Respect

Deze week kon u in de kranten een berichtje lezen over een meisje met een mentale beperking dat op school verkracht was. Een groepsverkrachting. Gisteren las ik ergens anders dat de reactie van de directeur van die school was: ‘Zulke kinderen doen graag van kindje maken. Ze zal dat vlug weer vergeten zijn’.

Respect. Dat is toch het minste wat je zou mogen verwachten van een directeur van een school. Van gelijk welke school.

Want neen Meneer directeur, mijn dochter zou zoiets niet vlug vergeten. Ze zou daar zwaar van onder de indruk zijn. En tranen met tuiten huilen over zoveel onrecht, keer op keer, elke keer als ze ’s nachts wakker schrikt van de zoveelste nachtmerrie die je ongetwijfeld overvalt na zoiets meegemaakt te hebben. Shame. on. you.

De campagne van KVG eerder deze week ‘hou ons niet aan het lijntje’ was daar eigenlijk ook een voorbeeld van. Als je in een rolstoel zit en op mobiliteitsgebied afhangt van het openbaar vervoer dan heb je dikke pech hier in Vlaanderen. Want mijn mama in een rolstoel moet al op donderdag bedenken dat ze misschien zaterdagnamiddag wel eens zin zou kunnen hebben in een pannenkoek op een terrasje in de stad. En moet minstens 24 uur op voorhand een plekje reserveren in een bus. En moet blijkbaar zelfs dàn nog hopen op een goede dag van buschauffeur zodat hij zin heeft om te stoppen en haar op de bus te helpen.

Het komt alweer neer op respect. Respect voor een andere mobiliteit, voor mensen die gedwongen op een ander tempo leven.

Als er dus iets is wat ik wil wensen op deze internationale dag voor mensen met een beperking is dat er wat meer tolerantie mag zijn. Wat meer begrip. Voor andere noden, voor andere manieren van omgaan met, voor een andere kijk op het leven. Maar altijd met ontzettend veel respect voor de mens achter de handicap. Want respect is de basis van alles.

naamloos

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De bril

Ze banjerde de brillenwinkel binnen, haalde alle dozen overhoop en haalde met een triomfantelijk gebaar een felgroen flexibel montuur met rekker achteraan het hoofd uit de puinhoop die ze gemaakt had. Waarop moeder haar ogen in de lucht sloeg en seinoogde naar de lieve verkoopster dat dit echt niet bespreekbaar was. Really. Not.

Dus deed de lieve mevrouw van trukengem en prutste wat te hard aan de rekker waarop de dochter het montuur de winkel door keilde en toch maar eens een blik wierp op het handjevol monturen dat mama en opticien tijdens haar uitgebreide showronde voor àlle spiegels in de winkel hadden geselecteerd. (sorry pruts maar really. not.)

Na wat getwijfel nog tussen 2 monturen kwam onderstaande als favorietje naar voor. De favoriet van de opticien wegens best passend op de neus zonder neusbrug, de oké voor mama wegens het geeft de dochter dat tikkeltje extra en de ‘insert grmbl’ voor de dochter omdat ze allang blij was van al dat passen vanaf te zijn.

Mooi toch?

 

maren-met-bril

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Miss Maren@dedokter

Miss Maren doet het redelijk fantastisch op school. Veel beter dan iemand had durven hopen/dromen. Dus toen de juffen en ik deze week de koppen eens samen staken voor een overlegmomentje dachten we dat een extraatje er misschien wel bij kon. Maren is nog altijd niet zindelijk. Ik ga daar geen doekjes omwinden, ik vind dat ferm ambetant en bij momenten ontzettend schaamtelijk. Want ze  doet dus bijvoorbeeld zonder verpinken een number two waar en wanneer ze het denkt. Zonder zich iets aan te trekken van eventueel publiek dat daar niet zo mee gediend is of tijdstippen die er zich misschien wat minder toe lenen. Dus zijn we sinds donderdag in zindelijkheidstrainingsmodus. Nog maar eens. Iedereen is gebriefd, de dikkeduim- en stickerkaarten liggen overal klaar, moeder ging onderbroeken shoppen… Voorlopig is het nog niet echt een succesverhaal.. thuis weigert ze bv carrément om zonder pamper aan te lopen… Maar bon, we doen rustig voort, zonder te veel druk… wie weet… We geven het een dikke week, als er dan geen enkele vooruitgang merkbaar is dan geven we het weer even op…

Vorige week gingen we naar de oogarts op controle. Een hele lieve assistent oogarts, een orthoptist en ten slotte de oogarts zelf, allemaal deden ze de nodige onderzoekjes en testjes. 1.5 uur lang. Maren verpinkte niet, deed flink wat van haar gevraagd werd, ging zelfs vragen of ze ‘nog prikkedruppels’ in haar ogen kreeg. Het ganse team in zwijm voor de flinke dochter. Die als beloning dan toch een hele lichte bril voorgeschreven kreeg voor in de klas. Licht astigmatisme en gezien het zo goed gaat op school toch niet onbelangrijk om dan ook de nodige aandacht te besteden aan een zo goed mogelijk zicht. De dochter in de wolken want een bril mogen dragen, het is zowat haar liefste wens… Dus gaan we één van de komende dagen eens op zoek naar een bril… Binnen 6 maand op controle en evaluatie.

oogarts

Deze week was de tandarts aan de beurt. Maren crost net niet met een indianengehuil op hem af in de wachtzaal als hij ons komt ophalen, geeft vol vertrouwen haar handje en samen zijn ze weg. Hop op de stoel, gibberen en gekken met de tandarts. Mondje open, alles ok! Ook een student mag zonder probleem eens naar haar tandjes kijken. Daarna is broer aan de beurt. Gelukkig bij hem ook alles ok. Broer gaat uit de stoel. Waarop Maren: ‘mag ik nu nog een keer blief?’ Haha..

Nu is het even wachten op de volgende medische toestanden, ergens in het voorjaar moeten we eens langs bij NKO en de cardioloog….

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

bergen

  • uitzoeken wat een goede smartphone is, die gaan kopen, alles erop laten installeren wat moet en terugbetaling regelen op het werk
  • eens rondbellen wie/wat/waar/hoe voor winterbanden, een afspraak maken en banden wisselen (dringend)
  • de huisbaas contacteren om het buitenschilderwerk eens te komen bekijken (note to self: zorgen voor een huis in presentabele staat – zwaar werkpuntje)
  • samen met Maren gaan kijken voor een bril (ow yes… het is zover..)
  • alles regelen rond het kleine auto ongeluk dat ik vandaag had: verzekering/expert/garage… juijh not
  • de deadline van Tripliek komt dichterbij en er is nog niet veel materiaal precies
  • sint- en kerstkadootjes oplijsten en shoppen

Waarschijnlijk is dit voor de meeste mensen een lijstje als een ander. Voor mij niet. Het zijn bergen. Hele hoge bergen. Stuk voor stuk. Die ik voor me uitschuif, waar ik maar niet over geraak en die elke dag hoger worden.

Dat ik veel moet slapen zei de psycholoog. En meer me-time inlassen. En nog meer in het nu leven en wat minder met de toekomst bezig zijn.
Dat ik haar geloof en dat ook echt wil doen.
Helaas is er het lijstje.. en loopt het huishouden door… en moeten er centen binnenkomen (veel centen als ik het lijstje zo bekijk …. ) dus moeten we gaan werken.

Dus we nemen al eens meer een lang schuimbad, proberen ’s avonds wat vroeger te gaan slapen, proberen onze weekends nog wat leger te maken zodat er gerust kan worden en hopen op het beste..

mountans

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

uitgewaaid

Dat het deugd gedaan heeft, ons weekendje zee. Het weekend toen het terug even zomer was precies. En het leek alsof iederéen aan zee was. Iets dikker gekleed dan in de échte zomer – alhoewel op zaterdag zaten wij in tshirt op het strand – maar voor de rest geen verschil. Nog nooit zoveel volk gezien in ons geliefde Westende.

Drie dagen lang geslapen, gerust, gelezen (drie boeken!), naar de spelende kindjes gekeken, met de kindjes gespeeld, lekker gegeten (ijsjes!) en alles op eigen tempo gedaan. Zalig. We kunnen er weer even tegen…

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

dingen die ik met u wil delen 2016/3

Dat ik ferm last heb van herfstmoeheid (de slecht slapende kinders spelen ook een rol moet ik zeggen..)

Dat ik op het randje loop van ikweetnietwat… maar ik heb constant goesting om boze mails te sturen, giftige antwoorden te geven en carrément kwaad te zijn op zowat iedereen die mijn pad kruist op welk vlak dan ook (er ligt een sessie vast bij de psychologe ter geruststelling)

Dat ik tegenwoordig een beetje minder van 5:2 doe dan een paar weken geleden en dat heeft alles te maken met bovenstaande natuurlijk maar ik ben wel zo superfier op Lien! De Lien die mij lang geleden aan het bloggen bracht  heeft zowaar een boek geschreven over het 5:2 dieet. Of levenswijze. Wiehoew! (en ik doe wel 6:1 momenteel, helemaal overboord heb ik het niet gegooid natuurlijk, ik blijf overtuigd!)

Dat we hier alle drie keihard aan het aftellen zijn naar ons weekendje zee.. nog 2 weken… én we hebben alweer iets anders om naar uit te kijken want oma & opa trakteren ons eind november ook op een weekendje! We gaan dan samen met hen naar Zeeland! Joepie! (note to self: dringend die kids id’s laten vernieuwen)

Dat ik mezelf deze week trakteerde op een paar nieuwe outfits. Niet omdat ik een andere maat heb plots (helaas) maar gewoon feelgood shopping… Mag ook eens hé. Met de zoon ging ik naar het boekencircus in Gent en samen kozen we 4 boeken voor hem en 4 voor zus. Hij heeft genoeg leesvoer om de komende winter door te komen maar tijdens de herfstvakantie gaan we ook nog eens naar de échte boekenbeurs in Antwerpen en daar zal ongetwijfeld ook nog wel iets meegenomen worden. (ik heb mijn lijstje alvast klaar)

Dat het na al de positieve kreten en gejuich en hoerastemming een iets minder weekje was voor de kleine meid op school. Ze had het lastig in de klas en zeker het afscheidsmoment ’s morgens was een uitdaging. Maar ondertussen hebben we één en ander al aangepakt en hopelijk zitten we terug op het goede pad nu. (ook kleine meisjes hebben recht op een slecht humeur natuurlijk)

En heeft u het filmpje al zien passeren eigenlijk? Maren en haar juf werden eind juni gefilmd voor een promotiefilmpje over inclusief onderwijs. Wijs! En wat is ze veranderd afgelopen zomer… het kleutertje werd een echte grote meid… (een voetballende!)

dsc05151

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

weekend

Vrijdagavond is filmavond met de kindjes hier. Dan mogen ze frisdrank en chips en kruipen we dicht tegen elkaar in de zetel onder een dekentje. Een traditie waarvan ik hoop dat we ze nog heel lang blijven doen….

Zaterdagochtend waren we allemaal vroeg wakker. Tiemen zijn fiets was wat aan de kleine kant en vorige week kon ik van een kennis een grotere overkopen. Zaterdag mochten we hem gaan afhalen en onderweg deden we wat pokéstops aan (o ja… echt..) en deden ook boodschappen. Thuisgekomen ging de zoon de fiets uittesten in de wijk natuurlijk en trokken Maren en ik ons in de keuken terug. Maren om te kleuren, ik om te koken: Fricandon met aardappeltjes en rode kool. Een echt herfstgerecht en so not Pascale Naessens maar hey… we leven maar één keer nietwaar en 5:2 is mijn manier om voor de rest carrément mijn goesting te eten.

Zaterdagnamiddag ging Tiemen een fietstochtje doen met mijn broer en Maren en ik kropen gezellig samen in de zetel. Zij met de zapper, ik met de weekendkrant/bijlagen. Daarna knutselde ik verder aan haar weekplanner. Om wat structuur aan haar week te geven en ineens ook woordjes (dagen van de week) en de begrippen morgen, gisteren, etc te leren. Ik kreeg een leuke basis door van iemand en maakte er mijn eigen ding van. Vreed geslaagd al zeg ik het zelf!

Avonds aten we croque monsieurs en we gingen allemaal vroeg slapen. Het is nodig…. de herfstmoeheid heeft volop toegeslagen bij mij, Maren sukkelde gans de week met een zware luchtweginfectie en Tiemen, tja… die slaapt verschrikkelijk slecht weeral… neverending story..

Zondagochtend werd Tiemen opgehaald door een vriendje om te gaan voetballen en Maren en ik installeerden ons voor TV. Helaas zonder zapper want die had de kleine miss ergens gelegd. Mis gelegd dus. En ze kon zich echt niet herinneren waar. (drie uur later bleek hij opgedoken tussen een prinsessentijdschrift… hm). Bij gebrek aan zapper konden we alleen maar dvd’s afspelen en Maren keek nog s naar Peter Pan (dezelfde film als vrijdag). Ik nestelde me met mijn boek (De Fouten van Herman Brusselmans) onder een dekentje. Toen Tiemen terug was hielp hij met de groentjes kuisen en ik kookte (steak met puree en prinsessenboontjes). Deze namiddag mochten de kindjes iets kiezen om samen te doen en na een spelletje op de WII wilden ze dan toch ineens liever puzzelen… Maren maakte met een beetje hulp een puzzel van 99 stukjes! Tiemen en ik waagden ons aan ééntje van 500 stukjes van Jan van Haasteren. Leuk maar na 2 uurtjes waren we allebei scheel gekeken op de kleine stukjes… maar geen nood, de puzzel blijft rustig liggen de komende dagen? weken? tot hij af is!

Om het weekend af te sluiten keken we samen nog eens naar een film van Samson en Gert.

En toen was het weekend al weer voorbij… de komende dagen wordt het weer ploeteren om te overleven… gelukkig maar een schoolweek van 4 dagen deze week.. we kijken al uit naar een lang weekend!planning

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen