meisje van 50

Ik had gehoopt dat mijn vijftigste levensjaar wat minder turbulent ging zijn. Maar kijk het lot heeft anders beslist. We zitten nog altijd midden in een zware storm die maar niet in kracht afneemt. De turbulentie zorgt er wel voor dat de mijlpaal op de één of andere manier wat gemakkelijker te nemen is.

Want ow boy, ik keek er gelijk niet echt naar uit. Alle lichamelijke kwaaltjes en veranderingen die de kop opsteken. Elke ochtend in de spiegel kijken en schrikken van de hoeveelheid grijze haren en rimpels. En van de grauwe kleur. Enfin, één en ander heeft ook te maken met de turbulentie en het bijhorende slaaptekort uiteraard.

“Zou je iets veranderen aan je leven, wetende wat je nu weet”, vroeg iemand me onlangs. (blijkbaar een typische mijlpaalvraag).

Ik weet het gelijk niet. Langs de ene kant ja, wetende wat ik nu weet had ik iets anders gestudeerd, had ik toch de sprong richting universiteit gemaakt en was ik hopelijk toch ergens in het onderwijs of meer academische wereld beland. Het probleem is dat als je één ding verandert ook de rest van je leven verandert natuurlijk. En dan zou ik niet de mensen ontmoet hebben die ik nu ontmoet heb. Zou ik een andere job hebben, misschien in een andere stad wonen, een andere relatiestatus hebben, geen of meer kinderen, wie zal het zeggen. En zou dat dan beter zijn?

Het enige waar ik écht spijt van heb is dat ik het niet aangedurfd om te springen en een huis te kopen. En nu, nu is het precies te laat. En neen, we hebben niks te kort maar er is wel altijd dat mes dat boven ons hangt… als de eigenaar hier ooit voor ons beslist dat het huurcontract stopt dan hebben we een dik probleem. Want de huurmarkt is echt niet evident meer. En genoeg spaargeld om iets te kopen dat heb ik gewoon niet. Wel een buffer voor eens een tegenslag op te vangen maar geen voorschot voor een huis. En soms lig ik daar wel eens van wakker. Maar bon, het is wat het is.

Maar ik ben zeker niet ontevreden met hoe het nu is. Ik heb een toffe job met de allerliefste collega’s, ik ben heel trots op mezelf dat ik alleen voor die kinderen gegaan ben en ze gewoon ook nog in leven gehouden heb (haha), dat ik die moeilijke kaap van zorgmama worden gecounterd heb en meestal vol in het gezicht uitlach (behalve als ik de zoveelste administratieve mallemolen doormoet). Ik heb de leukste vriendinnen, ik heb de allerbeste bestie die ik veel te weinig zie maar die er altijd is op cruciale momenten, om mee te huilen en lachen en onnozel te doen, om mee te shoppen, ontbijtjes mee te delen, te zagen over onze kinderen en dat al bijna 38 jaar! Ik ben meter van de tofste metekinderen en ik ben heel blij dat ik zo een goede band heb met mijn broer (het is al nodig geweest de afgelopen maanden..). Ik heb ontdekt waar mijn sterke punten liggen en waar ik het best ver vanaf blijf, ik haal zo veel voldoening uit mijn vrijwilligerswerk. We wonen in een leuke buurt dichtbij de stad maar toch ook dichtbij de boerebuiten. We kunnen elk jaar op vakantie gaan, … Ik ben dus meer dan gelukkig met alles wat wél gelukt is!

50 is het nieuwe 30 blijkbaar. Ik heb dus hopelijk nog veel boeiende jaren in het verschiet!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Dingen die ik met u wil delen 2021/1

dat la mama ondertussen bijna vier weken in het ziekenhuis ligt. En dat dat de mentale druk bij mij iets verlicht heeft, niet veel maar bon, ik ben toch niet meer 24/7 ongerust gezien er mensen met kennis van zaken naar haar omkijken momenteel. Nog 2 dagen dus want la mama heeft beslist dat ze tegen het weekend naar huis gaat. En geen dokter die haar durft tegenhouden precies dus ja.. we kunnen weer in zorgmodus schieten. Niet dat die ooit écht uit geweest is want bon, ze belt elke dag wel een keer of 5,6 en het zijn niet de meest opbeurende telefoontjes om het licht uit te drukken. Ik heb vier weken de telefooncentrale bemand, haar was gedaan, gezorgd voor food & drinks voor in het ziekenhuis en heb gecatsit op Kitty de kat. Mijn broer kreeg de nobele taak om haar om de twee dagen een uurtje te gaan bezoeken. Ik weet niet wie het slechtst af was eigenlijk….

Vermits we nog steeds niet naar kantoor mogen – boehoe – heb ik van het appartement van mijn moeder mijn kantoor gemaakt. Nog twee dagen dus want no way dat ik daar ga zitten als ze thuis is. Maar bon, het was fijn zo lang het duurde, echt zo met de auto naar ergens rijden om te gaan werken – bijna écht 😉 – helaas zonder collega’s…. , knuffelen met kittydekat, lange lunchwandelingen in een andere buurt dan thuis, rust en stilte om te werken. Vanaf volgende week weer elke dag naar kantoor in de gang (ik bouwde onze gang om tot thuiswerkkantoor tijdens de eerste lockdown). Ze mogen dan eens werk maken van die terugkommomenten in dat overlegcomité.

de zoon had een kleine mental breakdown zo vlak voor de paaspauze en was dus bijna vier weken thuis. Slapen tot 12 uur – eten – gaan buitenspelen – eten – gamen tot middernacht – en repeat. Zoiets dus vier weken aan een stuk. Hij besloot op het einde zelf dat het toch wat overdreven was. Mijn tactiek werkt dus nog altijd… ik ben niet van het schermtijdtype of nu moet dit en ge moet zo laat gaan slapen etc… ik laat m liever proefondervindelijk vaststellen dat sommige dingen misschien toch beter anders gedaan worden. Enfin, hij ging met veel enthousiasme (haha echt niet dus) terug naar school maandag. Nog 4 schooljaren en 2.5 maanden te gaan zei hij voor hij vertrok. Ow boy. Niet mijn genen dus.

de dochter kon haar paaspauze gelukkig een weekje onderbreken met een G sportkampje met haar goede vrienden. Zeer goed! Deugddoende pauze zowel voor de miss als voor de mama want ow boy, zo drie weken aan één stuk mijn kleine schaduw achter mij is toch wat te veel van het goede. Ik zie haar doodgraag maar ze is toch wat vermoeiend bij momenten. We spraken ook een aantal keer af met vriendjes, buiten op afstand uiteraard maar het deed toch deugd om eens te kunnen bijpraten.

ik had zelf ook een weekje verlof ingepland de afgelopen weken en probeerde wat te ontspannen. Dat lukte hier en daar toch, veel gewandeld, begonnen aan een boek, veel netflix gekeken, het nieuwe seizoen van Dertigers op 2 dagen tijd uitgekeken, braaf geluisterd naar mijn huisdokter en mijn slaapprobleem wat proberen aanpakken (nog niet echt beterschap). Ik wou ook heel graag eens naar zee maar dat is er dus weer niet van gekomen… helaas.

Maar volgende maand gaat dat lukken!! Het moet. Ik ben binnenkort jarig en ik verander van voordeur, tram of hoe gaat dat allemaal en ik heb een me-dagje ingepland met mijn bestie en ik wil naar zeeeeeeeeeee. Maren mag eens een woensdagnamiddag op school blijven spelen en moeder gaat op stap! Helaas net te vroeg voor een terrasje etc maar bon, we maken er het beste van. In mei ga ik ook met de kindjes een paar dagen weg, eindelijk eens! Ik heb een huisje gehuurd tussen Namen en Luik (hopelijk verbeteren die cijfers daar wel wat tegen dan…) en we gaan daar dan eens toerist spelen hé… eens zien wat we daar allemaal kunnen doen.

De volgende keer zal ik eens iets schrijven over dat veranderen van voordeur trouwens. ‘tis toch een raar gedacht dat ik al een half leven achter mij heb… of nog een half leven voor mij uiteraard. (trouwens: ik weet niet wie al die bevolkingsonderzoeken uitgevonden heeft waar ge plots mee gebombardeerd wordt als ge een half leven achter u hebt maar serieus…. als ze willen dat ge u plots oud voelt én elk pijntje als verdacht begint te zien dan is de missie geslaagd).

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

dieptepunt

Afgelopen weekend bereikte àlles precies een dieptepunt. De gezondheidstoestand van mijn ma, mijn weerbaarheid en energie, de relatie met mijn broer, het contact met Tiemen… het was hier echt ‘van den hond’.

Bon dus Basta, ik was het beu. Maandagavond is mijn mama opgenomen in het ziekenhuis, alvast voor een aantal weken. Ik heb al mijn grieven, emoties, gedachten etc eruit gebruld tegen mijn broer. Idem dito tegen 2 sociaal assistenten en tegen de huisarts van mijn ma. Ik ben het beu, ik ben op, het moet NU stoppen. Ik ben alleen nog maar moe, slechtgezind, ongeconcentreerd en ik maak overal fouten. En laat dàt nu net iets zijn waar ik een bloedhekel aan heb, mezelf erop betrappen om fouten te maken.

Ik nam gisteren een dag verlof om nog wat dingen voor mijn ma te regelen en om te bekomen van de crazy driedaagse van ervoor. Na de nodige telefoontjes en het bank- en notarisbezoek trok ik erop uit met Maren. We gingen samen een ijsje eten (het eerste van het seizoen!) en naar de speeltuin. Zalig dat zonnetje en die bijna zomer temperaturen. Maren genoot vollen bak van de speeltuin en zandbak en ik had voor de eerste keer in lange tijd terug wat het gevoel dat ik kon ademen.

Vandaag begon ik extra vroeg te werken en stopte ook vroeg. Ik had een afspraak in een boetiekje hier vlakbij om te gaan shoppen want bovenop alles wat er de afgelopen tijd al gebeurde kreeg ik van mijn huisarts ook nog eens zwaar naar mijn voeten over mijn suikerverslaving. Enter dieet en gezondere eetgewoontes en hoppa een maand later telt de weegschaal al 7 kg minder. Dat verdiende dus wat nieuwe kleren, toch? Ideaal ook voor de verbetering van mijn humeur! Samen met Maren trok ik daarna naar een andere speeltuin, ik installeerde me op een bankje met een boek en Maren ging in de zandbak spelen. 2 uur kunnen lezen in het zonnetje, topdag. Much needed me-time.

Volgende week staat er een dagje containerparken met Tiemen gepland. Hij is altijd op zoek naar manieren om centjes bij te verdienen (hij is aan het sparen voor een gamecomputer) en het lijkt me een leuke manier om ook mekaar wat terug te vinden. Want ow boy de puberjaren zijn hier binnengetreden. Kuch. Ik vraag me soms af of hij nog familie wil zijn van ons, gezien de luttele minuten per dag dat we nog zijn aandacht krijgen. Dringend tijd voor wat quality time samen. En oma haar garage moet leeggemaakt worden dus ideaal projectje om samen aan te pakken.

En hopelijk zijn we daarmee dan terug wat richting positiviteit gelanceerd. Het leven is veel te kort om die negatieve spiraal het te laten overnemen. Carpe diem!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

een jaar stilstand

Ik zie in mijn facebook herinneringen vandaag foto’s van een laatste tripje richting zee vorig jaar. We gingen nog eens uitwaaien en onze gedachten wat verzetten voor alles op slot ging. Hoe ongelooflijk is het dat we al een jaar in deze toestand zitten ondertussen terwijl we vorig jaar al mega in de stress schoten van de drie weken die toen vooropgesteld werden…

En ja ondertussen ‘mogen’ we wel wat meer. Da’s waar. Maar er is ook zo veel dat niet mag/kan. Mensen eens vastpakken die het lastig hebben. Zelf eens vastgepakt worden als je het lastig hebt. Pubers die voorzichtig checken of het wel zeker ok is dat ze even binnenkomen om naar de tuin te gaan om samen wat te voetballen. Geen cultureel, sociaal leven… al maanden terug na de ietwat ‘normale’ zomer. Er is zoveel kapot. De puber en zijn vrienden stoppen met de scouts, de animo is er volledig uit na al die maanden dat het niet mocht. Zo jammer. Je stervende vader alleen moeten achterlaten op de spoed want anders riskeer je een nachtklokboete en neen meneer we schrijven daar geen briefjes voor, dat moet u dan zelf maar uitleggen bij eventuele controle. Je kan maar één keer afscheid nemen van een geliefde en dat moet dan in zo een beperkte setting. De dochter die straks nog maar eens kan herbeginnen met zwemles omdat ze moest kiezen welke hobby ze verderzetten en uiteraard voor elke week een scoutsnamiddag koos ipv het half uurtje zwemmen. Ik zie collega’s, vrienden, vriendinnen wegkwijnen. Mensen die jaren lang hard gewerkt hebben om dingen op te bouwen en dat nu zien in elkaar stuiken. Mensen die door belangrijke levensgebeurtenissen gaan en die niet of nauwelijks kunnen delen. Het is er zo zo over bij momenten. En ja ik heb natuurlijk respect voor iedereen die zijn uiterste best doet om dit op te lossen, om mensen te verzorgen, etc. Uiteraard.

Langs de andere kant ben ik ook dankbaar voor de rust die er nu nog is. Er is quasi geen sociaal leven. Het is voor mij nog steeds redelijk kalm werkgewijs en dat komt nu niet slecht uit. Het maakt dat ik mij op werkdagen een paar uur per dag kan/moet focussen en de rest van de dag kan proberen overleven en tijd heb voor verwerking. Het maakt dat er momenteel tijd over is en er dus ruimte is om mijn moeder wat extra te ondersteunen. Het maakt dat er tijd is voor lange wandelingen met wie mee wil wandelen.

Ik ben heel bang voor wat hierna komt. Bang dat ik het evenwicht niet meer ga terug vinden. Bang dat het evenwicht nooit meer terugkomt en voor de keuzes die ik dan misschien moet maken. Bang dat ik niet mijn eigen keuzes ga kunnen maken maar dat zal moeten doen in functie van andere mensen. Enfin, we zien wel. Nu is nu. Carpe Diem.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

vrijdagen

Vandaag is het al zes weken sinds dat vreselijke telefoontje en de rollercoaster richting hel. Want zo voelt het toch nog steeds. Als een karretje dat maar verder en verder racet en niet stopt. Elke dag brengt weer een andere uitdaging en waar ik tot voor 15 januari ‘blij’ was als ik maar twee keer per week moest bellen naar mijn ma, ben ik nu blij als ze maar 1 x per dag gebeld heeft. En het een rustig telefoontje was. En geen “help er is een brief toegekomen, help weer een onbetaalde rekening die terugkomt, help ik zit zonder boter, help de thuishulp komt maar niet af, help de chauffage lekt, help ik zit zonder geld, help help help.”

Mijn ma is niet van het type dat iets plant. Oh no. Geen weekmenu, zelfs moeite om ’s ochtends te bedenken welk avondeten ze wil. Geen echt deftig voorraadbeheer, dus geen vast boodschappenlijstje. Chaos. En dat clasht zo met mijn mega georganiseerd brein op dat gebied. Pas op, ik ben ook een chaoot op sommige zaken maar niet op dit dus. Al wat huishouden aangaat wordt hier vrij minitieus gepland. Menu-boodschappen-voorraadkast. Vraag me of er nog soepgroenten in de diepvries zitten en ik zeg u in welk schuif en welke datum erop staat. ’t is een afwijking, ik weet het. Maar het werkt. Voor mij toch.

En zo is het met alles: haar doktersafspraken, de financiën, administratie,… overal chaos. Aaargghh.

Enfin, ik probeer wat met de flow mee te gaan. En mij niet al te hard te ergeren als er weer eens iets ontbreekt. En oh ja, uiteraard ben ik achter haar rug haar voorraadkast aan het volstouwen met basic stuff zodat we hopelijk in de toekomst niet voor elk pakje boter dat ontbreekt 10 km moeten rijden en terug in een stad die hééltegans onderbroken is door gewiltnietweten welke wegenwerken allemaal. Het alsof de duivel ermee gemoeid is, sinds wij elke week verschillende keren van Wondelgem naar Ledeberg moeten sjeezen is Gent één bouwwerf geworden en is dat ritje in plaats van 15 minuten, er plots één van een dik uur. En terug. Ik kan het u verzekeren, 2 uur onderweg om een vuilzak buiten te zetten, het wringt.

Enfin, ik ging iets over de vrijdagen vertellen. Het zijn geen goede dagen. Voor mij toch niet. Elke vrijdag sta ik op en voel het meteen. Het is alsof er iemand met zijn hand mijn hart hard dichtknijpt en niet veel ruimte geeft voor vers bloed. En dus om te ademen. Het zijn dagen waarop ik niet achter mijn buro zit met de laptop maar in de zetel, onder een dekentje, met een kat of twee dicht bij mij. Een dag waarop ik werkjes doe waarbij ik niet te veel moet nadenken. Het zijn dagen waarop ik de klok angstvallig in het oog houdt en aftel richting 20.45 uur… het uur waarop zes weken geleden onze wereld plots stilstond. Het zijn de dagen waarop de hyperventilatie aanvallen alom tegenwoordig zijn. Vrijdagen mogen wat mij betreft stilletjes passeren en overgaan in het weekend. Het weekend waarin ik wat rust probeer te vinden en terug op mijn plooi kom. Het weekend waarin ik mijn adem terug vind en het bloed weer kan stromen zoals het moet.

Ik wens jullie een fijn, zonnig en rustig weekend. En mezelf ook.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe het gaat

Het is ondertussen drie weken geleden dat mijn papa plots en veel te vroeg stierf. Al drie weken, nog maar drie weken….. soms lijkt het al maanden te zijn, soms is het precies alsof ik nog maar 10 minuten geleden dat vreselijke telefoontje kreeg. Er is al zoveel gebeurd en ook weer niks.

Mijn broer en ik zijn terug aan het werk. We hebben wat een systeem uitgedacht, in combinatie met alle externe hulp, waarbij we elk 1 keer tijdens de week naar mama gaan en elk ook 1 weekenddag voor onze rekening nemen. Ik vind het ongelooflijk zwaar. Het is ook iets wat niet op lange termijn haalbaar is. Voor mij toch niet. Niet in combinatie met een fulltime job, de zorg voor de kinderen, een béétje een eigen leven en hobby’s nog mogen hebben. Want naast dus 2 x per week naar de andere kant van Gent sjeezen en daar een paar niet zo toffe uren doorbrengen (want neen, mijn moeder is niet de gemakkelijkste), is er ook nog het oplossen van al die administratieve toestanden momenteel, het organiseren van de externe zorg voor haar, ervoor zorgen dat rekeningen betaald worden, dat kleine en minder kleine praktische problemen opgelost worden etc. En ja, dat administratieve zal hopelijk binnen enkele maanden grotendeels opgelost zijn, de financiën kunnen we dan hopelijk ook terug wat meer automatiseren. Maar toch… het blijft een constante zorg die ik er eigenlijk niet kan en laten we ineens heel eerlijk zijn, ook niet wil bijnemen. ik heb al 2 zorgenkinderen, ik wil er niet nog een zorgmoeder bovenop. Want neen ze is niet gemakkelijk, neen ze is niet dankbaar, neen we komen niet overeen, onze karakters liggen mijlenver uit elkaar. Het is een opdracht, ééntje waar ik na elke confrontatie een beetje slechter uitkomt, wat minder vlug van recupereer.

Gelukkig is er de afleiding van het werk. Er durft al eens een half uur voorbij gaan dat ik mijn gedachten eens ergens anders op kan zetten dan op de miserie buiten mijn thuiswerkbureau. Ik moet dringend ook terug beginnen wandelen. Om de één of andere reden is dat het eerste wat er altijd bij inschiet, terwijl het mij zoveel rust brengt en deugd doet.

Tiemen is er niet zo goed aan toe. Ook dat vraagt heel veel energie. Bijna elke avond, tegen dat we ons klaarmaken om te gaan slapen, begint hij te vertellen, te wenen, moet hij ventileren over zijn gevoelens en gedachten. Ik ben blij dat hij dat doet, absoluut. Maar het vergt zowel fysiek als mentaal heel veel van mij. We gaan veel te laat slapen. En dan moet ik nog altijd even bekomen van onze gesprekken. Moeilijk, heel moeilijk. Hij mist opa zo. hij voelt zich schuldig omdat hij de afgelopen jaren wat minder aandacht schonk aan oma en opa, niet altijd meer mee ging op bezoek. Hij is boos op zichzelf, op de hersenbloeding, op oma, op opa… Allemaal heel normale rouwgevoelens uiteraard maar voor mijn overgevoelige zoon heel moeilijk om mee om te gaan…

Maren leeft haar leventje. Ze protesteert wel omdat ze in het weekend dus mee moet naar oma. Ze wil liever gewoon thuis zijn, bij haar eigen spulletjes, in haar pyama blijven rondlopen als ze daar zin in heeft, naar hààr programma’s kijken. Ik begrijp haar heel goed, ik wil dat ook allemaal. En dus ook hier schuldgevoelens over.

Mijn emmer stroomt al weken over. Ik laat m. Ik functioneer het ene moment perfect en het andere totaal niet. Ik ventileer tegen vriendinnen en collega’s , ik ga naar de psychologe die mijn ergste demonen helpt katalyseren. Ik schrijf het hier neer.

Ooit zal het passeren zeker?

On the bright side…. want uiteraard is het niet àl kommer en kwel…. We hebben voor het eerst in onze tuin een vogelvoederhuisje gezet en met resultaat… al de hele week komt er elke dag een roodborstje eten! Zo zalig om te zien. En Bugs ons onverwoestbaar konijn (6 jaar bijna… ) heeft een of andere ontsnappingsroute uit zijn ren gegraven en huppelt nu vrolijk de tuin rond, valt in de vijver, eet al onze planten en struiken op maar zorgt ook veel veel glimlachen en ooh’s en aah’s. Want hoe schattig is het als Bugs aan de éne kant van het vensterglas staat en onze kitten Pebbles aan de andere kant… dat wordt nog dolle pret als we binnenkort de katten gaan buiten laten. We speelden ook in de sneeuw natuurlijk, voor Maren was het de eerste keer echt bewust dat er zo veel sneeuw ligt. En ons miss vierde vorige woensdag haar 11e verjaardag al! How crazy is that! Omdat er door Corona geen feestje kon en we ook thuis niet het gebruikelijke meter en peter feestje konden geven deed ik een oproepje op facebook om Maren een kaartje te sturen. Ze kreeg bijna 100 kaartjes! (en kadootjes, centjes, snoep, … ) ongelooflijk leuk! Ze genoot vollen bak van haar verjaardag en dat deed ook heel erg deugd!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Afscheid

dag papa

We hebben gisteren afscheid genomen van jou. Toch van de fysieke jou want je blijft natuurlijk aanwezig in ons hart, in wie we zijn. Er was veel verdriet. Iedereen die aanwezig was, was erg aangeslagen door het plotse afscheid.

Niet te geloven dat er al 10 dagen voorbij zijn sinds je plots ziek werd en kort daarop stierf. Ons onwezenlijk achterlatend. Wat moeten wij doen zonder jou, wat moet mama doen zonder jou?

Je was onze rots in de branding. Immer bezorgd om ons en vooral om mama. Je zorgde immens goed voor haar, ging wonderwel om met al haar kuren en haar beperkingen die jullie leven niet altijd even gemakkelijk maakten, De laatste maanden gaf je aan dat het te veel werd. Je liet ons niet altijd meer toe om jou ook eens te helpen, op de voorgrond te plaatsen. Je was een beetje nukkig en boos de afgelopen tijd.

Twee weken geleden werd je 76. We vierden dat. Neen dat mocht waarschijnlijk niet echt in deze tijden maar ‘je weet nooit wat er dit jaar boven ons hoofd hangt hé’, dat zeiden we al lachend tegen elkaar. Foert de covid, we eten samen een stukje taart en heffen het glas. Je had een prachtige namiddag. Je was blij met je kadootjes, je vond de taart heerlijk en genoot van onze gesprekken, van de aanwezigheid van de kindjes die je afgelopen jaar veel te weinig had kunnen zien. Je was merkelijk meer ontspannen dan we je de periode daarvoor gezien hadden.

Ik zal je missen. Onze veel te korte telefoongesprekken ‘hoe is’t?’ ‘ah goed, wacht ik geef u mama door’. Onze zaterdagse boodschappentripjes waarbij ik als goed georganiseerde moeder met mijn weekmenu en in de juiste volgorde geschreven lijstje de gangen door cruisde en jij een beetje twijfelend van de ene naar de ander gang slofte en me als we mekaar eens kruisten een knipoog gaf: ‘ge zijt weer aan het crossen hé, moet ge nog ergens zijn toch?’ Onze discussies over de grote wereldproblemen en de politiek waarbij ik me soms afvroeg of ik toch echt niet geadopteerd was want ow boy, hoe verschillend kunnen een vader en dochter denken over sommige onderwerpen.

Mama wou jou graag terug thuis en dus brachten we je gisteren terug thuis, in een andere vorm dan we het graag hadden gehad maar bon, het is wat het is. Het geeft me rust dat je terug daar bent waar je hoort te zijn, bij mama.

De kindjes zullen je zo missen. Tiemen is zo verdrietig dat je hem verliet zonder afscheid te nemen. Geef hem eens een teken wil je, knipoog eens naar hem vanop je ster, kijk hem eens doordringend aan door de ogen van een voorbijvliegend vogeltje, laat hem weten dat je er nog bent, ergens. Hij heeft dat echt nodig, een teken van jou.

Ik ging deze ochtend wandelen en je wandelde met me mee, recht door de prachtige Bourgoyen. Je zou zo genoten hebben van het mooie licht en je zou het nadien ongetwijfeld vastgelegd hebben in een mooi schilderij.

slaap zacht 🤎

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

poes pinkie

Toen ik klein was nam mijn papa dikwijls de honeurs waar als er moest voorgelezen worden. Hij las altijd hetzelfde boekje voor: poes pinkie.

In de loop der jaren en waarschijnlijk bij één of andere verhuis is dat boekje verloren geraakt. Ik vond dat altijd zo jammer want dat was echt iets met een mooie herinnering aan van vroeger. Groot was toen ook mijn vreugde toen ik enkele jaren geleden met Tiemen in Amsterdam was en we een bezoekje brachten aan het kattenkabinet. In het winkeltje van het museum vond ik het boekje van poes pinkie. Sindsdien lag het op de stapel voor te lezen boekjes voor Maren, die er nog geen enkele keer naar vroeg.

Tot maandagavond. Out of the blue en zonder goed te beseffen wat er allemaal speelde of welke betekenis dat boekje voor mij heeft koos ze poes pinkie uit de stapel. Sindsdien moet ik elke dag voorlezen uit poes pinkie. En net zoals ik is ze al helemaal verslingerd aan dat éne zinnetje: Poes Pinkie is in slaap gevallen.

Ik heb Maren dinsdagavond verteld dat opa er niet meer is. Dat hij te ziek was en de dokters hem niet meer konden genezen. Dat opa dood is en we hem nooit meer gaan zien. Ze zei: ‘ah ok dan’ en ging verder spelen. Ze heeft nog steeds niet anders gereageerd. Als we een foto tonen van opa zegt ze ‘ik mis opa’. That’s it. Ik heb lang getwijfeld maar ik ga haar toch wel meenemen naar het afscheid. Haar éne meter komt mee om eventueel de zaal te verlaten met haar mocht het niet lukken.

Poes Pinkie is in slaap gevallen. Opa is in slaap gevallen. Poes Pinkie wordt plots nog specialer.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

dingen die ge niet wilt doen maar toch doet

zeggen aan uw mama dat ze weduwe geworden is

een kist en urne gaan kiezen voor uw papa

bloemen kiezen voor het afscheid van een man die gans zijn leven midden in de bloemen gezeten heeft.. gaat hij dit wel goed vinden, of liever dat, of…

kiezen wat hij voor de laatste keer gaat aandoen van kleren. Daar een discussie over hebben met uw moeder. Zij wil een kostuum, ik wil dat hij er bij ligt zoals hij was, met een hemd en trui. (ik heb gewonnen).

door honderden foto’s gaan op zoek naar die éne die dan het allerlaatste aandenken aan hem wordt, de foto die vergroot naast zijn urne komt te staan en op het kaartje.

beslissen welke 11 mensen er naar het afscheid mogen komen. Hopen dat er niemand kwaad is omdat we hen niet kozen.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

nachtmerrie

Zoals elke donderdagavond bel ik met mijn ouders. Voor mij verplichte kost, het voelt nooit goed aan, het zijn vermoeiende, energievretende gesprekken. Nu ook weer, er vallen harde woorden en we nemen eigenlijk zelfs niet echt afscheid. Ik moet uren bekomen van de verwijten die er richting mij geslingerd werden en van de gebroken stem van mijn papa op de achtergrond ‘allé, ze wil ons nu direct binnensteken precies?’.

Het is al maanden dat ik voorzichtig maar gedecideerd probeer om hen duidelijk te maken dat mijn bobijn op is, dat ik niet kan blijven én zorgen voor mijn gezin, én blijven werken én voor hen zorgen. It takes a village to rise a child maar potverdikke er zou zoiets mogen bestaan voor uw ouders ook zenne. Mijn novembercrash had alles te maken met de driedubbele rol die ik moet spelen.

Vrijdagavond. Ik heb lang doorgewerkt, wou mijn mailbox toch ontdoen van de meest dringende dingen. Om 20.30 uur zet ik me eindelijk naast Maren in de zetel. Een kwartier later gaat mijn telefoon, een onbekend nummer, ik neem op. Het is de onderbuur van mijn ouders. ‘uw papa is gevallen en ze gaan hem meenemen naar het ziekenhuis. Uw ouders wilden u niet bellen omdat je ruzie hebt blijkbaar maar ik vind dat je dat moet weten.’. Zucht. Daar gaat mijn vrijdagavond en bij uitbreiding mijn weekend waarschijnlijk. Driedubbele zucht. (lekker egoïstisch gedachte ik weet het). Ik bel mijn moeder. ‘Het is niet goed’ zegt ze, ‘ de dokter van de mug denkt dat het weer een TIA (kleine beroerte) is. Hij heeft er al zo een paar gehad het afgelopen jaar.

Mijn regelmodus slaat aan. Mijn ma kan niet alleen zijn dus regel ik op 10 min tijd een logeerplek voor Tiemen (die ik enkel zeg dat opa gevallen is en naar het ziekenhuis moet). he knows the drill ondertussen, oma kan niet alleen zijn, iedereen laat alles vallen en helpt oma. Ik pak wat spulletjes voor Maren en mij om te kamperen bij oma. Ik stuur een berichtje naar mijn broer die aan het werken is. Aangekomen bij oma, mijn broer is ondertussen onderweg naar spoed om opa bij te staan. Maren wil onmiddellijk gaan slapen in opa zijn bed. Feest. Mijn ma vertelt wat er gebeurd is. Blijkbaar is mijn papa ’s morgens hard gevallen met zijn hoofd tegen een deurstijl en is hij al de ganse dag niet ok. Ik begrijp niet goed dat er 2 x een verpleegkundige langsgekomen is die dus niet opgemerkt heeft hoe ernstig de situatie was. Dat er de ganse ochtend thuishulp was die dat niet opgemerkt heeft. Mijn ma heeft uiteindelijk pas rond 20u de onderburen gebeld omdat mijn pa bijna niet meer reageerde. 14 uur nà de val. 14 héél kostbare uren te laat zal blijken.

Mijn broer stuurt een berichtje dat mijn papa geopereerd moet worden. Hij heeft een bloeduitstorting in zijn hoofd die drukt op de hersenen en dat moet verholpen worden. En de dokter spreekt van een lange revalidatie. Mijn hoofd gaat in overdrive. Hoe moeten wij dat in godsnaam voor elkaar krijgen de komende maanden. Zelf blijven functionneren, mama verzorgen, papa bijstaan…. We krijgen een telefoonnummer van de intensieve dienst waar hij naartoe gaat na de operatie met de boodschap dat we rond 2 uur eens mogen bellen. Mijn broer rijdt naar huis. Rond 3 uur bel ik. De operatie is geslaagd maar er zijn wat complicaties die niet zo gunstig zijn. Hij heeft epilepsieaanvallen gedaan. Niet goed. nacht 1: 1 uurtje slaap verdeeld over 2 halve uren dan nog. ’s morgens vertel ik het zo voorzichtig mogelijk aan mijn mama. Ik blijf op de vlakte, vertel niet dat de dokter heel bezorgd klonk en al sprak over nooit meer de oude worden. Ze houden hem in slaap om zijn lichaam de kans te geven te herstellen. In de namiddag bouwen ze de slaapmedicatie af. Hij wordt maar niet wakker. Mijn broer gelooft er nog in. Mijn mama blijft doorratelen over de meest triviale zaken. Ik ruim op, denk, regel. Elk zijn manier om er mee om te gaan zeker.

Toen tiemen zaterdagochtend naar huis kwam heb ik hem voorzichtig verteld dat opa heel ziek is. En dat opa nooit meer de oude gaat worden. Veel verdriet. Heel veel verdriet. Opa is zijn held. Tiemen en opa hebben een speciale band. Hij kiest er toch voor om met zijn vrienden te gaan spelen in het park. Ik ben blij dat hij wat afleiding heeft, het sneeuwt, hij amuseert zich de ganse namiddag en komt met frisse wangen moegespeeld thuis. Geen nieuws over opa. Mijn mama wil alleen zijn dus we laten haar alleen. De onderburen hebben een sleutel, de verpleging kan binnen. Bang hartje maar bon. We gaan allemaal vroeg slapen. Ik spreek af met mijn broer dat ik, op een wakker moment s nachts wel eens zal bellen naar IZ. Rond 22 uur gaat mijn telefoon. De dokter van IZ. Het is niet goed. Ze hebben opnieuw een scan gemaakt en gezien dat de hersenen veel zwaarder afgezien hebben dan ze dachten. Er zijn veel uitvalsplekken te zien. Er worden geen doekjes om gewonden, het gaat niet goed aflopen. Ik maak een afspraak met de verpleging om langs te gaan de volgende namiddag. Ik vraag of hij toch zeker niet gaat overlijden voor we kunnen langsgaan. Ze denkt het niet, hij is stabiel. Ik laat iedereen slapen en ga de tweede slapeloze nacht op rij in. Ik huil, ik denk na, ik kan niet nadenken, ik kan niet meer huilen. Alles is op.

Zondagochtend vroeg rijd ik naar mijn mama. Ik laat de verpleging binnen en overleg even met haar hoe ik dit moet aanpakken. Ze adviseert om te zorgen voor voldoende ondersteuning dus te wachten tot mijn broer er ook is. Ik doe mijn best om te blijven gaan, ik vertel mijn mama dat papa blijft slapen, dat dat niet zo gunstig is. Ze blijft ratelen. “Als papa naar huis komt ga ik konijn klaarmaken voor hem, dat is zijn lievelingseten”. Dat ze al jaren niet meer kan koken is even niet belangrijk. Iets in mij zegt dat ze toch doorheeft dat het nooit meer wordt zoals het was.

Ik verwittig mijn werk dat ik er even niet zal zijn en leg uit waarom. Familie en vrienden had ik zaterdag al verwittigd en de ongeruste berichtjes blijven binnen stromen. Mijn broer belt en ik breek zijn hart. Ik vertel dat papa meer dan waarschijnlijk nooit meer zal wakker worden. Hij heeft wat rondgebeld en ja ze zeggen dat het wel kan hoor, hij kan er echt nog doorkomen. Hij wil niet mee naar het ziekenhuis en ik vraag of het dan ok is als ik Tiemen mee neem.

Ik rijd naar huis wetende dat ik ook mijn zoon zijn hart ga breken. Ik vertel het zo voorzichtig mogelijk. Opa gaat waarschijnlijk niet meer wakker worden. Hij stort compleet in. Ik vraag of hij opa nog eens wil zien. Vertel hem wat hij gaat zien. Hij wil graag mee. Ik bel naar IZ en ze beloven opa er zo goed mogelijk te laten uitzien en voor opvang voor Tiemen te zorgen. Hij kiest twee knuffeltjes uit om bij opa te leggen, eentje van hem en eentje van zus. Ik ga ondertussen op het aanbod in om maren te laten gaan spelen en slapen bij schoolvriendjes. Het leven kan voor haar beter zo ‘normaal’ mogelijk doorgaan denk ik. Ik ga Maren afzetten, ze is door het dolle heen met het onverwachte speelfeest.

We rijden naar het UZ. Mijn broer gaat naar mijn mama en zal daar op ons wachten en dan vertel ik het haar. Eerst met eigen ogen zien, uitleg vragen aan de dokter. Ik ben heel bang over wat we te zien gaan krijgen. We zien opa direct liggen. Hij is de enige die beademd wordt. Tiemen breekt, ik troost. Opa ligt heel rustig te slapen. Hij ziet er zo ontspannen uit, tien jaar jonger precies. Er komt een rust over mij. Het is niet goed maar ook weer wel. Hij heeft zo hard voor ons mama gezorgd de afgelopen jaren, hij mag rusten. We nemen het over papa, we gaan goed voor haar zorgen.

We worden meegenomen naar de spreekruimte. De ruimte waar je weet welk gesprek er volgt. We krijgen de scans te zien, er wordt met heel veel respect gepraat, er wordt veel aan Tiemen gevraagd of hij alles goed begrijpt. Hij is zo dapper. Er is geen hoop zegt de dokter. Het is een kwestie van uren, dagen. We gaan terug bij opa, we raken hem nog even aan. Ik leg de knuffels bij hem. Ik neem wat foto’s om aan mijn mama te laten zien als ze daar behoefte aan heeft en ook voor Maren. Nog een laatste blik. En nog één. Dag papa. Opa. Held.

We rijden naar mijn mama. Tiemen breekt opnieuw in de lift naar boven. Ik troost, luister, troost. Ik vertel het nieuws onmiddellijk aan mijn mama en vrij direct. Dat had de arts aangeraden. Het heeft geen zin om nog hoop te geven. Ze breekt. Mijn broer breekt. We huilen allemaal heel hard. Hoe onwerkelijk is het dat we vorige zondag nog samen zijn verjaardag vierden en hier nu zitten zonder hem. En weten dat hij nooit meer terugkomt. Nooit meer zijn stem gaan horen.

Ik ga even de onderburen inlichten en bel naar familie om het te vertellen. Er is een eindeloze stroom van berichtjes, het doet deugd om te kunnen vertellen en delen. Ik bel ook even met mijn beste vriendin, we huilen samen. Mijn broer regelt wat pizza’s. Mijn mama ratelt maar door over de meest triviale dingen, huilt tussendoor. Ik toon de foto’s als ze er klaar voor is. Hij ligt daar zo mooi. ‘tis waar, hij ligt daar echt rustig te slapen. Hij heeft zijn rust ook zo hard verdiend.

Dag papa. Dag opa. Dag held. Je bent nog niet echt weg maar toch ook al wel.

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties