lentefeest stress II

Nog 10 weken te gaan….

Was al ok: locatie & concept feest, kleedje feestbeest, fotograaf

Wat is er ondertussen bijgekomen:

de outfits voor Tiemen en mij voor de fotoshoot… want we gaan niet alleen lentefeestfoto’s nemen van Maren maar ineens ook de gelegenheid gebruiken om wat familiefoto’s te maken… Geen super fancy kleren maar gewoon zoals we zijn maar wel een beetje op elkaar afgestemd qua kleuren. Er werd ook een datum en locatie voor de shoot vastgelegd met de fotograaf. Nu is het alleen nog hopen op mooi weer voor die dag… Voor het feest zelf hangt er vast en zeker ook iets passend in onze kast.. zal vooral een beetje afhangen van het weer..

De kinderanimatie voor tijdens het feest ligt ook vast, ik ga niet voor springkastelen of zo  maar heb een clown/ballonplooier/goochelaar gevonden die 1.5 uur komt om de kindjes wat te entertainen. Kan binnen en kan buiten… hopelijk buiten!

Ik heb ook een paar mooie tekstjes gevonden voor op het bedankingskaartje…. ik hou nog even in beraad welke het wordt… (thank you pinterest!)

Wat moet er nog gebeuren:

uitnodigingen maken en verzenden
bedankingskaartjes maken
een passend geschenkje voor de meters en peters zoeken
Verder ideetjes verzamelen voor de aankleding van de zaal en om het taarten- en drankenbuffet wat op te vrolijken..
boodschappenlijstje maken
oplijsten wie welke taarten/dessertjes wil maken
een passend geschenkje voor de mensen die de locatie ter beschikking stellen zoeken
fotogeheugenkaartjes kopen en een paar mensen aanspreken om de dag zelf voor foto’s te zorgen
snoepdoosjes maken voor de aanwezigen

En last but not least: eens nadenken over kadotips..want de vraag zal onvermijdelijk komen en eerlijk….. ik heb geen idee! Tiemen had zelf een aantal wensen en voor hem had ik een lijstje gelegd bij Dreamland maar voor Maren vind ik het niet zo evident… Er staat in de zomervakantie wel een aanpassing aan onze slaapkamer op het programma dus misschien moet ik het in die richting zoeken… ze  krijgt een nieuw bed dus misschien wat aankleding voor haar hoekje of zo…. Nog eens een goed nachtje over slapen!

Nog veel werk aan de winkel dus maar gelukkig ook nog 10 weken te gaan!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Leesvoer

De koffers staan gepakt, morgenochtend nog boodschappen doen en dan zijn we klaar voor een midweekje Zeeland. De kindjes zijn al helemaal in de wolken bij de gedachte aan 5 dagen zon, zee, zwembad en exclusieve mama-tijd.

Mijn 2 schermverslaafden vroegen zich luidop af of er wifi was op vakantie en of de tablet mee mocht. Hij mag mee want mama wil ook een beetje rust op vakantie af en toe en dan zijn die dingen wel handig. Maar we gaan de schermtijd wil serieus inperken. Thuis mogen ze onbeperkt.. ik geloof niet zo in limieten opleggen.. de ene dag wordt de tablet niet bovengehaald, de andere dag plakt hij vast aan hun handen bij wijze van spreken. De meeste dagen vallen daar natuurlijk netjes tussen. Maar op vakantie gaan we er wel op letten al vermoed ik dat het niet echt nodig zal zijn want met mooi weer in het vooruitzicht, een zwembad met glijbanen, een reuzentrampoline, een voetbalveld, een hele grote speeltuin, heel veel sportmogelijkheden én een kinderclub met kinderdisco is er weinig kans tot verveling. En dan vergeet ik nog bijna het strand aan het Grevelingenmeer.

Mama neemt geen schermen mee. Een paar wifiloze dagen klinken heel aanlokkelijk zelfs. Mama neemt een stapel boeken mee zoals altijd als we op vakantie gaan. Wat ligt er op de stapel:

  • De kwetsbare leider van Joost Callens. Ik mocht deze week een uiteenzetting door hem bijwonen over het onderwerp en ik was onder de indruk. Ik ben ondertussen halfweg het boek dus mag het mee op vakantie om uit te lezen.
  • Plan B van Evi Renaux. Het tweede boek van de journaliste, die na een jaar vol medische toestanden haar leven compleet overhoop gegooid zag worden en daar over schreef in ‘life on sneakers’. Het vervolgboek belooft veel goeds en sluit naadloos aan op hetgeen ik nu aan het lezen ben denk ik.
  • Het jaar van de hond van Eva Daeleman. Omdat ik benieuwd ben. Ik doe dat normaalgezien nochtans niet zo vlug een boek lezen van een ‘BV’ maar ik was echt aangegrepen door haar passage bij Lieven Van Gils. Sluit ook weer aan op Plan B gezien Eva het voorwoord schreef in dat boek.
  • Negendoder van Ule Hansen. Omdat ik nog altijd het liefst van al een goeie thriller lees. En deze belooft.
  • Proeven van liefde van Nora Roberts. Omdat op vakantie gaan zonder een Nora Roberts ondenkbaar is!

Ga jij dat allemaal uitlezen op 5 dagen tijd hoor ik u denken? 1400 blz in totaal….. ik denk het wel. Het zou mij zelfs niet verwonderen dat ik in het winkeltje nog een boek ga bijhalen.

tot volgende week!

dsc05201

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Dat het hier alle dagen werelddownsyndroomdag is

Op 21 maart – vandaag dus – vieren we werelddownsyndroomdag. Waarom net vandaag? Iemand met downsyndroom heeft 3 chromosomen op het chromosomenpaar 21 (ipv 2 dus). 3 – 21 … 21 maart dus! Symbool van de dag sinds jaren is het dragen van 2 verschillende sokken. Om te tonen dat anders ook mooi en leuk is! Vandaag is dus toch een beetje een feestdag voor de kleine meid. Straks gaat ze – na een lange week ziek zijn – samen met haar klasvriendjes vieren op school!

Naast feestdag toch ook wel een beetje ‘aandacht vragen voor het syndroom’ dag. Want we zijn er nog lang niet. Echt niet. Als ik hoor dat vriendinnen nog altijd de vraag krijgen ‘en woont die dan gewoon thuis?’, als ik de inclusie troubles van mensen hoor, als ik zelf voor de tigste keer paperassen zit in te vullen….. dan zucht ik toch eens diep.

Het is maar een chromosoom extra dus mensen. Waardoor alles wat trager gaat. Waardoor er al eens wat meer gezondheidsproblemen zijn. Maar het zijn gewoon kinderen die dansen, springen, lol hebben, samen leren met leeftijdsgenootjes, samen hobby’s uitoefenen, samen lachen, huilen, zingen….. Het zijn gewoon volwassenen die relaties hebben, een job uitoefenen, houden van theater en naar de film gaan, naar de kookclub gaan of gaan fitnessen, samen lachen, huilen, zingen…. Mensen die net zoals iedereen dromen hebben en die proberen nastreven.

Kunnen we dat afspreken dan? Dat vanaf nu iedereen ‘gewoon’ is? Anders maar gewoon. Want dat zou het allermooiste kado zijn op een dag zoals vandaag.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Living the slow life

Ik ging deze week nog eens langs bij mijn hulplijn. In het najaar was ik er ook geweest en toen had ik niet zo een ‘alles-is-onder-controle’ indruk achtergelaten. Niet dat ik daar ga om indrukken achter te laten maar het afscheid na een uur vol tranen toen was nogal geladen ‘zorg voor jezelf’ ‘laat weten hoe het gaat’ ‘probeer afstand te nemen’. Dus dit was een vervolgafspraak. Eentje om te kijken hoe het gaat.

Ik doe mijn best om het wat kalmer aan te doen. Met vallen en opstaan leren is het. Al jaren, ik ken mezelf ondertussen genoeg. Toch ja zeggen tegen iets wat ik niet echt zie zitten. Toch mijn vinger in de lucht steken als er vragen om hulp zijn. Toch inspringen als er plots mensen afhaken en projecten dreigen in het honderd te lopen. Maar bon ik heb toch minder van dat gedaan. Ik heb vooral ook onze weekends proberen vrijwaren van afspraken allerhande. In sommige periodes haal ik energie uit sociale toestanden maar de afgelopen maanden – en nog altijd niet eigenlijk – dus niet. Platte rust. Dat had/heb ik nodig. Dus doen we dat.

Voor de rest heb ik de issues die mijn denken vertroebelen wat proberen oplossen. Waardoor ik beter dacht te slapen. Wat niet is. Al kan dat slecht slapen ook liggen aan kinders die slecht slapen. Iets wat we afgelopen week uitgebreid bespraken en tot de conclusie kwamen dat het niet op te lossen is. Hopen op slapende kinderen. Meer niet.

Maar het zou dus liefst nog wat meer allemaal moeten. Nog trager leven, nog meer rusten. Dus is er nog één ding wat we kunnen doen en wat ik lang niet willen doen heb. Een poetshulp. We hebben echt jaren gesukkeld voor ik de laatste buiten gezwierd heb. Van een drugsverslaafd meisje dat onze huissleutel maar niet wou teruggeven over een dramaqueen poetsman die constant ziek was tot een poetsvrouw die mij vriendelijk uitzwaaide ’s morgens om onze zetel in te duiken en vier uur lang vooral telefoontjes te doen tot ze naar huis mocht. Ik had het wat gehad. En deed dus 3 jaar alles zelf. Maar goed, ondertussen ben ik wat meer thuis en kan ik dus iemand laten komen terwijl ik thuiswerk. HA! Hopelijk vinden we vlug een witte raaf.

En dit weekend was een wat drukker weekend ingepland maar kijk: god straft meteen. Donderdagavond kreeg de kleine meid koorts en vrijdagochtend werd duidelijk dat we onze weekendplannen gingen moeten aanpassen. Dus ben ik dit weekend gekluisterd aan mijn zetel. Met een koortsig kindje bovenop me. Met mijn boek en een tas thee. En met de zapper.

Living the slow life. And enjoying it.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

heerlijke vooruitzichten

Al jaren heb ik hetzelfde vakantiebudget voor een volledig jaar met ons 3. Daarmee probeer ik zo veel mogelijk weg te gaan… Ik ben ondertussen een kampioen in het uitpluizen van de gunstigste periodes om naar vakantieparken te gaan, ik heb alle vakantie adresjes en contactgegevens van de laatste 10 jaar opgeslagen en snuister daar geregeld eens door. Zullen we dit nog eens doen, of dat….We zijn geen hotelgangers en laten we wel wezen, met mijn budget is dat ook geen optie. Toch niet voor langere periodes..  Een vakantiehuisje huren wordt ook elk jaar duurder en duurder. En Tiemen en ik gaan zo graag naar zee… wat bijna helemaal onbetaalbaar geworden is, zeker in het hoogseizoen.

Maar kijk… ik ben er toch weer in geslaagd om binnen mijn budget te blijven (en er zijn zelfs nog wat euro’s over voor eventueel een kleine uitspatting in het najaar 🙂 )

De eerste week van de paasvakantie gaan we naar Nederland, een midweekje naar Brouwershaven in Zeeland. We waren er al eens een paar jaar geleden, hadden toen ongelooflijk geluk met het weer dus zeer goeie herinneringen… hopelijk deze keer terug… in elk geval, ook bij minder goed weer is het een leuk park met goeie kinderanimatie en mooie huisjes. En Bollo de beer, nog altijd een hit bij allebei mijn kinders…

Tijdens het pinksterweekend gaan we een lang weekend naar zee, ik heb ongelooflijk geluk met een collega die een klein appartementje heeft aan zee en die dat aan een vriendenprijsje verhuurd aan ons. De kinderen hebben op vrijdag al geen school meer dus we kunnen lekker vroeg vertrekken. We zijn er al dikwijls geweest en we zijn ondertussen ook helemaal verknocht aan ‘ons’ Westende Bad.

En na een lange zoektocht en een gouden tip van een vriendin heb ik gisteren ook onze zomervakantie uitstap vastgelegd. In augustus gaan we een weekje kamperen in een stacaravan op een kleine familiecamping in Frankrijk. Na wat gezoek op de kaart ontdekten we dat het net niet meer Normandië is, ook net niet Bretagne, maar wel Pays de la Loire…  550 km rijden vanuit Gent, een leuke daguitstap dus gaan en terug (kuch kuch). Hopelijk valt het mee met wat tussenstops hier en daar…. Miss Maren is geen grote fan van lang in de auto zitten… maar bon.. we moeten ooit eens beginnen oefenen voor de autovakantie die mama zeer graag eens zou doen richting Noorden. In elk geval, deze ochtend heb ik wat reviews zitten lezen en de meeste vakantiegangers zijn enthousiast over de camping. En er zijn Nederlandstalige eigenaars, altijd meegenomen.

Daarmee klok ik af op 965 euro in totaal…. niet slecht hé.

En ja ik weet het, op vakantie gaan is niet alleen de huurprijs van de vakantiestek maar wij zijn geen restaurant gangers, ik neem zoveel mogelijk eten en drinken zelf mee en behalve wat ijsjes, een drankje en eens een pretparktoegang vallen de uitgaven best mee. Dit jaar komen daar dus nog wat benzine en payage bij waarschijnlijk… we hebben nog tijd om te sparen.

Eerst aftellen naar de paasvakantie dus!

img_20150827_104827

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

weekend

Gisteren het weekend goed in gezet met een etentje met 7 andere downmama’s. We proberen zo om het half jaar er eens een avondje vanonder te muizen om bij te kletsen en er gewoon ook eens tussenuit te zijn. Altijd gezellig. De kinderen werden ondertussen geëntertaind en ondergestopt door mijn oudste metekind. Hoe vlug gaat de tijd toch, ik herinner me nog levendig de flesjes die ik haar mocht geven als ze zelf baby was 🙂 en nu is ze al een flinke 18-jarige die studeert aan de hogeschool.. time flies…

Tiemen is ziek, geen idee wat hij precies heeft en of het bij lichte koorts, hoofdpijn en hoesten gaat blijven of toch die gemene griep wordt die al weken half Vlaanderen in bed houdt. Hij bleef gisteren thuis van school en ook de rest van het weekend hebben we dan maar vrijgemaakt, geen voetbalschool en geen nieuwjaar bij zijn meter.

We zullen er dan maar een rustig weekendje thuis van maken, ik ben er niet echt rouwig om eigenlijk. Ik ben moe, het helse werktempo stopt maar niet en ik moet echt recupereren. Het was ook een extra drukke week met een paar avonden vrijwilligerswerk.

En morgen start de scouts carrière van Maren dus, ik moet hier nog een bundel papieren invullen om morgen mee te nemen en maak van de gelegenheid gebruik om ook wat andere administratie op orde te brengen. Mijn hospitalisatiedossier van juni vorig jaar afsluiten, de schooltoelage voor dit schooljaar nog afwerken, papieren voor de mutualiteit, rekeningen betalen…. het stopt nooit precies..

Straks boodschappen doen, maandag trakteer ik op het werk met veel snoep.. gisteren was mijn 20e werkjubileum bij dezelfde werkgever! Ongelooflijk maar waar en nog maar eens een bewijs dat de tijd écht vliegt!

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Toen werd ze 7

Gisteren bekeek ik een BBC reportage die al lang in m’n feeder klaarstond. A world without Down’s Syndrome. Ze duurt een klein uurtje maar echt de moeite waard om eens te bekijken! https://www.youtube.com/watch?v=x16wGajCHIw&feature=share

Aangrijpend, vooral het deel waarin een mama getuigt over de eerste momenten na het ‘weten’. Ze zegt daar iets van ‘I wish I could go back to that day, knowing what I know now and enjoy every moment of it instead of crying the whole day’. Zeer zeer herkenbaar.

Het was geen toeval dat ik ze gisteren bekeek, gisteren vierde mijn kleine extra chromosoom haar zevende verjaardag! En zoals elke mama, ben ik ook op elke verjaardag een beetje emo. Terugdenkend aan het moment dat ze haar in mijn armen legden, aan dat fantastische eerste uur toen mijn hele wereld roze zag en het plaatje volledig klopte. Maar ook aan dat vreselijke moment toen een kinderarts met zeer slechte ‘bedside manners’ me overviel met het nieuws dat Maren meer dan waarschijnlijk het syndroom van Down had. ‘we gaan dan een bloedafname doen om het te bevestigen’. Meer kwam er niet. Puur. Medische. Feiten. Gelukkig was ik ook omringd door een goeie vriendin en een vroedvrouw met empathie. En later, op de kamer, door mijn fantastische gynaecoloog. Maar mijn wereld zag toen eventjes inktzwart.

7 jaar later kan ik zeggen dat ik me toen jammerlijk vergist heb. Mijn wereld ziet er nu niet alleen roze uit maar ook oranje, rood, geel én met veel glinsters. Elke dag lijkt een fantastisch avontuur met de kleine grote meid. Elke dag doet ze me lachen, elke dag verrast ze me weer met iets wat ze de dag ervoor precies nog niet kon of deed. Als we ’s avonds voorlezen en ze wil zelf eerst alle letters lezen die ze al kent, als ze naast me komt staan terwijl ik de krant lees en ‘dat is een 8 hé mama!’ roept dan blink ik van trots.

En ja, er zijn best ook moeilijke momenten. Toen de volledige klas enkele weken geleden voor de eerste keer zélf de agenda mocht invullen en dat bij Maren nog niet lukte heb ik best een paar tranen weggepinkt. Elke keer ik terug pamperbroekjes ga kopen zucht ik eens diep.. Als er weer eens een brief in de bus zit met paperassen die moeten ingevuld worden dan zakt de moed me soms in de schoenen.

Maar op het einde van de rit, als ik terugkijk op de afgelopen 7 jaar… dan durf ik met de hand op mijn hart zeggen dat de moeilijke momenten zwaar overklast worden door alle fijne, gekke, zotte, fantastische, mooie, leuke uren, dagen, weken… Maren is een fantastisch mooi persoontje, ééntje die feilloos aanvoelt hoe je je voelt en daarnaar handelt. Ze maakt je aan het lachen als je een mindere dag hebt, ze geeft knuffels als je dat nodig hebt, ze haalt de lont uit het vuur als ze aanvoelt dat dat nodig is, ze is de beste psycholoog-aan-huis die een mens zich maar kan wensen.

Ik ben zo trots dat ik haar mama ben. Op naar de volgende 7 vette jaren!

 

dsc05303

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties