foto’s van de week

nieuw rubriekje voor deze zomer! Ik ga op het einde van elke week een overzichtje van onze week gegeven aan de hand van 5 beelden… zo kan u een beetje meevolgen wat wij allemaal doen en laten deze zomer…(de inspiratie voor deze rubriek vond ik bij http://www.talesfromthecrib.be )

bon eerst de beelden:

13567388_10209732553781253_6562043366946526307_n

ziek kindje

sneeuwbeslaan-20

mijn nieuwe werkplek

13626582_10209751130645663_5470911138510073185_n

nieuwe boekentas voor de kleine miss

13567389_10209763777881836_1029640342940704035_n

in de vakantieopvang

13495080_10209782789397112_43811119748652914_n

nieuwe zoon

en de uitleg:

zondagnamiddag en woensdag had ik zieke kindjes… zondagnamiddag Maren die ineens begon over te geven, drie uur sliep en dan nog zieker was precies.. allemaal slijmpjes die op haar maag lagen blijkbaar… enfin, eens het uit de maag was, was de zieke ook weer haar eigenste zotte zelve en was alles vlug vergeten (gelukkig maar). Woensdagochtend werd ik wakker gemaakt door gehuil van Tiemen. Bleek dat hij al een halve nacht letterlijk scheel zag van de hoofdpijn en weinig geslapen had en niet uit zijn bed kon omdat hij te duizelig was. De thermometer wees tegen de 40° koorts aan… Natte washandjes op zijn voorhoofd, met zijn voeten in een emmer lauw water, een shot perdolan… en eens de koorts een beetje gezakt was en 4 uur slaap later… niks meer aan de hand… heel raar. Oververmoeid? Warmte? Te lang in de zon gelopen? Geen idee, in elk geval al een geluk dat ik thuis ben op woensdag… geen opvangproblemen dus… Na de middag gingen we samen dan maar wat boodschappen doen..

 

Dinsdag was mijn eerste dag op mijn nieuwe werkplek… 60 km van huis… toch even wennen aan de afstand (2 x per week, de andere dagen werk ik thuis) en aan de nieuwe werkomstandigheden (na 19 jaar een buro voor mij alleen zit ik nu in een openspace office) en aan het nieuwe team (kort: de administratieve krachten uit onze vroegere regioteams zijn samengevoegd tot één backoffice team in het hoofdkantoor met een nieuwe coördinator). Gelukkig hebben we de zomer om te wennen aan de nieuwe omstandigheden… we gaan pas écht van start op 1 september (zomervakantie is komkommertijd bij ons).

Op mijn ellenlang to do lijstje voor deze zomer stond oa ook de voorbereiding voor het nieuwe schooljaar en na wat rondgevraag hier en daar voor tips voor een lichte, niet té grote boekentas met een gemakkelijke sluiting kreeg ik een geweldige tip.. ik bestelde de boekentas van Lilliputiens onmiddellijk bij de kinderplaneet en 2 dagen erna mocht ik het pakje al gaan afhalen in het postpunt. En dat ik goed gekozen heb bleek uit de enthousiaste reacties van andere mama’s! Ik bestelde ook naamstickers bij My nametags en nieuwe drinkflessen én schreef Maren in voor de naschoolse opvang op school. Nu wachten op het loon van juli om ook voor Tiemen een nieuwe boekentas te gaan kopen. Mijn dure vogel… al elk schooljaar een nieuwe boekentas…

De kindjes gaan deze maand dus 2 weken naar de vakantieopvang van de Stad Gent op hun school. En waar de zoon de voorgaande jaren niet graag ging, is hij nu heel enthousiast. Ook Maren vindt het geweldig. Ze zitten in 2 verschillende groepen, maar de groepjes doen veel samen en dat vinden ze allebei geweldig. Tiemen zorgt supergoed voor zijn zusje blijkbaar en toen hij woensdag niet mee kon omdat hij ziek was, was hij oprecht bezorgd of zus dat wel ging kunnen zo zonder hem. 2 handen op één buik, die twee van mij..

En, ziet u het verschil tussen de 2 laatste foto’s? De zoon is na 9 kappersloze maanden eindelijk nog eens langs de schaar gepasseerd! Wat een metamorfose hé… hij wordt zo groot!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

zomer 2016

Vorig jaar had ik iets meer dan 6 weken aaneensluitend verlof, weet u nog? 6 weken dolce far niente…. een zalige periode!

Dit jaar is het iets minder maar bon, met in totaal 5 weken verlof waarvan 4 aaneensluitend mag ik zeker niet klagen!

Hoe ziet onze zomer eruit?

De eerste 2 weken ga ik werken (allé dat denk ik toch, nog 36 uur om terug te recupereren van dit) en gaan de kindjes spelen in de vakantieopvang van de Stad Gent, gewoon op hun eigen vertrouwde school. Gemakkelijk voor mij en leuk voor hen want met vriendjes en 2 leuke themaweken die gepland staan met uitstapjes.

Daarna ben ik 4 weken thuis…. De eerste 2 weken gewoon thuis, paar afspraakjes met vriendjes en vriendinnekes al gepland en voor de rest zien we wel wat de dag ons brengt. De derde week gaan we op vakantie naar onze alltime favorite vakantiestek (rust – dichtbij zee – diertjes – veel plaats om te spelen). En de vierde week is een beetje een mix van vanalles maar staat vooral de eerste Tiemen/mama citytrip gepland! Paris here we come!

Daarna ga ik weer 2 weken werken… Maren gaat de eerste week spelen bij de vrienden in het Bengelhof, voor Tiemen heb ik niks echt gepland.. hij kan bij mijn ouders terecht, op mijn thuiswerkdagen kan hij gewoon lekker thuis blijven, de pretkamjonet komt die week langs in onze wijk dus daar kan hij eens naartoe, eens bij een vriendje spelen… de week raakt vast en zeker gevuld. De tweede week gaan ze samen terug naar de vakantieopvang op school.

En de overgangsweek augustus/september ben ik ook weer thuis. Enerzijds om de kindjes nog een paar rustige dagen te geven voor het schooljaar weer start, anderzijds om Maren haar eerste dagen in het lager niet meteen ook met superlange schooldagen (mijn kinderen zijn normaalgezien altijd op school van 8.00 uur tot 17.45 uur…) op te zadelen…

We zijn er klaar voor! (als het dan ook ooit eens écht zomer wil worden aub? Merci!)

IMG_20150806_134147

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

de blutsen met de builen.. of net andersom?

Bon. Missie van dit jaar: eindelijk na al die jaren verwaarlozing en oeverloze schrik van de tandarts, mijn tanden eens volledig in orde laten zetten en mijn schrik voor de tandarts overwinnen. Schrik voor de tandarts overwinnen: chéck! Dankzij een fantastische tandartse in UZ Gent. Tandjes in orde laten zetten: bijna check! Ik liet tijdens de angstbehandeling al tandsteen wegdoen en een paar gaatjes vullen. Het ‘grote werk’, zijnde  tanden trekken die compleet verloren waren ging afgelopen vrijdag door, onder narcose in de dagkliniek. De blutsen met de builen dus, ja een dagje buiten strijd en een niet zo leuk weekend erna waarschijnlijk, maar geen 5 ambulante behandelingen en telkens weer pijn etc… piece of cake… dacht ik…

Alles ging relatief vlot, vrijdagavond terug thuis en geen pijn. Vrolijke smsjes naar de collega’s dat het allemaal supergoed liep… Tot ik zaterdag wakker werd met pijn… in mijn onderbuik… Meteen ging een belletje rinkelen want na de ingreep hadden ze me moeten sonderen, ik dacht dus logischerwijs: een blaasontsteking. Ik had nog medicatie liggen dus begon dat te nemen. Zondag was hels… ik vroeg zelfs hulp om op de kinderen te passen, wat ik anders nooit doe. Zondagnacht was het zo erg dat de dokter van wacht erbij moest komen die meteen paardenmiddelen voorschreef: zware pijnstillers en AB. Maandagochtend belde ik de huisarts wegens nog altijd zot van de pijn.. ik kreeg meteen nog zwaardere pijnstillers. Die hun werk deden… oef… eindelijk kon ik wat bijslapen… Dinsdagochtend ineens blinde paniek want: plassen lukte niet meer… langs geen kanten! Na een consultatie bij de huisarts (die weinig kon doen en er ook niet erg mee leek in te zitten) maakte ik mijn broer wakker die me onmiddellijk naar de spoed bracht… En toen ging het snel…. Een sonde, een echo van buik & nieren, bloedanalyse… het kon me allemaal niet schelen… ik wou gewoon af van die vreselijke pijn! In de late namiddag het verdict dat ik moest opgenomen worden. 24 uur later liep alles terug normaal en mocht ik terug naar huis…

Boosdoener: waarschijnlijk slechte sondering na de narcose veroorzaakte de erge pijn + overreactie op de pijnstillers zorgde ervoor dat ik niet meer kon plassen.

Nooit nooit van mijn leven ga ik nog vrijwillig onder narcose dus. En ow boy je weet maar wat je lichaam elke dag volkomen natuurlijk doet als het dat nièt meer doet! Manman… bevallingspijn is iets… maar dit… echt 10 keer erger…

Enfin elk nadeel heb z’n voordeel: 5 kg minder op de weegschaal. Toch ièts als compensatie voor al dat afzien…

En dat ik een fantastische broer heb die meteen insprong en het huishouden en de kinderen overnam. En fantastische vrienden en vriendinnen… Peptalks, alle mogelijke hulpaanbiedingen, troost… ik kus mijn pollen!

ziekenhuis

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Posi & friends

Ik maak hier niet vlug reclame voor iets maar als ik iets zie waar ik écht in geloof dan wel!

http://nl.ulule.com/posi-and-friends/

Ik heb een klein bouwsteentje gedoneerd. Omdat ik in mijn eigen gezin zie hoe belangrijk het is dat kinderen hun gevoelens juist kunnen uiten en kanaliseren. En dat is wat Posi & friends wil doen. Kinderen tools aanreiken om dat te leren. En ik ken de ontwikkelaar een beetje, ik hoorde m persoonlijk zijn verhaal doen. Ik ben onder de indruk.

Nog 7 dagen om de nodige centjes te verzamelen om het project van start te kunnen laten gaan…

posi

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Blinken

Blinken van trots. De dochter maar ook de moeder. Want vanmiddag kreeg dochterlief haar kleuterdiploma overhandigd.

Toen ik meer dan 4 jaar geleden een ‘oké we gaan ervoor’ kreeg van de school en we ons grote inclusie avontuur startten, had ik nooit gedacht of zelfs maar durven dromen dat we hier gingen geraken. Maar kijk, het kan verkeren.

Ik kreeg een felicitatie van een andere mama die ik graag wil delen omdat ik er trots op ben, op ons afgelegde traject. (Voor één keertje mag dat hé)

SCHITTEREND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
gefeliciteerd aan Maren, maar ook voor jou
om er te blijven in geloven
om haar te zien groeien en bloeien
om met haar niet evidente paden in te slaan
om tegen alle “beter-weters” in toch voort te doen
om in Maren eerst Maren te zien en dan pas het syndroom dat ze toevallig ook heeft
om … zoveel!

Maar eerlijk is eerlijk, ja ik ben er voor gegaan maar ik moest er gelukkig niet alleen voor gaan. Ik mag me gelukkig prijzen met een fantastisch team rond Maren dat er samen met ons voor ging. Dank jullie wel, allemaal!

En nu (bijna) vakantie. 2 maanden geen school, geen therapie, geen ‘moetjes’. En dan zijn we volledig klaar voor het volgende groot avontuur: het eerste leerjaar!

kleuterdiploma

 

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Kafka & co

PAB (persoonlijk assistentiebudget). GON (geintegreerd onderwijs). ION (inclusief onderwijs). RTH (rechtstreeks toegankelijke hulp) . DOP (dienst ondersteuningsplan). TB (thuisbegeleiding). MDO (multidisciplinair overleg). Pre-Waarborgregeling. Mobiele begeleiding. COS (Centrum voor ontwikkelingsstoornissen)

Het zijn maar enkele van de termen die je er gratis en voor niks bijkrijgt als je een kind met down (in mijn geval) maar ruimer met een beperking krijgt.

Ik zou zeggen: je moet universitaire studies gedaan hebben om de uitleg erachter soms te begrijpen maar neen zelfs dàt volstaat soms niet. Zelfs de vriendinnen mét universitaire diploma’s schudden eens hun hoofd als ze na drie keer lezen eigenlijk nog altijd de essentie van de verklaring niet door hebben. En dat ligt dus niet aan intelligentie maar gewoon aan het feit dat de uitleg zo onduidelijk en ongrijpbaar opgesteld is dat je het als ‘leek’ vlug opgeeft.

Waarom worden die dingen zo onduidelijk opgesteld? Omdat de organisaties die er gebruik van maken ze naar hun eigen goeddunken zouden kunnen interpreteren? Best mogelijk. Ik hoor ongelooflijk veel interpretatieverschillen over bepaalde zaken. Het ganse GON- verhaal is er één van. Zelfs binnen één CLB worden dingen anders geïnterpreteerd. Dat zou gewoon niet mogen kunnen.

Vlot iets in orde krijgen voor je kind… onmogelijk in het Kafka van de Vlaamse of Federale overheid. Gepaste hulp krijgen voor je kind? Als je de juiste weg weet. Als je de juiste personen kent. En dan nog want:

Neen mevrouw, uw kind heeft geen recht op GON als de school al een pre-waarborg regeling aangevraagd heeft. (wat het ene met het andere te maken heeft god mag het weten)

En neen liefste mama, geen recht op GON voor uw zoon met ASS want er staat een handtekening te weinig op uw aanvraag. Naast de neuroloog, de psycholoog en de kinderarts was er ook nog een krabbel nodig van een psychiater. (hobby van moeder: handtekeningen verzamelen)

En ja mevrouw sorry maar als u volgend schooljaar nog terugbetaling wil van de kiné dan zal u toch uw kind nog eens die en die rimram van testen moeten doorsturen, je weet nooit dat er verbetering is hé (neen wij doen dat echt voor ons plezier drie keer per week na de schooluren nog naar de kinépraktijk crossen en zouden dat voor geen geld van de wereld willen missen).

En oei een ION aanvraag, goh uw kind met down is daar mogelijks toch ‘te goed’ voor hoor. Maar we zullen het proberen.

Uw kind heeft al een terugbetaling gekregen voor een aangepaste buggy dit jaar? Ah sorry dan zal het toch 2 jaar moeten wachten op de driewieler waar hij zo graag mee wil rijden. (wat is 2 jaar in een kinderleven niewaar)

Terugbetaling voor kinderen onder zes jaar met een mentale beperking voor logopedie? Waarom. Dat heeft toch geen enkele zin? (neen da’s waar, het enige wat ze doen is in een bed naar lucht liggen happen zoals een goudvis)

Bij ons loopt het nu redelijk vlot. Ik heb de afgelopen jaren dan ook zwaar ‘geïnvesteerd’ (letterlijk en figuurlijk) in een dreamteam rond mijn dochter dat mij met raad en daad bijstaat en ik heb gelukkig veel goede vrienden ondertussen die al een weg afgelegd hebben en mij regelmatig eens toefluisteren ‘seg heb je daar al aan gedacht’ ‘ of ‘hier, een telefoonnummer, bel die maar eens met mijn groeten’. Ik ga niet zeggen dat het hier altijd rozengeur en manenschijn is, verre van. Ik verzuip met momenten in de rekeningen, de paperassen en de doktersafspraken. Ik bleit wel eens een oog uit, ik bries en ik brul ook soms wel eens. Maar bon. Uiteindelijk lukt het wel.

Maar ik zie ouders rond mij in mekaar stuiken van de stress of ze tegen volgend schooljaar dit of dat nog wel geregeld gaan krijgen. En huilen van ontgoocheling als er weer eens een papier teruggestuurd wordt dat meneer Kafka niet ok vond. En wanhopig rondbellen naar scholen op zoek naar een plaatsje voor hun kind. En moèten kiezen tussen een weekje zee met het ganse gezin  of toch maar zelf die driewieler aanschaffen voor zoonlief, nu hij er nog iets aan heeft. En benefieten organiseren om ziekenhuiskosten te betalen.

Moet dat? Is dat écht nodig? Is dat nu zo moeilijk om per kind, per gezin te kijken wat nodig is, zonder al die overbodige paperassen, onderzoeken, handtekeningen etc, en dat gezin de begeleiding – in welke vorm dan ook – te geven dat het nodig heeft? Op het moment dat dat gezin dat nodig heeft. En duidelijk te communiceren, dat ook.

Simpel, toch?

vraagteken

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

genieten

Nog 2 immens drukke en emotionele weken te gaan op het werk en dan kan de riem er even af. Dan starten we een nieuw hoofdstuk en hoop ik alle emotionele  en andere bagage te kunnen achterlaten en met volle moed er tegenaan te gaan.

Maar moeder had nood aan een dagje afleiding dus. Wegens bijna dag en nacht gebleit tegenwoordig.. van verdriet, van frustratie, van vermoeidheid en van angst voor wat komen gaat. En de dochter studeert komende week af van de kleuterschool (allé het is nu toch al diplomafeest!). En de zoon ging donderdag op schoolreis naar Plopsaland. Drie goede redenen dus om woensdag een moeder-dochter uitstapje naar Plopsaland te organiseren. We zetten broer af op school en reden om 9.30 uur de parking op zodat we mooi op tijd in het park stonden.

En de kleine meid heeft genoten van de eerste tot de laatste moment. En zo leuk om te zien dat ze emotioneel ook vooruitgaat: waar ze vorig jaar nog echt schrik had van de parkfiguren die er rondlopen, ging ze er nu recht op af en zonder verpinken mee op de foto.

En op het einde van de dag mocht ze doen wat ze ‘s morgens onmiddellijk vroeg: “lopen in de fonteinen mama”! En als ze zegt IN de fonteinen dan bedoelt ze dat letterlijk. Ik laat de foto’s spreken. (en neen ik had geen reservekleren mee dus ja miss is een studio 100 outfit rijker want zo een natte poedel… die mocht echt niet mee in mijn nieuwe auto)

13332966_10209528776726954_7507749397294610282_n 13346466_10209528778807006_8450706578086534347_n 13423980_10209528777446972_1523251798814532314_n 13428025_10209528778046987_592720044936821899_n

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties