week van de opvoeding

Zoals elk jaar organiseert EXPOO, het expertisecentrum opvoedingsondersteuning, de week van de opvoeding. Thema dit jaar is: allemaal wereldburgers.

Uiteraard zijn we allemaal wereldburgers. En is het jammer dat daar nog sensibilisering over nodig is eigenlijk. De kinderen gaan naar een zeer multiculturele school. Niet bewust gekozen maar gewoon, wij wonen nu eenmaal in een stad en een stad is de plaats bij uitstek waar heel veel mensen van verschillende afkomsten en culturen samen wonen. Dus dat weerspiegelt zich op school. Logica.  Ik vroeg het net even en in Tiemen zijn klas zitten kinderen die afkomstig zijn uit minstens 5 verschillende landen: Turkije, Marokko, Tsjetjenië, Rusland en België. Op 17 kinderen kan dat tellen. Het is een verrijking vind ik. Al van jongs af opgroeien en leren met, van en over andere culturen. Stil worden als je klasvriendje vertelt over hoe hij en zijn familie moesten vluchten uit hun thuisland. Mee vieren met andere feestdagen. Andere talen leren (niet altijd met de meest kuch gepaste kuch woordenschat maar bon) en andere smaken, gewoontes leren kennen.

Ik trek het graag ook even open naar mijn dochter. Want die is ook een wereldburger. Ook zij kan de wereld, haar omgeving, haar vriendjes veel leren over hoe er ‘anders’ uitzien, ‘anders’ denken en doen toch ook maar heel gewoon is. Toch? Het allergrootste voordeel aan inclusie is dat vind ik, mijn kind tussen de andere kinderen. Samen spelen, samen leren.

Samen leven is dat.

Daarom doen ook wij “de tattoo’.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

stilte

Stilte….
Waar ik het meest van kan genieten.
’s morgens vroeg, echt vroeg, opstaan. De kat binnenlaten, eten geven, een glas appelsiensap uitgieten en mij in de zetel neervlijen en niks horen. (behalve dan die vervelende piep in mijn linkeroor maar die kan ik op de één of andere manier uitschakelen dan). Of nog beter: het is mooi weer en ik kan op het terras gaan zitten en niks horen. Niks. Het occasioneel piepje van een voorbijvliegende vogel reken ik mee in de stilte.

Sinds ik niet meer zo goed hoor kan ik daar precies dubbel van genieten. En dubbel naar verlangen.

Want wat een contrast met de rest van de dag meestal.
Een terras vol kwetterende buren (links, rechts en driedubbel achteraan… o jawel.. life as it is in een druk bewoonde wijk…).
De kinderen die ofwel luidruchtig spelen ofwel ruziemaken ofwel staan te zingen en dansen. (leuk daar niet van maar luid, luid!)
De wasmachine, afwasmachine, droogkast die staan te draaien. (idd allemaal tegelijk meestal want ik doe ofwel àlles tegelijk ofwel niks haha)
Auto’s die onze straat doorrazen en aan het pleintje met gierende banden stoppen (oops voorrang van rechts).
De hond van één van onze achterburen die constant blaft als hij buiten zit. (respect voor het enthousiasme maar blaffen naar elk blaadje, vogeltje, wormpje, whatever dat beweegt…. vermoeiend.)

Het enige geluid waar ik echt van hou (behalve de lach van mijn kinderen dat spreekt) is muziek. Zelfgekozen muziek wel te verstaan. (neen lieve buren ik vind Con Te Partiro écht niet mooi. En àls ik het ooit mooi zou gevonden hebben dan hebben jullie dat verpest door het ongeveer 1000 keer in de week op te leggen.)

Ik was onlangs jarig en koos het beste verjaardagscadeau ever. Echt.
Een platenspeler. Want hoe euforisch iedereen ooit geweest is over de uitvinding van de CD, ik vond het eigenlijk altijd metaalachtig klinken of zoiets. Ik kan het niet goed uitleggen. Het is door al eens over de vloer te komen bij vrienden die nog LP’s oplegden of door programma’s als Het Huis waar een platenspeler stond dat ik er zelf ook terug naar uitkeek. Een platenspeler en een paar goedgekozen LP’s om mij te vergezellen op thuiswerkdagen, op de schaarse momenten dat ik alleen thuis ben. En dus toen de vraag kwam ‘wat wil je voor je verjaardag’ kwam het antwoord vlugger dan ze verwacht hadden. (normaalgezien murmel ik iets van: ooh een bonneke van één of andere winkel is goed).

Nu is hij hier dus: de platenspeler. Ik ging met de zoon op LP koopjesjacht en kreeg er ééntje cadeau van de kindjes. En mijn broer zorgde als kers op de taart voor nog een paar leuke platen extra. Ik ben dus efkens heel content nu dus. En sluit niet uit dat de stilte even zal moeten wijken voor een welgekozen plaat zo ’s morgensvroeg…..

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De bucketlist

Ik ben binnenkort jarig. Niks nieuws onder de zon en eigenlijk ook niks speciaals want dat gebeurt nu eenmaal elk jaar eens mààr ik begin zo redelijk dicht tegen de helft van mijn hopelijk redelijk lang leven te zitten. En dan gaat een mens al eens aan het denken.

Ik ben gelukkig met het leven dat ik nu heb: de kindjes die naast ettertjes (zoals ons Siska dat zo plastisch zegt) ook gewoon mijn reden van bestaan zijn en mij zoveel liefde, plezier etc schenken; ik heb een toffe job met al even toffe collega’s, ik heb een leuke vriendenkring…

Maar uiteraard ‘alles kan beter’ en dus heb ik (zoals alle hipsters) een lijstje gemaakt met kleine en minder kleine dingen die mijn leven nét dat beetje extra zouden geven. De glitters op mijn pink unicorn zeg maar. Wat dat lijstje is en wat daar allemaal op staat ga ik niet in detail  delen. Toch nu nog niet. Later misschien eens. (en ja voor mocht u het zich afvragen: zwemmen met dolfijnen staat er ook op, een mens mag al eens dromen van een folieke). Er staan hele banale dingen op: boeken die ik nog wil lezen, bands die ik nog eens live wil zien, plaatsen die ik wil bezoeken, ervaringen die ik wil hebben. En dan een paar grote dingen (een eigen huis bezitten bijvoorbeeld, of dus: de lotto winnen)

Dinsdag ga ik alvast één van de dingen op mijn lijstje kunnen afvinken. Wàt het is zal ik daarna delen. Het is iets waar ik al lang over nadenk, dat een heel symbolische waarde heeft en waar ik nu klaar voor ben. Denk ik. Spannend. Voor u en vast en zeker ook voor mij!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Frieda

In 2011 bracht het schrijversduo Nicci French het eerste deel uit van een nieuwe reeks: Blauwe maandag. Frieda Klein, een psychiater in Londen, is het personage waarrond alles draait. Acht boeken en zeven jaar later las ik vorige week het laatste deel – de dag van de doden –  van een geweldige reeks. Geweldig in alle betekenissen van het woord. Ik ben fan van het schrijversduo en trouwens ook van de boeken die Nicci Gerard ook nog apart schrijft. Ze schrijven zeer verhalend en beschrijven, het is alsof je meewandelt door de straten, je mee nestelt in de living van Frieda als zij dat doet en stilletjes meeluistert naar haar conversaties met al die verschillende personen die passeren in de boeken. Geweldig ook omdat elk boek draait rond één of meerdere moordzaken en ik wel hou van dat soort lichte thriller. Verbazingwekkend hoe je in al die boeken ook haar leven ziet passeren. Wat een masterplan moet dat zijn om zo een boekenreeks te beginnen schrijven. Ik vond ook de Harry Potters geweldig, om dezelfde reden eigenlijk. Verhalend, beschrijvend, beetje spanning en meeleven met de mensen uit de boeken…

Er mag dus dringend ergens iemand aan een nieuwe reeks beginnen schrijven want ik val wat in een zwart lezersgat nu. Tips mogen altijd in de commentaren!

PS hierboven in de zwarte balk bij ‘ik lees’ vind je alle boeken die ik de afgelopen jaren las.. mijn streefdoel is altijd 30 boeken per jaar.. soms haal ik dat, soms niet.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Femma

Zo af en toe krijg ik de vraag of ik eens wil vertellen over mijn leven als alleenstaande mama en/of als mama van een specialleke. We stonden al een paar keer in de krant en er verschenen al interviews in oa Dreambaby magazine, Feeling en deze maand staan we in Femma magazine!

Het nummer van april is een thema nummer rond ‘bewust’ en een bewust alleenstaande mama mocht blijkbaar niet ontbreken. Ik had met veel plezier een aangenaam gesprek met een trouwe bloglezer blijkbaar! Bedankt om aan ons te denken!

En bij het interview hoorde een leuke fotoshoot met fotografe Ellen van den Bouwhuysen waarmee ik ook een leuke babbel had! Bedankt voor de mooie foto’s!

photo credit: ellen van den bouwhuysen

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

uitgeput

Zo af en toe denk ik dat ik miss onoverwinnelijk ben en dan blijf ik doorgaan, hard werken, socializen zelfs al ben ik eigenlijk al een paar weken op en ziek. Zo ook nu dus. Enfin, het is aan het beteren, toen de dokter vrijdag mijn bloeddruk nam en nog eens ‘want dat is wel veel te hoog’ en bij de tweede keer nog altijd bedenkelijk keek wist ik hoe laat het was. Tijd om te stoppen dus. Een nieuwe AB kuur (nummer drie al voor de sinusit die maar niet wil wijken..) én 5 dagen platte rust. Maar écht hé zei de doc.

Ik ben de eerste drie dagen braaf geweest, heb middagdutjes gedaan, ben vroeg gaan slapen en heb tussendoor de digicorder leeg gekeken en een half boek gelezen. Toch niet slecht voor iemand die geen zittend achterwerk heeft zoals ik. Ik voel me al een stuk beter ook.

Maar het is dus Paasvakantie en mijn kinderen hebben grààg eens een paar luilekkere dagen maar trop is teveel. Vandaag gingen we dus al vroeg naar de binnenspeeltuin. Ik rustig met mijn boek aan een tafeltje, zij springen en crossen en lopen en af en toe vermoeid ‘het is hier warm mama!’ neerploffend op een stoel bij mij. Toen het drukker werd kwamen we naar huis en gaf ik toe aan de al maandenlange smeekbede ‘mamàààààààà wanneer gaan wij ook eens slijm maken?’. Zucht. Ik ben niet erg knutselachtig aangelegd maar bon. Ik had de afgelopen weken de ingrediënten eigenlijk al stiekem in huis gehaald, er was een goed recept (bij Kerygma) en ik voelde me nogal schuldig over de eerste drie verloren dagen vakantie dus: we deden een poging. Redelijk crash en burn maar hey we hebben ons de volle 20 minuten wel goed geamuseerd.

En nu terug de zetel in!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Werelddownsyndroomdag

Op 21 maart viert de wereld alle mensen met een chromosoompje 21 meer. (3 chromosomen 21.. vandaar dus op 21/3)

Elk jaar opnieuw is dat zo een zalige dag. Mijn facebookwall verandert in één foto van voeten met verschillende kousen aan, van lachende, guitige gezichtjes, van fantastische oneliners op T-shirts, van trotse broers, zussen, schoolvriendjes, juffen, oma’s, opa’s etc. Instant happiness en toch ook wel hier en daar een traan.

Van verdriet voor de dappere mama’s en papa’s die hun kindjes veel te vroeg moesten afgeven en die vandaag ongetwijfeld met heel gemengde gevoelens zitten.

Maar ook van ontroering voor de vele lieve berichtjes. Een mailtje van de crèche gisteren waaruit blijkt dat ze haar nog lang niet vergeten zijn,  een lieve boodschap van mijn BFF om mij als mama een hart onder de riem te steken, een mailtje van de klasjuf om te zeggen hoe blij ze is om Maren haar juf te mogen zijn,

Toen ik 8 jaar geleden plots mama werd van een ‘zorgenkindje’ had ik nooit durven dromen dat ze zoveel deuren zou openen, zo veel mensen gelukkig maken en samenbrengen, zo veel positiviteit zou meebrengen. Ik heb het al dikwijls gezegd maar ze heeft mijn leven, ons leven zo verrijkt. Er staan ons ongetwijfeld nog moeilijke momenten en lastige keuzes te wachten in de toekomst maar met haar aan mijn zijde heb ik er alle vertrouwen in dat de juiste weg zich wel zal uitwijzen. The only way is up!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen