Vertrouwen

Het was toch wat met een angstig hart, dat mijn collega-redacteur en ik naar een interview reden gisteren. Wij mama’s van een jong meisje met Down gingen het verhaal optekenen van de ouders van een volwassen vrouw met Down. Niet zomaar eentje. Neen, de vrouw die voor ons allebei zowat het ‘rolmodel’ is wat we in ons hoofd hebben voor onze dochters. Wat als het tegenvalt? Wat als dat rolmodel toch niet blijkt te zijn waar wij op hopen? Dat gaat zo zwaar binnenkomen…

De ontvangst was zeer hartelijk. De dame met Down had weinig zin om naar beneden te komen om ons te begroeten want computertijd is computertijd en daar moet niemand tussen komen. Ik was al meteen nog grotere fan haha. Maar kijk, ze kwam dan toch, ze zag en ze overwon. Ons beider harten.

Ik moet het interview nog vertalen naar een verhaal dus ik ga hier nog niet te veel prijsgeven maar ik kan zeggen ik ben zwaar onder de indruk. Om wie ze is. Om het leven dat ze leidt. Om de manier waarop haar volledige gezin haar omringt en haar vol vertrouwen loslaat in de wereld. En neen, natuurlijk moet mijn dochter niet dezelfde weg bewandelen als haar. Ik hoop alleen dat mijn dochter op dezelfde manier haar weg in het leven mag kiezen als haar. Een weg waar alles mogelijk is, waar ze alle kansen krijgt. Als ik ons pad tot nu toe vergelijk dan zijn we zeker op goede weg.

En dan hoop ik dat ik ook op een dag kan zeggen: “Maren? Neen die is niet thuis, die is met de fiets naar de bib, nieuwe kookboeken halen om recepten uit te proberen.”

Daarna gingen we nog samen kijken naar ‘en al mee ene keer’ van Theater Tartaar met Pascal Platel en acteur met Down Frank Brichau. En alweer werd ik getroffen. Door de eenvoud van de man. Hoe een beperking een kracht kan zijn. Mooi.

Als ouder sta je er eigenlijk nooit bij stil, bij hoe je kind zal zijn als het volwassen is. Je gaat uit van een ‘normaal’ traject. Als ouder van een kind met een beperking sta je daar heel erg bij stil (soms). En al draag ik het carpe diem principe hoog in het vaandel, soms bekruipt me toch die angst van hoe moet dat binnen x jaar… waar gaat ze terechtkomen, wat gaat ze doen? Vandaag was een moeilijke stap. Maar zo blij dat ik m genomen heb. Het vertrouwen dat alles goed komt is met 100% gestegen.

“The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams” zei Eleanor Roosevelt ooit.

Ik geloof in de toekomst. Meer dan ooit.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Wat ik wil vasthouden

Wat ik wil vasthouden voor later is dit moment, dacht ik daarnet toen ik languit in een warm schuimbad lag. De dochter was mijn haren aan het ‘wassen’ en ondertussen honderduit aan het kwebbelen. De zoon zat op een krukje naast het bad door een voetbalmagazine te bladeren en commentaar te geven. De verwarming op maximum. Een lekker geurtje in bad. Morgen mogen we uitslapen. Life is good.

Onbetaalbare momenten.

memories

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gemengde gevoelens

Straks wordt ze 6 mijn poppemie! En of ze het weet! ‘adootjes’ ‘taat’ ‘hiehiehoeraaaaaaa’ en vooral nog veel ‘adootjes’. Toen we daarstraks de klasverjaardagskoffer vulden met haar favoriete spulletjes waar ze morgen haar klasvriendjes alles mag over vertellen was ze heel enthousiast, ze ging nét niet de halve speelgoedkast in de koffer laden. ‘singen’ en ‘blazen mama’!! ‘kijk zo pfffffffffffffffff’. Dat wordt een leuke halve dag school denk ik. En vermits mama alle ingrediënten voor de beloofde klascake ergens liet staan mag kleine zus de klasgenootjes trakteren op een goodiebag. Gelukkig was ik net vorige week de action gaan plunderen om wat kleine kadootjes in huis te hebben voor onverwachte momenten. Na school  krijgt ze natuurlijk haar favoriete eten (spaghetti) en daarna gaan we eens richting binnenspeeltuin voor een middagje plezier. Het verjaardagsfeestje met de familie en de meters en peters daar moet ze nog een dikke week op wachten.

Eerst moet mama efkens bekomen van het feit dat ze nu echt wel helemaal 6 is. Want oh boy ja elke verjaardag is een emomoment maar deze telt precies voor 10. Een dubbel gevoel.

Mijn langs de ene kant zo flinke meid die elke dag vooruitgaat, die mij soms met verstomming slaat over wat ze nu toch weer bijgeleerd heeft, die zo reikhalzend uitkijkt naar de grote school in september, die zo zorgzaam is voor mij en haar grote broer, die groot en klein inpalmt met die grote kijkers van haar en haar aangeboren charme (en een zeer aanstekelijk vettig lachje.. dat helpt ook).

Er is ook de andere kant… het meisje van 6 dat nog steeds pampers draagt.. dag en nacht. En er is precies niet veel vooruitgang. En ja dat is normaal dat duurt allemaal wat langer maar toch… het onbegrip begint hier en daar de kop op te steken, mensen beginnen al eens te polsen of ik er mij werkelijk al eens echt mee bezig gehouden heb met de zindelijkheidstraining want ja zo pampers voor de mama is dat toch het gemakkelijkste niet. Euh neen ik dacht het niet. En ja elk jaar wordt er wel eens geprobeerd. En neen ze is niet vatbaar voor beloningen, zelfs niet voor onderbroekjes met prinsessen op (misschien moet ik eens cars proberen.. ). De vermoeidheid na een dagje school als mijn prinses een ganse dag op haar korte beentjes de halve school een paar keer afgehold is haar vriendjes achterna… het feit dat je Maren niet opmerkt in de kleinste groep kleuters (ze is net 1 meter..). We zijn op de rand van ‘schattig wordt oh ocharm’ of zoiets. Het is toch wel een beetje een wrang gevoel en het is de eerste keer dat ik daar gelijk last van heb.

Maar hey! Binnen enkele dagen zal mijn emo weer plaatsgemaakt hebben voor trots. En dankbaarheid. Ik kus nog elke dag mijn 2 pollekes dat er op 3 februari 2010 om 14.50 uur een roze bolleke pluis mét extra chromosoom op mijn buik gelegd werd. Ze heeft mijn wereld, wat zeg ik, DE wereld zo een ander kleur gegeven.

Gelukkige verjaardag Maren!

maren 6a

foto Emilie Bonjé

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Nieuw speelgoed

Ik heb 2 schermverslaafden in huis en het gebeurt hier dus vrij regelmatig dat de tv aanstaat, er nog ergens in een hoekje een kleine dvd speler staat te blèren en dat de kinderen elk met een tablet of Nintendo ergens languit liggen. Maren heeft al een paar jaar een Storio. Een stevig ding maar wel beperkt in kunnen, zeker als je de wifi connectie niet wil laten aanstaan beperkt het zich een beetje tot verhaaltjes luisteren, kleurplaten inkleuren en foto’s/filmpjes maken. Maar de kleine miss wordt groter en groter dus werd het toch tijd voor een echte tablet. Tiemen kreeg er een paar jaar geleden eentje met een vrij klein scherm en die werkt eigenlijk nog perfect maar er is niet veel ruimte meer om extra spelletjes op te laden etc….

Ik hoorde wat rond hier en daar en mijn oog viel op de Samsung Galaxy Tab E met een 9.7 scherm.

tablet

 

Een groter scherm vond ik wel nodig voor Maren, niet dat ze slecht ziet maar de fijne motoriek is nog niet altijd je dat dus grotere picto’s, grotere knoppen… handig. Vermits ik weinig tijd heb om fysiek te gaan winkelen zocht ik mijn heil op internet en al surfend kwam ik terecht bij Codima in Gent. Zij hebben een fysieke winkel maar dus ook een zeer goed werkende webwinkel. Bij Codima kan je niet alleen terecht voor de aankoop van Smartphones, tablets etc. maar ook voor de herstelling ervan. Dat vond ik wel een groot voordeel dat je in dezelfde winkel waar je het toestel kocht, ook terecht kan voor bijkomend advies of voor herstelling.

Ik bestelde de tablet online op woensdagavond en donderdagochtend om 11 uur kreeg ik al een mailtje van de koerierdienst dat er tussen 12.30 uur en 13.30 uur ging geleverd worden! Helaas was ik niet thuis maar geen probleem, het pakje werd veilig afgegeven bij de buren en toen ik ‘s avonds thuiskwam kreeg ik het onmiddellijk. De kindjes waren natuurlijk ook zeer benieuwd naar de inhoud van de doos en groot was de vreugde toen bleek dat, naast de tablet, er ook een zakje snoep in de doos zat. Een leuk extraatje!

We gingen onmiddellijk aan de slag en zetten de puzzel app van Maren erop en 1 spelletje voor broer ook. Het is onze eerste ervaring met een Samsung tablet en meteen een goeie! Duidelijke handleiding, we konden zonder moeite alles installeren wat we wilden en we vonden ook alles goed terug.

Omdat Maren de tablet naar alle waarschijnlijkheid ook tijdens therapie zal gebruiken en hij dus wel wat heen en weer zal verhuizen ga ik nog op zoek naar een stevige (kinder)cover voor de tablet. Tips meer dan welkom in de comments!

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Puzzelkampioen

Die dochter van mij, dat is er me er toch eentje zenne…. al gans haar leven doet ze precies de dingen niet zolang ze van zichzelf niet denkt dat ze ze echt kan. Voorbeeld: kruipen en stappen. Frustraties heeft dat opgeleverd want waar de kiné zei dat ze er meer dan klaar voor was voor dat kruip- en zelfs loopgedoe, miss bleef schoon rondschuiven op haar poep ‘zo geraak ik er ook’. Enfin, toen ze het eindelijk wél deed was het ook ineens goed.

Nu ook weer met puzzelen. Het was altijd een beetje tegen haar zin, dat ze naast mij kwam zitten en een puzzel kwam doen. 4 stukjes, 8 stukjes, bij één van 12 stukjes keek ze al eens heel bedenkelijk… En toen werd het kerstvakantie en had ze blijkbaar plots in haar hoofd gestoken dat puzzelen misschien toch wel haar nieuwe hobby was… en gingen we op een paar dagen tijd van 12 naar 24, 35 en ondertussen zelfs 50 stukjes! ‘s Morgens opent ze haar ogen en crost naar beneden om te puzzelen, ‘s avonds komt ze thuis van school en duikt direct de kast in op zoek naar een puzzel. Gelukkig maakt ze graag dezelfde puzzels opnieuw en opnieuw haha.

 

 

En hoe doet ze dat? Ze maakt alle herkenbare figuurtjes, die legt ze dan aan mekaar en dan vult ze op met de ontbrekende stukjes. Ik las ooit ergens dat dat wil zeggen dat ze eerder taalgevoelig en creatief is. Kinderen die eerst de rand leggen en die dan invullen zijn eerder logisch en meer rekengevoelig. Ook Tiemen maakte zijn puzzels zoals Maren.

Creatief en taalgevoelig dus. My kids. Heeltegans hun moeder.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Goede gewoontes

Vermits ik maandag terug aan het werk ga en de afgelopen weken mij geleerd hebben dat voorbereiding het halve werk is om eigenlijk onnodige stressmomenten te vermijden gaan we de goede gewoontes die we vroeger hadden terug invoeren: terug echt elke week een weekmenu maken en ons eraan houden (vooral het tweede deel blijkt soms lastig) en 2 x per week boodschappen doen ipv elke dag iets te gaan halen. Ook een stuk voordeliger voor de portemonnee trouwens..

Ik zal ons weekmenu hier altijd neerzetten ter inspiratie en als houvast voor mezelf ;-)

weekmenu 16/01/16 – 22/01/16

zaterdagmiddag: macaroni met kaas & ham
zaterdagavond: tomaat-paprikasoep of verloren brood
zondagmiddag: nieuwjaarslunch bij meter Hilde
zondagavond: belegde sandwiches
maandagavond: kipwok
dinsdagavond: hutsepot
woensdagmiddag: hutsepot
woensdagavond: kippengyros met rijst
donderdagavond: kalfslapjes met wortelpuree
vrijdagavond: lasagne

Naar het werk neem ik ofwel een restje eten vd vorige avond mee ofwel verse soep…

En ook het lopen pik ik terug op, 1 keer per week om 5.30 uur uit mijn bed en 1 x per week overdag ergens tijd maken. En om de 2 weken op woensdagochtend gaan zwemmen of een stevige wandeling maken moet haalbaar zijn. En hopelijk keert de energie dan een beetje terug…

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

moe

Het vat is af. Maandag ging ik naar de dokter en ik zat nog niet neer of de hemelsluizen gingen al open. Nadat de dokter mijn zorgen en overpeinzingen van de afgelopen weken aanhoord had kreeg ik meteen 2 weken rust voorgeschreven. Maar: niet bijslapen overdag, niet ganse dagen in de zetel binnen zitten. Buitenkomen, afspreken met vriendinnen, actief bezig zijn, wat proberen sporten. En terug naar de psycholoog. En proberen om dat slaap (allé niet-slaap) beest te temmen. Vroeger proberen gaan slapen, kindjes uit bed bannen, oplossingen vinden voor de redenen waarom ik urenlang wakker lig ‘s nachts.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan… dat laatste toch gezien ik daar niet de key factor in ben. Maar bon, als ik al het andere opgelost krijg dan zal ik misschien de dingen wat redelijker bekijken dan tot nu toe het geval was.

Punt één op de agenda was dus: de zoon zijn slaapprobleem aanpakken… want als hij pas rond middernacht in slaap valt dan kan ik niet vroeger gaan slapen… De adhd zorgt ervoor dat hij te weinig melatonine aanmaakt en laat dat nu net zijn wat je nodig hebt om slaperig te worden en dus in slaap te vallen. Dus ik haalde het boek boven wat hier al een maand id kast lag en waarvoor ik geen energie had om het voor te beginnen lezen… Maar nu ja… ik moet wel nu! Ik bestelde bij de apotheek ook een siroop waar je kalmer van wordt  en dinsdagavond deden we een eerste poging. Om 21 uur lag tiemen helemaal geinstalleerd in bed met zijn warmtekussentje, de siroop achter de kiezen, een zacht lichtje, lekker warm… eerst liet ik m nog wat vertellen over zijn dag en dan begon ik voor te lezen… ik merkte dat hij stilletjes lag te genieten maar slapen… niet dus… Om 22 uur ging ik naar beneden, Tiemen lag nog rond zich te kijken maar was wel heel rustig…. een kwartiertje later toen ik ging kijken was hij warempel in slaap gevallen!

OK toeval? De avond nadien herhaalde ik de ganse procedure maar met een ander boek. Ook een ‘slaapboek’, nl ‘het boek van klaas vaak en het abc van de slaap’ dat ik op de kop kon tikken onlangs op een boekenverkoop. Ik las 10 blz voor en tiemen bleef net zo wakker als de avond ervoor en nadat ik naar beneden gegaan was duurde het nog anderhalf uur voor hij sliep…. bummer dus.

Donderdag avond was het dus terug aan ‘het konijnenboek’. Ik begon om 21 uur voor te lezen en…. om 21.30 uur kon ik zachtjes de kamer uitsluipen want Tiemen had zelfs het einde van het boek niet gehaald deze keer. Het werkt dus echt! Ik ben zeer enthousiast!

Hopelijk zijn we nu vertrokken dus… wat meer slaap zal ons allemaal deugd doen!

En voor de rest ben ik braaf geweest, heb Netflix ‘bingewatching’ afgewisseld met shoppen en afspraakjes met vriendinnen. De gesprekken hebben deugd gedaan. En volgende week is het nog van dat. Alleen moet ik dan ook weer aan sporten toekomen want dat is er deze week dus niet van gekomen. Het moet maar zo spannend niet zijn in ‘the killing’!

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties