En toen ….. was ze tien!

Lieve Maren

Je wordt tien vandaag! Toch een kleine mijlpaal en daarom.. een echte brief voor jou van mij.

En brief om je te vertellen hoe ongelooflijk trots ik ben op jou. Mijn fysiek kleine maar in alles anders zo grote meid. Alle Spice Girls in één ben je: Ginger want dat was jouw naam toen je nog veilig en wel in mijn buik zat; Scary want dat ben je soms wel beetje als je weer eens één van je superhelden nadoet; Posh want oh ja, ook al beweer je bij hoog en laag een jongen te willen zijn je houdt toch ook wel verdacht veel van mooie kleertjes, nagels lakken en sinds kort elke dag ‘parfum’. Sporty want ammai ik moet soms moeite doen om je bij te houden, je loopt, rent, vliegt, valt en staat weer op en dat 10 keer binnen de tien minuten als het moet en ook Baby.. want soms ben je dat toch nog wel een beetje als je huidhonger hebt en dicht tegen me aankruipt.

Je bent by far de grappigste bij ons thuis, je lacht graag en veel en doet ons ook heel veel lachen. Je weet als geen ander de lont uit een moeilijk moment te halen, de sfeer terug in de keet te krijgen en ons te doen vergeten dat we x minuten geleden eigenlijk een niet zo tof moment hadden.

Je moèt de allergrootste fan zijn van Niels Destadsbader. Je kweelt al zijn liedjes mee en voegt er de ontroerende, grappige, ondeugende of lieve mimiek aan toe waarvan je voelt dat die op zijn plaats is. We moeten echt dringend eens werk maken van dat carpool karaoke filmpje trouwens! Hilarische taferelen voor de rode lichten soms als mensen bij ons in de auto binnen kijken en jou bezig zien, één of ander liedje aan het meezingen met de grootste overgave, de coolste dansmoves en de grappigste gezichtjes. Nee, in de auto met jou is nooit saai. (een beetje luid soms dat wel 😉 )

Je bent zo graag omringd door al je vrienden, je mààkt ook heel vlug vrienden. Of het nu op school is, of in één van je scoutsgroepen, of in de zwemschool, een sportkamp.. ‘dat is mijn vriend’ hoor ik heel dikwijls en enthousiast zeggen. Je verbindt mensen door je enthousiasme, je spontaniteit, je stapt op mensen af met een lef waar ik soms wat jaloers van ben.

Door jou ben ik een heel ander mens geworden. En ik schaam mij een beetje dat ik misschien in die donkere eerste uren na jouw toch wat onverwachte extra chromosoom bij je geboorte twijfels had of ik dat wel ging kunnen. Of wij dat wel gingen kunnen. Maar jij nam mijn hand vast met jouw piepkleine vingertje, keek naar me met die prachtige amandelvormige ogen van je en seinde: wij kunnen dat. Samen.

Ik ben zo blij dat je mijn dochter bent. De voorbije tien jaar waren soms moeilijk, bij momenten uitdagend, een tikkeltje lastig (want slapen mama.. dat is zo eighties..). Maar ze waren ook zo mooi, verrassend, sociaal (want oh ja, jouw komst bracht een ganse nieuwe familie mee…wat zouden we zijn zonder onze downvriendjes..), kleurrijk, leerrijk en nog zo veel meer…

Ik ben zo benieuwd naar het vervolg… welke uitdaging er ook op onze weg ligt, ik ga ze vol vertrouwen aan.. omdat ik weet dat er een kneep in mijn hand komt van jou en een knipoog die zegt: wij samen mama, wij kunnen dat!

Een heel gelukkige verjaardag!

Mama

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Een nieuw jaar

2019 eindigde niet zoals ik het me ingebeeld had. Ik had namelijk de waanvoorstelling van een rustige kerstvakantie in gedachten. Eentje met vele lange wandelingen, gezelschapsspelletjes spelen met de kinderen, series bingewatchen en veel boeken lezen. En slapen. Vooral dat, heel veel bijslapen.

Maar. Net toen ik de vrijdag voor de kerstvakantie een diepe loslaatzucht sloeg in het gedacht van: al mijn werk is afgeraakt, de boodschappen voor het weekend zijn in huis, de kinderen zijn thuis van school, ik heb de Warmathon overleefd… nét toen ging de telefoon. Gelukkig was mijn broer het ‘slachtoffer’ van dienst die het bericht aannam en actie ondernam. Want het werd mij eventjes allemaal te veel. Mijn moeder was blijkbaar onderweg naar het ziekenhuis, naar spoed gestuurd door de huisarts met iets wat niet kon wachten. Iets serieus dus. Iets wat mijn zorgvuldig leeggehouden kerstvakantie doffice in de war ging sturen.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: mijn kerstvakantie is eigenlijk pas 5 dagen geleden begonnen, op 1 januari dus. Want tot 31 december was het vooral veel zorgen in, voor en rond mijn ouders. En dat 2020 een kanteljaar zal worden voor ons allemaal vermoedelijk. Iets met knopen die nu toch eens moeten doorgehakt worden en dingen die niet meer op hun beloop kunnen gelaten worden. Zucht.

In een poging om de kerstvakantie toch minstens voor de kinderen zo ‘normaal’ mogelijk te houden probeerde ik de meeste dingen die voor hen gepland waren toch te laten doorgaan. Gaan spelen bij/met vriendjes, eens gaan wandelen, naar de (binnen)speeltuin, wat spelletjes spelen. Peter- en meterafspraakjes. Toch wat kerstcadeautjes openmaken op kerstavond, wat in mineur zo zonder oma en opa maar soit. Ik deed samen met Maren een knutsel workshop en dat ging zeer ok, beter dan ik verwacht had. Met oudjaar deden we dan van uitgestelde Kerst toch met oma en opa erbij, (nog) wat rustiger dan andere jaren.

Op 1 januari moèst ik naar zee. Ademhalen. Geloven dat de zeewind en -lucht de zorgen wat kon wegwaaien. En dat lukte redelijk goed. De afgelopen dagen deden wat ze moesten doen, er werd door iedereen hier veel en lang geslapen, ik las 2 boeken uit, keek het derde seizoen van de Handmaid’s tale uit, ruimde wat op in mijn huis en mijn hoofd. Plande onze zomervakantie…

Morgen begint de ratrace weer. Gelukkig werkgewijs met nog een paar kalmere weken voor de grote drukte van het voorjaar weer begint. Maar wel terug vroeg uit ons bed, boekentassen klaarmaken, huiswerk opvolgen etc. Ik heb er geen zin in. Wel in mijn werk en in terug onder mijn collega’s zijn. Maar al de rest: dikke dikke blegh. Maar bon, we moeten er door zeker.

De kortste dagen zijn voorbij, we kunnen terug beginnen uitkijken naar het nieuwe van de lente en hopelijk een lange warme zomer… Liefst zonder al te veel zorgen voor, in en rond. Behalve dan zorgen voor mezelf. Want de lijn is iets verstevigd de afgelopen dagen maar nog veel te broos om echt voluit te kunnen gaan vrees ik. Dat is dan ook mijn énige goede voornemen voor dit jaar: zorgen voor mezelf. Op alle vlak.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

ons jaar

ik weet het, het is nog maar 15 december.. maar ik plan een wat internet detox tijdens de kerstvakantie, even terugplooien op de belangrijke dingen ih leven, en dus ook even blogpauze. Dus ben ik hier extra vroeg met mijn traditionele jaaroverzicht.

Onze vakanties waren leuk, we ontdekten in de paasvakantie een nieuw Landalpark in Nederland, in de zomer ging ik met Tiemen citytrippen in Barcelona en met het ganse gezin genieten van zon, zee en strand aan onze eigen kust en in de herfstvakantie nog eens naar onze vertrouwde Landalstek in Zeeland. Wat volgend jaar brengt daar ga ik mij in de kerstvakantie eens over buigen.. dat de grote vakantie hier wat anders zal ingedeeld worden is een feit. Dat ik na de zomer terug fulltime begin te werken iets wat zeker ingecalculeerd moet worden.

Tiemen zwaaide af in de lagere school en startte zijn middelbare schoolcarrière. Waar ik gehoopt had dat hij daardoor liever naar school zou gaan, dat zo een systeem van wisselende leerkrachten hem toch beter ging liggen, ben ik daar dus toch wat te positief denkend over geweest. Het blijft een struggle, het blijft elke dag overtuigen om toch maar te gaan en er het beste van te maken. Ow well… we zijn meer dan waarschijnlijk al over de helft van zijn ganse schoolloopbaan, we zitten het ritje uit met de nodige ups en downs. (en dat met een moeder die altijd zo graag en met zo veel overtuiging naar school geweest is, toch een beetje aarrgghh ook bij momenten.)

Zus haar overstap naar de middenbouw op school is redelijk ok verlopen. Het blijft een dunne lijn tussen haar genoeg uitdaging bieden en toch de nodige rustmomenten soms. Het blijft een uitdaging om gans team Maren met de neus in dezelfde richting te zetten. Maar bon, ik hou wel van een uitdaging en met onze fantastische ondersteuningsjuf aan mijn zijde voel ik me wel sterk genoeg om af en toe eens een storm in een glas water te trotseren.

De kinderen zetten ook allebei hun scoutscarrières verder, Tiemen bij Fos de Grizzly in Gent, Maren bij Sjim Akabe én Fos De Kariboes in Gent. Jaja, het kind combineert 2 scoutsgroepen. We skippen al eens een vergadering bij de ene of de andere maar ze ging ook al weekends naar allebei. En ze vindt dat heel leuk. Ze zegt al zeer overtuigd alle FOS groeten en afscheidswoorden mee en ze is megacute als ze probeert ook de juiste vingers in de lucht te steken bij de belofte. (elke keer emomoment bij moeder, elke keer…)

Ik zette mijn vrijwilligerswerk bij Downsyndroom Vlaanderen stop en begon aan een nieuwe vrijwilligerscarrière bij Ouders voor Inclusie. Wat wat nieuwe mensen en nieuwe energie met zich meebrengt (en een ontploffende mailbox die ik dringend eens moet aanpakken). Het doet wel deugd om ook dààr gelijkgestemde zielen tegen te komen. En verrijkend om ook met andere beperkingen kennis te maken en daarover bij te leren. Een goeie switch dus.

Ik las wat boeken, te weinig maar bon, er waren er wel .U vindt het lijstje hier. 

En bij het overlopen van mijn blog, in de poging hier wat linken te zetten, merkte ik dat ik weinig schreef eigenlijk. Daar moet ik toch iets aan doen. Want de blog stopzetten dat wil ik absoluut niet. Terug wat meer schrijven zeker wel. Er zijn uiteraard dingen waar ik nooit of minder over schrijf maar die er wel zijn.

Mijn werk bv, met mijn fantastische collega’s. Het enige waar ik zo van (en steeds meer) overtuigd ben dat ik er goed in ben. Mijn ouders, waarmee ik steeds minder en minder verbondenheid voel jammer genoeg. Waar vooral veel zorgen rond zijn en dat dat in combinatie met mijn gezin en drukke job niet altijd evident is. Mijn hart, dat ik na jaren stevig achter slot en grendel te steken, dit jaar aarzelend terug probeerde open te stellen. De eerste poging is wat crash en burn en zal wat chocotoffs en bleitfilms kosten om terug de dingen in perspectief te zien. Maar hopelijk iets waar we in 2020 wel een positief vervolg aan kunnen breien. En wie weet deel ik het dan wel.

Ik merk in de reacties hier en daar dat er hier lezers zijn die al al die jaren met ons meeleven. Ik vind dat zo leuk. Blijf dat vooral doen. 2019 was wat een mak en kabbelend jaar maar ik plan in 2020 een topjaar. Ook op bloggebied. En ik wens ook jullie allemaal een topjaar. x

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

verwachtingen

De kinderen keken hier al even uit naar ‘de kerstboom’. Want de kerstboom in huis wil zeggen dat onze pyamavakantie in zicht komt. De kerstvakantie is hier traditioneel een zeer allesmagniksmoet vakantie waarin we vooral veel slapen, lange trage ochtenden in de zetel doorbrengen en wat bekomen van de hectiek van ons bestaan. Dat gecombineerd met wat bezoekjes van/aan vrienden en familie.

Een periode ook waarin er hopelijk niet te veel verwachtingen zijn. Ik leg ze mezelf ook op, ik weet dat en ik moet daarmee opletten. Het is dàt wat er soms te veel aan is denk ik dan, dat er te weinig momenten zijn waarin er niemand is die iets van mij verwacht. Geen familie die zich afvraagt waarom ik al een paar dagen niks van me liet horen, geen collega’s die antwoord verwachten op een mail die al te lang blijft hangen, geen kinderen die aandacht vragen, geen vriendinnen en kennissen die maar blijven aankloppen om af te spreken/antwoord op hun chat te krijgen/.. Ik zie mensen om mij heen die dingen allemaal precies moeiteloos combineren. Toen ik dat eerder deze week verzuchtte tegen een vriendin zei ze: ‘je weet toch dat iedereen dat ook van jou denkt, dat jij àlles doet en dan nog eens tegen een rotvaart ook’. Tja.. waarschijnlijk wel dus… misschien moet ik daar toch eens mee stoppen.

Het is weer ‘eilandtijd’. Zo een periode waarin ik wel eens durf ontploffen, niet veel ruimte in mijn hoofd heb voor andere dingen dan de belangrijke zaken die nu eenmaal moeten, geen creativiteit en gevoel voor humor meer over heb voor veel outofthebox denken. En dan durf ik wel eens roepen dat ik NU naar een onbewoond eiland vertrek met alleen maar een stapel boeken. Eilandtijd dus.

Nog 2 weken aftellen. Nog 2 weken even alles geven want traditioneel een periode met te veel deadlines, te veel werk dat nog voor de kerstvakantie moet afgeraken, het huis ‘kerstklaar’ krijgen, zorgen dat er voor iedereen een kadootje is, dat de kerstkaartjes gemaakt, geschreven en verstuurd geraken, etc, dat ook de gewone huishoudelijke beslommeringen rond geraken.  Dat dit jaar in combinatie met de eerste keer examens voor Tiemen. Ugh. Ik zou begot niet weten wat er momenteel op TV te zien is want ik heb behalve een paar afleveringen van The Crown gewoon niks meer gezien de afgelopen weken. Elke dag is thuiskomen, zorgen dat er eten op tafel komt, opruimen, boekentassen legen, agenda’s checken, samen met tiemen werken of studeren voor school en dan mijn eigen laptop nog eens opendoen en wat verder werken en alles klaarzetten voor de dag erna. En in het weekend nog wat meer van dat en de boodschappen en de hobby’s van de kinderen en de was&plas.

Het is (gelukkig) niet àlleen maar te druk. Ik haal veel zuurstof uit mijn vrijwilligerswerk. (o ja, dat doe ik dus ook nog haha) Ik had een topavond met Tiemen op het concert van Bart Peeters vorig weekend. Ik ging een paar keer wandelen met en zonder vriendinnen. Ik geniet van de lange rit van het werk naar huis met één van mijn lievelingscd’s loeihard.

Nog 2 weken. En dan is er veel tijd om er de riem eens af te leggen en het afgelopen jaar te overdenken. En wie weet wel goeie voornemens te maken om het volgend jaar anders te doen. Of niet.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Herfst

We gingen er  in de herfstvakantie nog een paar dagen tussenuit. Eén blik op mijn agenda begin september had mij immers geleerd dat het een hard najaar ging worden. Drukke sociale agenda, een nog veel drukkere professionele. En gewoon verlof nemen en thuisblijven en tot rust komen dat lukt mij alleen in de kerstperiode. Daarbuiten is het of doorwerken of verlof nemen en weggaan. Dus gingen we weg.

Ik koos voor ons vertrouwde Landalpark aan het Grevelingenmeer maar dacht avontuurlijk te doen en eens een ander type huisje te boeken. Dat viel dus dik tegen. Meer slaap- en badkamers maar een pokkenkleine leefruimte waar tot rust komen met 2 kinders niet echt een optie was. En vermits rusten en tot rust komen de hoofdbedoeling was….

Ik slaagde er dan ook nog eens in om al de eerste avond van de trap te vallen, enfin, het was een topweek. Serieus, we hebben er uiteraard wel het beste van gemaakt maar ik heb al rustgevender vakanties gehad. We gingen uiteraard een paar keer zwemmen, eens lunchen en shoppen in Zierikzee, eens naar het strand en wandelen op de dijk (zo een echte Nederlandse waar je enkel zee en duinen ziet en géén appartementsgebouwen zoals aan onze kust). We deden ook van fotoshoot met het oog op de kerstkaartjes die we binnenkort weer gaan maken. Ik las drie boeken uit, we speelden monopoly & levensweg.. enfin, we zijn eruit geweest en de batterijen zijn weer opgeladen.

Al is dat gevoel van opgeladen batterijen na een week werken al weer serieus verdwenen. Ugh. Het was elke avond bijwerken om toch niet volledig te verdrinken en dan toch verdrinken. Zoiets.

Maren balanceert wat op het randje van gaiknuziekwordenofniet. Tiemen is ook al weer doodop. De kinderen tellen mega af naar december, ook voor de Sint uiteraard, maar eigenlijk vooral voor de ‘geselligheid’ zoals Maren het zegt. Kerstboom en kaarsjes etc. Onze ‘pyamavakantie’ waarin we vooral veel thuis blijven en in de zetel hangen. (ik tel mee af, valt het op?)

Ik wil graag nog wat herinrichtingstoestanden doen in de living voor het zover is. Moest ik de energie hebben that is. Een zetel buiten en vervangen door een nieuwe. Mijn burohoekje weg en vervangen door een gesloten kast waar al mijn administratie mooi wegzit ipv nu die constante rommelhoek die op mijn systeem werkt. We zullen zien. Nog 3 weekends te gaan voor we die kerstboom zetten. Er is tijd. Er is altijd tijd.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Stilte

Het is blijkbaar dag van de stilte vandaag.

Deze week stond er op VRTNWS een testje om te zien of je een stilte- dan wel een prikkelzoeker bent. Ik heb dat testje gedaan en daar kwam uit dat ik 70% stiltezoeker ben. Heel hoog percentage blijkbaar als ik het zo gauw eens vergelijk met wat andere mensen.

Dat heeft een aantal redenen denk ik, dat ik zo snak naar stilte en rust.

Ik heb nog jonge kinderen die best wel wat decibels produceren als ze samen spelen, ruzie maken etc. Als ze niet samen spelen en lawaai maken dan staan er hier 2 lawaaimakers aan (tablets, smartphone, x box, muziek, … ).

Ik werk in 2 open space kantoren. Het ene al wat groter en luidruchtiger dan het andere. In combinatie met mijn slecht gehoor (ik hoor links nog 25%, rechts 75%) is dat dus een vreselijke aanslag op mijn stressgehalte. Want ik hoor geluid maar ik kan heel dikwijls niet thuiswijzen wat het nu precies is. Wie komt er aan stappen, moeten ze mij hebben, er worden gesprekken rond mij gevoerd die ik half meekrijg (maar half dus niet) en waar (blijkbaar dan) reactie van mij verwacht wordt maar die komt er niet.

En dan is er mijn vriend de ‘tuut’. Enfin, ze zijn sinds enige tijd met z’n tweeën dus ik moet zeggen mijn vrienden eigenlijk. Want naast een verminderd gehoor heb ik dus ook tinitus langs beide kanten. Door de dag als er veel geroezemoes is dan is hij erg op de achtergrond aanwezig. Maar op het moment dat er dan stilte is, als ik ga slapen bv en all is well dan is HIJ daar… een keiluide tuut in mijn linkeroor, het geluid van een draaiende motor in mijn rechteroor die bij grote stress ook gewoon een tuut wordt.

Het is dus nooit meer stil. Nooit meer. En dat is best heftig om te beseffen soms. Ik doe erg m’n best om mij daar niet van te laten doordringen, van dat ‘nooit meer’ gevoel. Want dat zou naar gevaarlijke wegen leiden denk ik dan. Ik noem ‘m dus ook ‘mijn vriend’. Ik omarm ‘m een beetje en hoop door dat te doen dat ik het blijf aankunnen, dat ‘nooit meer stil’ gevoel.

Maar ik ga in mijn schaarse vrije tijd dus wel bewust op zoek naar stilte. Ik ga wandelen in een natuurgebied of aan de waterlijn aan zee waar iedereen die stilte respecteert en er dus geen blèrende radio’s of luidbellende mensen zijn. Ik ga zwemmen want elke keer ik mijn hoofd onder water doe is er die één seconde van absolute stilte. Ik lees want als ik lees is de tuut er niet om de één of andere reden.

Stilte. Graag.

(Je vindt hier trouwens het rapport van de stilte enquete die vrtnws onlangs hield.)

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

ongerust

En toen was er Jambon I. Met al op de eerste dag oorlogsverklaringen in een aantal domeinen die me nogal nauw aan het hart liggen omdat ze een nogal groot effect op mijn gezin hebben. Ik haal er ééntje uit.

Het M-decreet wordt vervangen door een begeleidingsdecreet voor kinderen met zorgnood. Uitspraken van de bevoegde minister op dag 1: ‘Inclusie zou geen recht meer mogen  zijn’, ‘Kinderen verdienen gelijke kansen, maar ze zijn niet gelijk. Je bewijst kinderen met een achterstand of beperking geen dienst door diegenen met een voorsprong af te remmen’.

Gelukkig werd mijn grijze haar enkele weken geleden vakkundig door de kapper bijgewerkt, ik vrees dat er sinds gisteren dus onder dat laagje verf énkel nog grijs te zien is.

Hoe enggeestig kan je denken. Hoeveel oogkleppen kan je op hebben? In welke eeuw is die mens blijven steken?

Maren is dus dit jaar bezig aan haar zevende schooljaar in een inclusietraject. Met ondersteuning van stagiairs ortho van de hogeschool of universiteit, van privé therapeuten, van juffen/meesters uit een ondersteuningsnetwerk type 2. Maar bovenal in een school die van bij het begin open stond voor de uitdaging en die naast het ‘extra werk’ ook kansen zag. Elke juf die Maren al in de klas had heeft al spontaan getuigd en verteld over de extra vibe die hangt in een ‘Maren’klas. Over de verbondenheid, de zorg voor elkaar, de oogkleppen die afvallen dat ‘anders zijn’ soms helemaal niet zo anders moèt zijn. Dat anders zijn ook gewoon best mag en dat elk levend wezen zijn kwaliteiten heeft. Dat elk kind van elk kind wat op te steken heeft.

Met de hand op mijn hart: ik ben er zéker van dat de aanwezigheid van Maren in een klas nog nooit de vooruitgang van een ander kind geremd heeft. Wel integendeel, ik ben er zeker van dat ze allemaal dat extraatje mee gekregen hebben. De x-factor die later misschien het verschil zal maken bij een sollicitatiegesprek, op de werkvloer, etc.

Dus ja, we gaan nog maar eens op de barricaden staan.

Voor Maren.

En voor Wout, Alice, Miguel, Gabria, Guus, Saartje, Olivia, Lise, Lore, Adeline, Nanou, Ella-Louise, Gust, Margot, Alex, Olivia, Minne, Nienke, Maxim, Tobias, Lieze, Luna, Lieke, Max, Juliette, Rayan, Matthijs, Andre, Nette, Marwa, Ernest, Daan, Mathis, Thor, Iluna, Billie, Theo en al die andere kinderen met downsyndroom die elke dag opnieuw het verschil maken in een klas in een ‘gewone*’ school ergens in Vlaanderen….

*Misschien zijn deze ‘gewone’ scholen wel de échte buitengewone scholen 😉

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties