dingen die ik met u wil delen 2018/3

Veel te lang geleden ik weet het maar de drukke job, mijn drukke kinders (echt!) en mijn huishouden in combinatie met mijn algemene (gemoeds)toestand… ’t is even naar adem happen en dan weer onderduiken tegenwoordig. Maar soit, ik ben hier nog eens geraakt.

Waar hield ik mij de afgelopen weken mee bezig:

  • kerstkaartjes voorbereiden, ja ik weet het ik ben er vroeg bij maar onze all time favorite fotografe deed van mini kerstshoot dus ik was er als de kippen bij om een plaatsje te boeken. Dus stonden wij half oktober al van poseren te doen. In matching outfits (love love love it) en in een kerstig decor. Op het resultaat moet u nog even wachten maar ’t is geslaagd. Ondertussen zijn de kaartjes ook gemaakt en staan ze klaar om besteld te worden. Ik wacht daar nog even mee want…
  • ik ben begonnen om foto’s te selecteren om eindelijk eens Maren haar fotoboeken te maken. Het kind wordt in februari 9 en de traditie wil dat ze dan drie fotoboeken krijgt, van telkens drie jaar van haar leven. Dus kijk ik elke avond met weemoed naar babyfoto’s momenteel, ween een beetje, lach een beetje en kan niet kiezen. Gelukkig heb ik nog 2.5 maand te gaan… maar gezien de kerstkortingen ook op fotoboeken gelden zou ik toch graag deze maand al 1 boek af hebben. (stress… en wàt moet ik vermijden van de dokter momenteel.. juist ja. Ik doe het mezelf toch altijd aan)
  • zieke kindjes verzorgen en entertainen dat ook. Maren had haar eerste beginnende longontsteking van het seizoen (juijh not) en Tiemen geneest as we speak nog van het Adeno virus. En een zieke man in huis, u kan er zich iets bij voorstellen. (insert rolling eyes)
  • mij opwinden in het ganse NIP-test gebeuren. Waarbij de ene dag alle nieuws sites het opbeurende nieuws brengen dat er in 2017 eigenlijk niet minder kinderen met Down geboren zijn (juicht ende feest!) en de andere dag duidelijk op bevel van hogerhand (ja Maggie ik bedoel daar u mee) plots alles beginnen inslikken want ‘de cijfers zijn toch niet zo duidelijk’. Toch wel zeg… jammer genoeg zijn ze niet wat ons Maggie wou lezen. (nehnehneh. sorry het kind in mij komt even boven). Maar hey! De NIP test was écht niet bedoeld om te zorgen voor minder kinderen met Down neen echt niet. Kuch. Met de pijnlijke berichtgeving van de laatste dagen lijkt die stelling mij wel volledig ontkracht. Moet pijn doen toch, zo moeten toegeven dat ge 15 miljoen euro door de spreekwoordelijke wcpot gesjast hebt. Hopen dat ze haar lesje geleerd heeft en dat geld nu eens gaat inzetten voor wat het zou moèten ingezet worden: counceling en begeleiding van koppels die geconfronteerd worden met het nieuws dat hun kindje zal geboren worden met een of andere beperking. Maar we zullen maar verder dromen wat dat betreft zeker… (stresske nummer 2 dus, sorry dokter..)
  • ik leegde alle kleerkasten, gooide weg of deed naar de kringwinkel wat te klein was en ging shoppen om terug aan te vullen. Pijnlijke zaak voor de portemonnee want de tiener in huis begint zich zeer bewust te worden van wat hij draagt en c&a etc dat is niet meer cool. Blijkbaar. We gingen samen een dagje shoppen in het Waasland shoppingcenter en ik denk dat we echt alle winkels vanbinnen gezien hebben. Maar bon het was wel gezellig. Voor de dochter moet ik enkel een stoere jongensafdeling vinden en die vindt daar wel altijd haar gerief. Geen meisjesgedoe hier dus. Ik heb drie kleedjes gehouden uit haar assortiment en ik hoorde haar haar ogen omhoog slaan. We zullen zien of ik er haar nog inkrijg.
  • ik las ‘asem’ van Leen Dendievel in bijna één asem uit. Zeer zeer herkenbaar allemaal. Alleen dat toepassen van dat eten dat je gemoed positief/negatief beïnvloedt… moeilijk. Enfin, als ik ooit weer wat meer energie heb ga ik dat stuk wel eens herlezen.
  • de nieuwe afleveringen van House of Cards bekijken. Aaarrghhhhh. Spannend. Meer zeg ik niet. Aaarrghhh. Haha.

Wat deed ik niet de afgelopen weken

  • op mijn eten letten
  • gaan zwemmen
  • op tijd gaan slapen
  • op de weegschaal gaan staan (kwestie van stress te vermijden LOL)

Voila dat was het voor deze keer.. ik ga nu in de zetel liggen en een beetje luisteren naar de stilte. Want de dochter is op scoutsweekend en dat zorgt toch voor een beetje rust hier in huis. En minder rommel. En de TV voor mezelf. Een mens moet daarvan profiteren niewaar! (Zien ze er trouwens niet fantastisch uit.. mijn 2 scouts!)

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

-37°

Dat is zowat mijn gevoelstemperatuur momenteel. Ver onder nul. Ik worstel met een heleboel demonen en ik slaag er voor mezelf maar niet in om de vinger te leggen op de wonde, het op te lossen en verder te gaan met mijn leven.

We modderen dus maar wat aan.

Ik wil hier niet de volledige schets maken maar één ding waar ik het erg lastig mee heb is iets heel stom (en ja iedereen zegt maar kindeke toch er staan u nog zoveel mooie jaren te wachten jaja): ouder worden. Het is waarschijnlijk omdat ik erg met mijn neus op de feiten gedrukt wordt momenteel omdat mijn lichaam op een aantal vlakken weigert mee te werken maar ow boy, nog 2.5 jaar en ik ben er 50. SLIK. We moeten daar niet over zwansen: de beste jaren zijn dus voorbij, toch op een heleboel vlakken. En dat hakt er hier eventjes stevig in.

Als ik dan zie hoe erg mijn eigen moeder al op de sukkel is sinds een aantal jaar en die is helemaal niet oud (eind de 60) dan overvalt mij toch enige paniek… wat als ik ook de pech heb om zo vroeg zo afhankelijk van anderen te worden. Ik sukkel nu al met een paar chronische dinges (chronische blaasontsteking, tinitus) , tel daarbij mijn slechthorendheid en je zit al met een paar dingen die er tegen dan niet beter op gaan worden. En wie weet wat er nog bij komt.

En ja ik weet het, ik ken evengoed een aantal krasse 80plussers die nog vrolijk van alles ondernemen met hun kleinkinderen, nog zeer lucide zijn, fysiek ok. I know.

Maar momenteel wint dat duiveltje op mijn linkerschouder dus. En ik krijg hem (zelfs met professionele hulp) maar niet aan het zwijgen. Daarom is het hier dus wat stiller dan anders. Maar wie weet vind ik morgen wel mijn tweede adem. Ik ben aan het lezen geslagen en ik vind gelijk veel herkenbaarheid in wat ik lees. Stof genoeg voor een volgende post in elk geval.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Verwachtingen bijstellen

Maren zit sinds 1 september in het tweede leerjaar. Met een IAC (individueel aangepast curriculum), dus met eigen doelstellingen en verwachtingen. Doelstellingen die tijdens het schooljaar nog aangepast kunnen worden, naar beneden of naar omhoog.

De eerste 2 jaren in het lager waren leuk, je zag ze vooruitgaan en ze genoot er heel erg van om samen met haar klasgenootjes te lezen, schrijven, rekenen, knutselen… Uiteraard haalde ze hetzelfde niveau van lezen, schrijven en rekenen niet maar bon, ze verbaasde iedereen en zichzelf wel met wat ze wel kon.

Maar nu zit ze dus in het tweede en wordt de kloof met de klasgenootjes ineens wel groter. Dat betekent dat we daarop moeten inspelen en voor haar aangepaste oefeningen/werkmateriaal moeten voorzien. Gelukkig heeft ze een goeie ondersteuningsjuf en een orthostagiair die samen met de klasjuf bekijken wat er op voorhand moet aangepast worden en wat op het moment zelf bekeken kan worden. Het loopt dus wel en ze voelt er zich ook wel goed bij precies. Zij wel.

Ik had het nooit gedacht maar ik heb het er dus lastig mee. Met aanvaarden dat de tafels te hoog gegrepen zijn, dat optellen en aftrekken tot 100 met de rekenmachine zal aangeleerd worden, met het feit dat ze nog steeds hakt en plakt als ze leest. Het feit dat ze er jonger uitziet dan ze is, dat ze voor een buitenstaander nog altijd moeilijk verstaanbaar is, dat de bril – hoe hip ook – niet bijdraagt tot een ‘slimmere’ look.

Ik had ook gehoopt dat ze sneller zou kunnen zwemmen, dat ze vlugger zou kunnen fietsen zonder wieltjes, dat ze al lang volledig zindelijk zou zijn, dat ze meer deel ging uitmaken van de schoolscene. (op school heel graag gezien maar op geen enkel verjaardagsfeestje gevraagd worden… pijnlijk..).

Het is constant verwachtingen bijstellen, aanvaarden dat je sommige dingen moet loslaten en dat doet meer pijn dan ik soms wil toegeven.

Meestal heb ik na de zomer de blues omdat ik de zomer niet wil lossen… dit jaar is het dus om een heel andere reden dat hier dikke tranen vloeien bij momenten. Want hoe trots ik ook ben op haar, op de dingen die ze wél kan, op de fantastische persoonlijkheid die ze is, op al haar mooie eigenschappen… het komt precies ineens heel hard binnen dat ze een kind is met een beperking. Een beperking die niet gaat verdwijnen (alhoewel de FOD dat soms wel denkt), die er met de jaren niet op gaat versimpelen en vooral: die ze zelf ook gaat moeten aanvaarden. Want als er één ding is wat ik gemeenschappelijk heb met mijn dochter is het dat we allebei dat verbetene in ons hebben: ‘ik zal eens bewijzen dat…’.

Er staan me nog uitdagende tijden te wachten.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Elf

Vandaag, om 12.45 uur is het exact elf jaar geleden dat ik mama werd. Enfin, je bent uiteraard al een béétje mama van zodra je zwanger bent maar toch… dat ongelooflijk op je adem pakkend ‘dit is voor echt en ook wel voor altijd’ gevoel dat komt er toch maar op het moment dat ze dat rood krijsend wriemelend bundeltje op je buik leggen.

Elf dus wordt hij vandaag. En  – buiten het eerste jaar uiteraard wanneer dat hulpeloze baby’tje verandert in een vrolijke peuter – denk ik niet dat er sindsdien al een jaar gepasseerd is waarin hij zo veranderd is. Gegroeid, uiteraard in lengte maar vooral ook mentaal. Vorig jaar in september vertrok er een heel onzeker, sommige dagen zelfs huilend kindje naar school. Hij ging echt niet graag naar school, lag in de knoop met zichzelf en dat straalde uit op zijn relatie met zijn vrienden, met zijn juf… Echt niet leuk. Gelukkig was er hulplijn L. die hem wat hielp om dingen te plaatsen en met zichzelf uit te vechten. De bosklassen eind januari waren een kantelmoment. Hij kwam zelfzekerder naar huis, er was duidelijk een inniger band met een aantal vrienden en ook de juf, die hem fantastisch begeleid had tijdens de bosklassen, kon plots niet veel meer mis doen.

De maanden passeerden en ik merkte aan hele kleine veranderingen dat hij zich goed voelt in z’n vel. Alleen snoep gaan kopen bij een winkel hier wat verder, alleen naar de bakker en beenhouwer gaan, alleen naar het zwembad vertrekken en al wat zwemmen voor Maren en ik er waren. Alleen naar vriendjes gaan en ook alleen weer naar huis komen. Vriendjes die hier graag en veel over de vloer komen…

En sinds de school herbegonnen is: elke dag alleen met de fiets naar school en ook weer alleen naar huis komen. Zelf vragen om naar de scouts te mogen gaan en het nog leuk vinden ook. Alleen slapen… oh boy.. ik had bijna de moed opgegeven maar kijk na bijna 11 jaar was het dit weekend ineens ok als ik niet meer bij hem sliep. Ik moet ook niet meer aandringen om huiswerk te maken.. hij houdt het zelf redelijk goed bij.

Dat hij dus groot wordt. En dat ik onnoemelijk trots ben op hem. Over hoe hij nadenkt over sommige dingen. Een mening heeft en die ook durft uiten. Dat hij niet tegen onrecht kan. Dat hij oprecht verdrietig is als een klasvriendje onheus behandeld wordt. Dat hij oog heeft voor mensen die het wat minder hebben dan ons en daar de hand naar uitsteekt. Dat hij de dingen niet ‘for granted’ neemt maar heel goed beseft dat hij met zijn spreekwoordelijk gat in de boter gevallen is. Dat hij zo goed voor zijn zus zorgt ook al is dat niet altijd even evident. En hij is zo grappig, hij heeft een soort droge humor waar ik bij momenten van onder tafel lig van het lachen. En de passie waarmee hij voetbalt, speelt, gamet, supportert…

Enfin u begrijpt ik ben zijn grootste fan.

 

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Dingen die ik met u wil delen 2018/2

En? Al bekomen van de back to school race en alles wat erbij komt kijken? Hier begint alles wat in zijn plooi te vallen precies.. waar ik vorige dinsdagavond het gevoel had om achter echt àlle feiten aan te hollen, was er vanavond toch redelijke controle. Oef. Al blijft er uiteraard verbetering. Er ligt hier nog een stapel te plooien was op tafel en alle post van de afgelopen anderhalve week ligt ongeopend naast mijn buro maar bon.. als het dat maar is niewaar.

De kinderen zijn allebei goed gestart, de ergste drukte op het werk ebt eventjes weg en er is zelfs tijd om toe te geven aan mijn guilty pleasure, zijnde elke avond te laat gaan slapen want Gert late night is er terug. En hoe zeer ik ook elke avond zeg: na de eerste commercial pauze ga ik slapen… not dus. enfin, nog 5 weken te gaan (waarna waarschijnlijk de Slimste weer begint zeker? Ben ik weer gesjareld haha).

Ondertussen proberen we hier thuis onze tuin wat onder controle te krijgen en daar komen grote knijpmessen, hakselaars en boomzagen aan te pas want oh boy.. onze bamboestruik begon zich zo precies wel heel erg thuis te voelen. Ondertussen is hij vakkundig een kopje kleiner gemaakt en kunnen we beginnen met alle takken en bladeren te verhakselen. Tjakka. In de voortuin is het vooral onkruid wieden en tuinkabouters terugvinden tussen de uit de hand gelopen kruidenstruikjes. Iets voor in het weekend.

Heb ik al verteld over Gaston? Ik dacht het niet. Gaston is de grasgroene sprinkhaan die al sinds het begin van de zomer meerijdt met mijn auto. Niet in de auto maar er ergens op, aan de buitenkant dus. Hilarische taferelen heeft dat al opgeleverd en de kindjes en ik hebben véééél fantasie dus Gaston de sprinkhaan heeft al veel avonturen beleefd tijdens zijn ritjes met ons. Zo reed hij bijna de ganse weg naar Amsterdam dus mee middenin op de motorkap van de auto. Met te grote pilotenbril op zijn hoofd en zéér stevige zuignappen onder zijn poten (ah ja, met al die tegenwind.. dat kan toch niet anders? Toch?) Enfin, ik betreur het dat ik niet beter kan tekenen want ik zie het zo voor mij. In elk geval, elke keer als we denken: en nu is hij echt verdwenen… dan is hij daar plots terug! Op de spiegel, op het dag van de auto, op mijn voorruit…. gezellig toch. En echt geen idee waar zijn huisje is op/onder/in mijn auto hé… We vonden Gaston een gezellige naam voor een sprinkhaan dus voilà, extra gezinslid check.

Voor dat andere gezinslid, Mr. Emilio Romano, onze 9jarige Italiaanse raskat (in his dreams that is) is de herfst duidelijk begonnen. Hij is weer lekker zacht want zijn wintervacht begint terug te groeien, hij eet dubbele porties én mijn bed is weer zijn uitverkoren slaapplek. Elk jaar begint de herfst in zijn hoofd vroeger en vroeger precies. Enfin ik klaag niet want ik vind dat best gezellig zo een kat aan mijn voeten.

Als u nog recepten hebt voor lekkere soep: shoot. Ik ga me er in het weekend eens aanzetten om eens wat soepen te maken en in te vriezen per portie zodat ik altijd iets gezond heb als lunch. Want dat gewicht… dat blijft hier serieus hangen plots. De koeken in de kast minderen wel… zou er een verband zijn? Ook daaraan merk ik dat de herfst naderbij komt dus… moeder heeft weer veel meer zin in zoet. En ik wil dus echt nog 5 kg kwijt liefst… zéker eigenlijk!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

septemberblues

Of niet? Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar hier zijn de batterijen na de lange fantastische zomer eigenlijk redelijk goed opgeladen. En we kijken er gelijk alle drie  wel naar uit om er terug in te vliegen maandag!

Tiemen start het zesde leerjaar al zeg… fiew.. dat komt toch wel even binnen zo.. de laatste keer dat mijn 2 bloedjes samen door de schoolpoort gaan op 1 september.. snik! Maar hij kijkt er naar uit.. we geloven er heilig in dat na het toch wat moeilijke vijfde leerjaar (waar hij uiteindelijk toch met flying colors doorrolde) we voor een leuk afscheidsjaar van de lagere school staan. Hij zit bij de juf die hij wou samen met zijn beste vrienden.. what could go wrong? (kuch… ffw binnen enkele weken mijn ongetwijfelde klaagzang haha). maar bon, in tegenstelling tot vorig jaar dus: goesting om eraan te beginnen, uitkijken naar avonturenkamp en naar eindelijk de grootste te zijn op school. En hij start ook met scouts! Na 4 jaar Gentse voetbalschool had hij het wat gezien maar hij wou wel eens proberen in de scouts waar zijn vrienden naartoe gaan dus ging hij vandaag eens proberen. En hij kwam dolenthousiast naar huis… moeder weet dus wat gedaan deze week… een scoutsuniform en bottines scoren! (in ruil voor een heerlijk rustige zaterdagnamiddag vanaf nu! )

Maren gaat naar het tweede  leerjaar…. Ze zal bij dezelfde juf zitten waar Tiemen ook bij zat. Gerust gevoel voor mama want topjuf. Maren heeft heel wat uurtjes ondersteuning gelukkig (gelukkig voor juf maar ook voor haarzelf). Ik ben heel benieuwd hoe ze gaat reageren als ze dinsdag ziet wie haar ondersteuningsjuf is de komende maanden.. (één van haar scoutsleiders haha). Ze vraagt al gans de vakantie naar haar vaste ondersteuningsjuf (die een half jaartje ertussenuit is) dus aanpassen wordt het sowieso. De stagiair ortho die Maren ook gaat ondersteunen kwam al eens kennismaken en dat viel wel goed mee… ze heeft er zin in en het klikte precies wel. Maren zei de moment zelf niet veel maar heeft ondertussen toch al een paar keer gevraagd naar juf Lien. Hobbygewijs blijft ze uiteraard naar de Akabe scouts gaan maar gaat ze vanaf half september ook elke week G zwemmen doen. Hopelijk kunnen we zo wat vorderingen maken dit schooljaar zodat mama vlug wat geruster is als dochterlief beslist om het diepe in te duiken.

Mama dan… gaat een beetje verder doen op het elan van de afgelopen maanden…Mijn superdrukke maar o zo toffe job verder doen. Elke week proberen van 2 x het zwembad in te duiken. Mijn gezond leven van voor het verlof terug wat oppikken (want toch net te veel croissantjes en andere lekkere dinges gegeten de afgelopen weken). En mijn vrijwilligerswerk wat herschikken… wat meer energie op school achterlaten (waar ik elke week nog een extra lesuurtje ga helpen joepie 🙂 ) en wat minder bij Downsyndroom Vlaanderen. Ik blijf hoofdredacteur van het ledenblad maar that’s it. Geen ambitie momenteel om dat uit te breiden, misschien als de kinderen wat groter zijn. En ons huis, dat sinds deze zomer toch in een min of meer constant aanvaardbare staat ligt, verder zo houden. Dus wat regelmatiger de stofzuiger en stofvod ter hand nemen.

Het was een mooie zomer, we hebben fijne herinneringen gemaakt maar we zijn dus helemaal klaar voor een even fijn najaar!

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

spelen met taal

Al van kleinsaf hou ik van taal. Van letters, woorden, zinnen. Ik weet niet hoeveel boeken ik al gelezen heb maar het zijn er véél! Niet alleen geschreven taal maar gezongen (sommige songteksten zijn toch echte pareltjes) en uiteraard ook gesproken. Ik ben echt stikjaloers op mensen die een ganse zaal stil kunnen krijgen door gewoon te vertellen of door met taal te spelen emoties oproepen.

Toen de kindjes geboren werden kregen ze elk een spreuk mee van mij. Die van Tiemen is geïnspireerd op een uitspraak van Victor Hugo. Ik zette ze ineens op zijn geboortekaartje, omdat ik ze vond passen in het gegeven dat ik een bewust alleenstaande mama werd. Voor Maren geraakte ik er eerst niet uit en het was pas nà haar geboorte dat ik haar spreuk vond. Ik wou er wat dezelfde woorden als bij Tiemen in maar toch iets anders. Het is iets wat ooit door Eleanor Roosevelt gezegd is blijkbaar.

En zo kregen ze allebei dus wat wijze woorden mee, een inspiratiebron voor als ze ooit zoekende zijn, woorden die hun leven kunnen kleuren en richting geven.

Waarom blog ik daar nu vandaag over? Awel, een tijdje geleden ging ik op bezoek bij een vriendin en ze toonde mij fier haar kunstwerkjes die ze met handlettering gemaakt had. Je kan daar echt ongelooflijk mooie dingen mee doen! En toen dacht ik: eigenlijk zou ik die spreuken van de kindjes wel eens deftig willen laten vastleggen en inkaderen. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg ik haar of ze dat wou doen voor mij. De lieve engel zei ja en voilà enkele weken later staan hier 2 mooie kaders op mijn kast te blinken. Mercikes E.!

Links is de spreuk van Tiemen, rechts die van Maren. Ik ben er zo blij mee!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie