maar goed, het voordeel is dat ik mijn vrije dag heb op de eerste vakantiedag dus dat ik er al meteen een leuke uitstap van kan maken. We droppen Maren in de crèche (hoe oneerbiedig haha, Maren gaat dus nog eens spelen met de vrienden van het Bengelhof en ze kijkt daar al héééél erg naar uit!) en ik ga met Tiemen een dagje naar Bellewaerde. De tickets hangen al weken naar ons te lachen op het prikbord in de keuken..

De rest van de week gaat Tiemen logeren bij oma en opa. Daarna moet ik nog 2 weken werken én gaan de beide kindjes naar de vakantie opvang op school.

En dan…..hàààààààà.. dan ben ik met vakantie tot 1 september… 6 zalige lange weken eruit zeg… Ik kijk er zo naar uit!

Wat we allemaal gaan doen die 6 weken dat vertel ik dan wel uitgebreider maar we gaan natuurlijk wat vriendjes laten komen spelen/logeren, we gaan een midweekje weg, we gaan een beetje klussen in huis, mijn stapel te lezen boeken moet ook echt een kopje kleiner gemaakt worden… Plannen genoeg dus. Maar vooral 6 weken op een ander tempo mogen leven, wakker worden als we er zin in hebben…. zàlig.

We tellen verder af…

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Bloed geven

Onlangs ging ik voor de eerste keer bloed geven. Totaal onverwacht eigenlijk. Iemand belde dat ze nog mensen nodig hadden, ik moest gewoon de straat oversteken naar het gebouw aan de overkant. Mijn collega ging mee (groepsdruk hihi).

Wat moet je doen?

Niet veel eigenlijk, je id kaart meenemen in elk geval want anders kan je je niet registreren. Een vragenlijst invullen. Even bij de dokter langsgaan om de vragen te overlopen en je bloeddruk te meten. En dan op een bedje gaan liggen. Een prikje. 10 minuten blijven liggen. Na de afname nog even blijven liggen en langzaam rechtkomen. Een gesuikerd drankje drinken en even rustig blijven zitten en je kan terug weg. Klaar.

Als je geluk hebt en er staan niet te veel mensen te wachten dan ben je op een klein halfuurtje klaar.

En waarom zou je dat doen?

Omdat je er veel mensen mee kan helpen. ik had ooit zelf ‘vers’ bloed nodig na de bevalling van Tiemen dus ik heb aan de lijve kunnen ondervinden hoe nuttig het is. En we staan voor een vakantieperiode waar de gewone donoren al eens minder gaan bloedgeven door vakantie etc… nieuwe donoren zijn dus meer dan welkom. Gewoon doen zou ik zeggen…

Voordelen voor mij

Ongelooflijk maar waar… ik heb er een ware energieboost door gekregen, écht! Ik ben al een week zo fris als een hoentje smorgens terwijl ik daarvoor eigenlijk altijd moe opstond. Energie over… Ik ga dus zeker nog bloedgeven!

Op de website van het rode kruis vind je heel veel info over het hoe, wat, waar, waarom….

Doen!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

10 redenen waarom ik het geweldig vind om een kind met Down te mogen opvoeden

Bon, u las ongetwijfeld allemaal dit krantenartikel

Mijn antwoord:

10 als ze gillend en roepend de supermarkt op z’n kop zet dan kan ik mijn vijfjarige nog altijd gemakkelijk onder m’n arm nemen en haar gewoon buiten dragen… ze is zo licht en klein dat ze bijna nog in m’n binnenzak past

9 ok soms vind ik ze eens niet op de speelplaats, dat komt omdat ze kleiner is dan haar leeftijdsgenootjes én het fijn vindt zich te verstoppen. Mààr: ik mag dus elke dag verstoppertje spelen en/of aan de hand van leuke tips van 5-jarigen ‘warm! warm! neen koud. oooohh warm! jààààà hééééét’ een heuse zoektocht ondernemen. En daar zit ze dan, verstopt in een vrachtwagenband op de immense speelplaats van de school :-). Love her to bits.

8 Maren entertaint de wachtrijen meestal, dus wij mogen quasi nooit voorsteken, de mensen vinden mijn miss met al haar zotte kuren vééls te grappig…

7 ik heb ondertussen een zeer grondige kennis van een aantal zaken: ik kén elke aflevering van Samson & Gert vanbuiten, ik kan elk liedje van Plop & Piet Piraat meekwelen en ik ken elke muppet (vooral ‘meisje varken’ zoals de dochter ze lieftallig noemt) vanbinnen en vanbuiten. Ik ben een echte aanwinst voor uw quizploegje dus. U roept maar.

6 als ze niet wil eten dan doen wij van vliegtuigje. Dan gaat dat wat gemakkelijker. Of we maken er een grapje over. Of we eten de dag erna spaghetti, want dat eet ze altijd. Een geluk dat wij alllemaal héél graag spaghetti eten zeg!!

5 de mensen vertellen dat mijn kind Down heeft… meestal doe ik dat niet op voorhand. Waarom zou ik ook, als ze haar zien dan zullen ze het ook wel zien. En terzelfdertijd zien dat ze een gewone kleuter is. Maar dan met een extra portie schattigheid. Blessed.

4 mijn favoriete moment? Als ik ga slapen en Maren opzij leg in mijn grote bed. Want het kind verwarmt mijn plaatsje voor. Als dat geen dochterliefde is…. Meestal krijg ik er nog een slaapdronken kus/knuffel/oufanjou bovenop…

3 wat ik het meest fantastische vind aan het feit dat maren Down heeft? Dat ik daardoor een ongelooflijk aantal nieuwe mensen leren kennen heb. Ouders van. Even gelukkig als wij. Dat ik deel uitmaak van de liefste, warmste, gezelligste, mooiste familie van Vlaanderen…

2 de toekomst…Wat we morgen gaan eten, wat we volgend weekend gaan doen… dat is voor ons de toekomst. Carpe diem, weet u wel!?

1 de eerste 36 jaar van mijn leven waren een goeie oefening. Het echte leven begon toen ik mama werd. Tiemen maakte van mij een mama. Maren maakte van mij een àndere mama. Ik ben ze daar beiden oneindig dankbaar voor.

en om dan toch met één negatieve noot te eindigen: wat een weertje zeg vandaag… puh!

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties

superfiere mama

Tweede leerjaar. De tafels. Ik weet niet hoe het met u zit maar zelf herinner ik mij daar nog weinig van hoe ik dat in godsnaam allemaal in mijn klein hoofd gestampt heb 36 jaar geleden. Maar ik ken ze, van voor naar achter en terug. 1 truukske ben ik al die jaren blijven onthouden: een zeven en een 8 is een 6 en een 5.. 7×8 = 56. Het is één vd weinige wiskunde dingen waar ik rotsvast van overtuigd ben dat je dat moét kennen, gewoon omdat je ze elke dag wel ergens kan toepassen.

Dit schooljaar was het dus de beurt aan de zoon. Na nieuwjaar begonnen ze eraan. Leuk vond hij het niet. ‘stomme tafels’ het is er méér dan eens uitgekomen. En toen de eerste tafeltoetsen begonnen kreeg hij wat moed want het ging eigenlijk redelijk vlot. Maar het bleef lastig, niet leuk, saai en godweetwat hij er nog allemaal van termen naar gegooid heeft.

Ze konden een tafeldiploma verdienen. Maar daarvoor moet je alle maaltafels perfect kunnen. 95/100 moet je halen op 15 minuten…. Drie pogingen mogen ze doen. De eerste was een goeie oogopener zullen we het maar noemen. Vatbaar voor verbetering. In het lange weekend van vorige week togen we aan het oefenen voor de tweede poging, elke dag 2 x een kwartier. 1 kwartier gewoon mondeling oefenen met de tafelkaartjes, 1 kwartier een oefenblaadje invullen zoals de tafeltoets. Langzaamopbouwen van 40 oefeningen naar 100. Leren om zich een kwartier lang te focussen op één ding (een hele opgave voor mijn hyperactieve zoon), leren rustig blijven als je een oefening toch niet weet. En ook: cijfertjes min of meer leesbaar schrijven, toch wel de grootste uitdaging…

Woensdag was de test. Dinsdagavond haalde hij thuis 99/100 binnen de tijd.

Dinsdagnacht inslapen was moeilijk. Woensdag kwam hij me stralend tegemoet gerend: ik was binnen de tijd mama!! Woensdagnacht inslapen was nog vééél moeilijker, had hij er voldoende juist of niet? Ik stopte donderdagochtend een briefje in zijn brooddoos: ‘mama is fier op jou!’. Ik dacht als hij het haalt dan is het duidelijk waarom dat briefje erin zit, als hij het niet haalt begrijpt hij het hopelijk ook en put hij er wat troost uit. Mama had gelukkig veel afleiding op het werk donderdag!

Ik ga de beelden laten spreken. Fiere mama. Fiere zoon. Een mijlpaal, toch? Wat wordt hij groot….

DSC03659

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Kaartjes

Het is mei! Onze kast staat vol met kaartjes. Geboortekaartjes van Arthur en Jolien (Proficiat!). Communiekaartjes van Ella, Maud & Ninke (Proficiat!). Een bedankingskaartje van Maren hare stagiair (jij ook bedankt!).

Er staat ook een ander kaartje. Een engelenkaartje. Een downtje, even oud als Maren, die het niet gehaald heeft. Rust zacht lieve vriend. Onze hemel heeft er een schitterend sterretje bij. Maar je gezin is een schaterend zonnetje kwijt. Dat vooral.

Mijn oog valt vooral op het laatste kaartje, telkens en telkens opnieuw.

Zo erg.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Ons weekend

Ik ben zoooooo hard fan van lange weekends hé! Zo veel meer tijd om leuke dingen te doen naast het obligate huis/tuin/keukenwerk!

Ik had bewust ‘niet veel’ gepland het afgelopen weekend maar er vielen toch een paar leuke momenten te noteren!

Vrijdagochtend belde mijn mama ‘Maren staat in Steps!’ en inderdaad wat online gezoek later vond ik het artikel en wat rondgerij later ook het echte ‘boekske’. Nog eentje voor in de doos voor later. We gingen vrijdagochtend ook het laatste babykonijn bezorgen bij zijn nieuwe thuis!

Vrijdagavond ging ik zoals in het vorig bericht gezegd eten met de vriendinnekes! Leuke gesprekken, zeer lekker eten en een bijzondere ontmoeting, meer moet dat niet zijn!

Zaterdag begon wat kabbelkabbel en veel was/plas gedoe maar in de late namiddag werd het echt leuk want wij hadden kaarten gewonnen voor het VTM Kzoom circus in de Capitole in Gent. Ik kreeg 4 kaarten en mijn broer zag het wel zitten om ook eens mee te gaan dus trokken we met ons 4 op pad! En het was heel leuk. Eén van de presentatoren zei bij aanvang ‘we gaan ervoor zorgen dat jullie het in jullie broek doen van het lachen’ en Tiemen fluisterde me na afloop toe ‘mama ik moest bijna echt in mijn broek doen van het lachen!!’ Zijn gezichtje stond de ganse tijd op genieten. Kleine zus was wat minder overtuigd, de luide muziek en het feit dat de voorstelling begon met een luide knal en 5 seconden pikkedonker hielpen niet echt. Om het feest goed af te sluiten gingen we na de voorstelling op weg naar huis oliebollen halen op de kermis!

DSC03598

DSC03606

Zondagochtend had Tiemen voetbaltraining en profiteerden Maren en ik ervan om wat te wandelen en te spelen op de Blaarmeersen.

DSC03612

DSC03616

DSC03619

DSC03620

In de namiddag probeerde ik een nieuw bakrecept uit om mijn collega’s mee te trakteren deze week, maakten we huiswerk en genoten de kindjes van een uitgebreide badsessie met veel schuim en veel speelgoed.

DSC03627

En toen was het al weer voorbij…. gelukkig nog een paar lange weekends tegoed de komende weken!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen