zomervakantie week 3

Terwijl de zoon en ik Barcelona onveilig maakten was Maren op scoutskamp. Sinds enkele jaren gaat ze spelen bij de Sjim Akabe in Gent, een scoutsgroep voor kinderen en jongeren met een mentale beperking. En uiteraard gaan ook zij op weekend en kamp! Met wat meer begeleiding en zorgtaken dan bij een andere scouts dus dikke pluim voor de scoutsleiding die met hart en ziel zorg dragen voor onze kinderen!

 

Ze vertrok aarzelend maar gelukkig zonder traantjes samen met de hele scoutsgroep met de bus naar hopperdomein De Kluis in het Leuvense. Zwaai zwaai en weg was ze…
Donderdagochtend mocht ik ze terug gaan ophalen en ow boy, ik voelde me eventjes de slechtste moeder ever want ik was meer dan een half uur te laat! Een zwaar ongeval waardoor er meer file was dan ik ingecalculeerd had en dan ter plaatse nog wat rondjes gereden om te vinden waar ze juist zaten… aarrgghh. Enfin, Maren zat gelukkig nog redelijk geduldig op mij te wachten aan de ingang. Ze mocht nog eens haar kamer tonen en we kregen al wat eerste foto’s te zien en toen was het middageten. Zonder ons dus want Miss Maren had héél goed onthouden dat ze nà het scoutskamp naar Mc Donalds mocht en nà dat was voor haar echt onmiddellijk nà! Dus ze knuffelde de leiding, zwaaide naar de scoutsvrienden en hoppa naar de auto waar moeder google maps inschakelde om de dichtstbijzijnde Mc Donalds te vinden :-). Een kwartiertje later zat Maren tevreden aan de cola, frietjes en kipnuggets. Nog een half uurtje later sliep ze vredig in de auto… zo een scoutskamp is nogal vermoeiend blijkbaar.

Thuisgekomen werd ze wakker en stortte zich met een indianengehuil op haar tablet die ze blijkbaar – nog meer dan mama 😉 – gemist had. En moeder toog aan de was en plas.. drie valiezen om te legen.. zucht.

Vrijdagochtend lieten we onze poetsvrouw ongestoord poetsen en gingen we naar de binnenspeeltuin. En de rest van het weekend was heel rustig… wat rommelen in huis, wat bijslapen… dolce far niente. En zo zat mijn eerste vakantieweek er al op!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Barcelona Baby!

Dus: sinds een aantal jaar gaan de zoon en ik elke zomer een paar dagen samen weg. In 2016 was dat naar Parijs, in 2017 naar De Ardennen, vorig jaar naar Amsterdam en dit jaar dus: Barcelona! Iets waar hij al jaren naar uitkeek want wat staat er in Barcelona: het überfantastische voetbalstadion Camp Nou.

De voorbereiding.

Vermits het al lichtjaren geleden was dat ik nog eens gevlogen had ging ik langs bij een reisbureau om de vluchten en een hotel te boeken. Waarop de reisconsulente samen met mij de vluchten bekeek, alles mooi opschreef en me toen naar huis stuurde om zelf te boeken want ‘veel goedkoper en vluchten op betere uren dan ik kan boeken’. Zucht. Enfin het boeken ging vlot via Brussels Airlines maar was al een financiële aderlating dus. Terug naar het reisbureau waar we samen de hotels bekeken en ik tot de conclusie kwam dat mijn voorziene budget totààl ontoereikend was voor een citytripje Barcelona. Spaarrekening to the rescue (mijn Carpe Diem mantra helpt wel in deze situaties 😉 ) en een hotel geboekt uit het centrum, vlakbij de metro en… met zwembad. Als we het doen, doen we het ineens dan maar goed hé. Via fb vroeg ik wat advies over must see’s & do’s en boekte ik een aantal dingen online.

En toen was het plots vertrekdag!

Op een onooglijk uur uit ons bed want om 6.30 uur vertrok onze vlucht in Zaventem én het was één van de drukste vertrekweekends dus werden we al rond 4 uur verwacht op de luchthaven. Slik. En ik drink geen koffie. Dubbel slik. Enfin, enkele uren en een croissantje later mochten we aan boord. Tiemen zijn luchtdoop! Hij vond het allemaal vooral heel lang duren maar dat werd erg goedgemaakt door de magie van ‘boven de wolken’ te kunnen vliegen. Op het vliegtuig besliste ik dat ik toch te moe en zwaar beladen was om met de metro een uur door de stad te bewegen naar ons hotel dus eens geland gingen we linea recta naar de taxistandplaatsen waar een vriendelijke chauffeur onze koffers inlaadde en ons naar het hotel bracht.

luchtdoop 🙂

 

Hotel H10 Marina Barcelona

We waren veel te vroeg om al te kunnen inchecken maar mochten onze bagage al achterlaten en we kregen ook al ontbijt aangeboden. Dat sloegen we uiteraard niet af en na een stevig ontbijt trokken we naar het dichstbijzijnde metrostation, 300 meter van het hotel volgens google maps. Een half uur laten vonden we het. Dankzij Tiemen zijn scoutsskills en niet dankzij mijn orientatievermogen dus. We kochten op aanraden van de reisconsulente ook ineens een kaartje voor 4 dagen openbaar vervoer in Barcelona en toen trokken we de stad in voor een eerste kennismaking. We kuierden wat rond in de buurt van de Sagrada Familia en aten wat tapas op een terrasje. Daarna gingen we terug naar het hotel om in te checken en voor een kleine siësta. Om 16 uur vertrokken we terug voor onze eerste grote afspraak van de reis.. Camp Nou… twee metrolijnen en een uur later waren we er eindelijk.. En toen kregen we het nieuws dat het stadion uitzonderlijk gesloten was door de voorstelling van een nieuwe speler. Aaargghhh… Enfin, gelukkig stelde de vriendelijke onthaalbediende ons gerust dat we gans de week terug mochten komen met ons ticket. Al een geluk dat ik ons programma niet té veel overladen had en dat dus kon. We liepen wat rond op het domein, aten een ijsje en gingen al eens scouten in de winkel wat daar allemaal te koop was. Op de terugweg stapten we na de eerste metrolijn uit op Place España en gingen iets kleins eten en nog wat rondkuieren in de kleine straatjes. En toen ging het licht zowat uit.

 

De Sagrada Familia

Dag 2

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt smeerden we onze kuiten in voor een fietstochtje van 3 uur met een Nederlandstalige gids van Baja bikes. Samen met 10 andere mensen fietsten we dwars door Barcelona en kwamen op alle beroemde plekjes: aan de Ramblas, Place Cataluna, De Sagrada familia, voorbij Casa Milà en Casa Battlo, naar het strand van Barcelonetta, door het park van de wereldtentoonstelling, enfin de grootste tour want volgens de gids waren we ‘blijkbaar geoefende fietsers’. Kuch. Na de tour installeerden we ons op een klein pleintje onder een parasol met wat frisse drankjes en tapas. Daarna terug naar het hotel voor een siësta aan het zwembad. Tiemen nam een verfrissende duik en ik las wat in mijn boek. Tegen 17 uur vertrokken we terug met de metro naar onze volgende stop: Parc Guell. Sommige mensen hadden me er voor gewaarschuwd.. much to do about nothing. Enfin, we hebben een obligate foto op het plekje waar iederèèn een foto neemt, we hebben een mooi park gezien en het was ook gewoon veel te warm. Heel mooi uitzicht over Barcelona ginder boven, dàt wel gelukkig. We namen de metro een paar haltes terug en gingen eten in een klein restaurantje. We wandelden nog wat rond, aten een ijsje en keerden terug naar het hotel.

 

op tocht met Baja Bikes

 

Casa battlo

Zicht op Barcelonetta

 

Parc Guell

Dag 3

Op dag drie hadden we oorspronkelijk niks gepland en dat kwam dus goed uit want we hadden nu rustig de tijd om ons inhaalbezoek aan Camp Nou te brengen. Wij en 10.000 andere mensen blijkbaar. Pffffff. Enfin, we bezochten het stadion, lieten ons het veel te dure fotoboek aansmeren uiteraard, gingen nog wat shoppen in de winkel (gelukkig had Tiemen ondertussen in een andere winkel al een Barcelona outfitje gescoord en beperkten we ons hier tot wat sleutelhangers etc…). We scoorden nog een fris drankje op het domein en keerden toen terug naar het hotel voor wat tijd aan het zwembad. Het was erg warm dus ook ik dook even het water in, bestelde drankjes en tapas en we genoten met volle teugen een paar uurtjes van de luxe aan ons rooftopzwembad. In de late namiddag doken we terug de stad in. Tiemen wou  ook een trui van Hardrock Café en wou absoluut ook nog andere dingen shoppen met zijn gekregen shoppingbudget (ge wilt écht niet weten hoeveel schoenwinkels ik gezien heb maar het kind ging naar huis met Nikes aan 75% korting.. de volhouder wint 😉 ) Toen de winkels eindelijk gesloten waren scoorden we nog een ijsje en keerden moe maar voldaan terug naar het hotel.

 

Terug naar huis…

Woensdag was onze laatste dag, we sliepen lang, ontbeten nog uitgebreider dan de vorige dagen en bleven lekker lang chillen op onze kamer. Om 12.00 uur moesten we uitchecken, we lieten onze bagage achter en vertrokken richting jachthaven. Daar is een heel groot aquarium waar we een paar uurtjes doorbrachten, inclusief fantastisch zicht uit de cafetaria. Daarna liepen we gans de jachthaven rond door een soort markt met àlles wat ge u maar kunt voorstellen aan fake spullen: handtassen, juwelen, sportschoenen, voetbaloutfits.. we scoorden een ijsje en installeerden ons op het strand van Barcelonetta voor een paar uurtjes zon. Tiemen ‘neen mama ik ga écht niet zwemmen steek mijn zwembroek maar in de valies’ ging eerst met zijn voeten in het water, toen rolde hij zijn short omhoog en toen kwam hij met een drijfnatte short maar opdrogen op de handdoek die ik gelukkig meegegritst had in mijn rugzak. Fun fun fun. (En het leverde een paar mooie spontane foto’s op van mijn bijna 12 jarige dus ik klaag niet 😉 ) Tegen 17 uur liepen we het ganse eind terug naar ons hotel, verfristen ons nog even en lieten de bagagejongen een taxi fluiten voor ons (kwestie van onze duur betaalde centen echt tot het max eruit te halen haha). Een vriendelijke taxichauffeur slaagde erin om ons op het spitsuur op een uurtje op de luchthaven te krijgen waarvoor dank, we checken onze bagage in en gingen rustig nog een burger scoren bij Burger King. Daarna het vliegtuig op, met een dik half uur vertraging door het slechte weer (zwaar onweer) vertrokken waardoor we pas na middernacht terug in Zaventem waren. Alwaar de volgende vriendelijke taximeneer ons stond op te wachten en veilig thuis bracht.

Heel leuke citytrip… veel gezien, lekker warm weer, veel geshopt en vooral heel leuke momenten met de zoon. Ideaal citytrip gezelschap…  Enige minpuntjes waren de soms toch erg onvriendelijke Catalanen (ik schrijf bewust niet Spanjaarden want het is blijkbaar toch iets lokaal…) en het eten dat voor mij te vettig was. Maar voor de rest: top. Benieuwd of ik ooit nog eens terug kan gaan met de kleine misses…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zomervakantie week 2!

Week 2 was een beetje een herhaling van week 1 want ik moest nog altijd werken. Zondagavond werd alles dus mooi klaargezet voor mezelf en voor de 2 kinderen die naar het speelplein van de mutualiteit zouden gaan. Strak plan.

Tot ik wakker gemaakt werd door Maren midden in de nacht. Mama ik heb buikpijn! Gevolgd door…. tja… alles eruit dus. Joy. Moeder ineens goed wakker met een huilende dochter en een bed vol kots. Dochter naar de badkamer gedirigeerd met een emmer. Bed ververst, alle vuile spullen de wasmachine maar direct ingezwierd en dan zat er dus niks anders op dan te wachten op een lege maag bij de dochter. FFW naar drie uur later. Dochter terug onder zeil. Moeder schaapjes aan het tellen… Om 7 uur toch maar opgestaan en baas & collega’s verwittigd dat ik niet naar kantoor ging komen maar een half dagje recup nam en de rest ging thuiswerken. Gelukkig sliep Maren een stuk in de ochtend zodat ik ook wat kon recupereren. Tiemen was opgelucht dat hij toch al één dag verschoning had van het speelplein. En Maren was duidelijk opgelucht dat al die lastige slijmpjes eens uit haar maag waren en was plots een stuk beter gezind dan de dagen ervoor…

Dinsdag en woensdag gingen de kinderen dus naar het speelplein, ik croste voor de laatste keer voor mijn verlof richting Wilrijk op dinsdag en op woensdag genoot ik een beetje van mijn laatste kindvrije uurtjes voor een tijdje. Woensdag avond ruimde ik samen met Maren de benedenverdieping volledig op. Mijn kleine hulpje poetste ineens ook alle keukenkastjes eens, al een werkje gespaard voor tijdens het verlof.

Donderdag en vrijdag werkte ik thuis en hielden de kinderen zich rustig bezig. Op vrijdagavond trokken we richting Ikea. Tiemen wou wat nieuwe opbergers voor op zijn kamer en ik wou wat nieuwe plantjes. 2 uur lang amuseerden ze zich rot, alle bedden & zetels uitproberen. Keukentje spelen…. ‘Mogen we hier niet komen wonen mama, zo mooi dat het hier is! zuchtte Tiemen…. Tja… als ik morgen de lotto win kunnen we al ons afgeleefde spulletjes eens buiten gooien en een volledig nieuw interieur komen kiezen maar voorlopig doen we het maar met wat we hebben hé!

Zaterdag ochtend zwaaide ik de dochter uit die op scoutskamp vertrok en ging ik shoppen met de zoon. Nog wat strips en boeken bijhalen voor op vakantie want zondagochtend stapten wij het vliegtuig op voor ons volgende citytrip avontuur! Barcelona baby!!

En wat we dààr allemaal beleefden dat is voor de volgende keer….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

zomervakantie week 1

De eerste week van deze zomervakantie moest ik werken dus had ik voor de kinderen opvang gezocht. Maren vindt het nog altijd leuk om in de buitenschoolse opvang te gaan spelen op haar eigen school dus voor haar was het relatief eenvoudig én we hadden geluk dit jaar dat ons plaatsje direct ok was (en we dus niet nagelbijtend de wachtlijst opvlogen zoals vorige zomer...) Ze kan zich daar uitleven op de enorme speelplaats met vriendjes en onder begeleiding van opvangjuffen die haar al kennen sinds ze 3 is dus dik ok. Ze gingen oa op uitstap naar de Gentbrugse Meersen alwaar ze zich een beetje ‘kuch’ vuil maakte. Maar hé, hoe vuiler hoe beter ze zich geamuseerd hebben zeker? Een bad later was ze weer toonbaar 😉

De zoon wou wel één sportkamp van de Stad Gent uitproberen dit jaar en koos voor tennis/kayak samen met een vriendje. Hij kwam de eerste dag dolenthousiast thuis, vooral het tennis viel in de smaak. Op het traditionele donderdagochtenddipje na (dat is dus écht hét moment waarop mijn kinders elke opvangweek traditioneel en gezamenlijk crashen..) vond hij het allemaal heel leuk en kweekte hij wat schouder- en armspieren bij.

Ik ging 4 dagen werken en op woensdag crosste ik rond van hot naar her: scoutsgerief voor de zoon, nog wat soldekes voor de dochter, wat papieren binnensteken hier en daar, naar de dokter voor mijn teen die één of andere rare uitslag vertoonde plots.. enfin, de dag was weer voorbij voor ik er erg inhad.

Afgelopen weekend deden we niks, nog eens langsgaan bij mijn ouders, een eerste tripje naar het containerpark na de eerst opruimsessie van de zomer, wat prutsen in huis en in de tuin… vanalles doen dus waar we de afgelopen weken te weinig tijd voor hadden

Stay tuned voor…. week 2!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Einde schooljaar…. zomer! Vakantie!

Wat een voorjaar was het zeg.. druk op alle fronten! Maar kijk, we hebben het gehaald, vooral dankzij wat meer zelfzorg dan vorig jaar (toen ik crashte op een zucht van de eindmeet). Ik ging zwemmen ook op dagen dat het eigenlijk niet kon en ik besmette mijn dochter met de wandelmicrobe zodat ik in één beweging wat beweging had, mijn hoofd eens op zen kon zetten én wat quality time met haar kon hebben. Winwin

Naast druk was het ook best een emotioneel uitputtende periode. Afscheid van een collega waar ik toch 8 jaar nauw mee samengewerkt heb, afscheid van onze fantastische babysit die mij zoveel bijgestaan heeft het afgelopen jaar, afscheid van de lagere school voor de zoon, afscheid van een fantastische ondersteuningsjuf en klasjuf voor Maren. Zucht.

Waar ik gedacht had om tranen met tuiten te huilen bij de proclamatie van de zoon bleef het redelijk beschaafd bij het wegpinken van een stofje in mijn oog. Ha! Ik begin het te leren. (ook wel dankzij de directeur die na 2 zinnen speech in tranen uitbarstte en daarmee àlle mama’s voor was en zo het moment wat ontlaadde 😉 ) Ik was eigenlijk vooral trots. Trots op hem in de eerste plaats uiteraard en toch ook wat op mezelf. Ondanks alle bochten en hobbels en struikelpartijen en cours de route zijn we er toch geraakt. Met aan de eindmeet een ticket voor het middelbaar, een bendeke goede vrienden en wat levenservaring rijker. Met grote dank aan onze fantastische school vol superjuffen. En zo verlaat hij de veilige cocon waar hij negen jaar toch overwegend happy was.. voor een compleet nieuw avontuur. Spannend!

De dochter rondde het tweede leerjaar af en gaat in september naar de middenbouw, 3-4e leerjaar, een trapje omhoog (ook letterlijk en moeder heeft nu al nachtmerries van dochters die evenwicht verliezen en met de grote boekentas de trap afrollen…) . Er is voorzetting van de andere super ondersteuningsjuf (we zijn een beetje met ons gat in de boter gevallen op dat gebied!), er is een stagiair blijkbaar (die we hopelijk ooit eens gaan horen of zien deze vakantie…), de logo en de kiné zijn check check…. de nieuwe klasjuf is gezond nieuwsgierig nar het inclusiegegeven en kent Maren al een beetje, de klik is er.. enfin, voor het eerst in veel jaren ook op dat gebied toch relatieve rust al bij het begin van de zomer…

Maar dus eerst… vakantie!!

Wat zijn de plannen…

De eerste 2 weken werk ik nog… en doen de kinderen wat kampen. Daarna vertrekt Maren op scoutskamp en gaan Tiemen en ik op citytrip naar… Barcelona baby! Wiehoew.
Na het scoutskamp zijn we samen anderhalve week thuis en dan vertrekt Tiemen op scoutskamp. 12 dagen jong. Fiew. Enfin hij heeft er zin in en ik mag middenin een namiddag op bezoek dus komt (hopelijk) goed. Tijdens het scoutskamp van Tiemen komt mijn jongste metekindje Emmeke een paar dagen logeren, gaat Maren een paar dagen logeren bij een vriendin in de Westhoek (en ga ik dus warempel 36 uur kinderloos zijn, iets waar ik zo van ga genieten! Ik heb mezelf getrakteerd op een dagje luxe bed n breakfast.. rust, stilte, slapen, lezen, wandelen… ooh die 36 uur gaan veel te kort zijn dat weet ik nu al 😉 ).
Daarna moet ik terug 2 weken werken, doen de kinderen terug van kamp en dan is het al de laatste week van augustus en gaan we nog een midweekje naar onze all time favoriete badplaats Westende Bad. jèèèj. Tussendoor nog wat afspraakjes met vriendinnen en kindjes… yep yep.. we zien de zomervakantie hier vollédig zitten.

Ik probeer een blogske per week deze zomer… hopelijk voor jullie ook wat vrije tijd deze zomer, geniet er van!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

we deden van mijlpaal

Ik vertelde het hier al… we wonen in het Gentse dus waren we voor de middelbare school keuze wat afhankelijk van het elektronisch aanmeldingssysteem. Vorig schooljaar begonnen we al met wat scholen te bezoeken, dit schooljaar deden we daarmee verder. We bezochten in totaal 5 scholen waarvan er 3 waren waar ik een goed gevoel bij had en 2 waar Tiemen een goed gevoel bij had. Na wat wikken en wegen en overtuigingspogingen van mijn kant besloten we toch enkel de twee scholen die Tiemen echt zag zitten op te geven als voorkeurscholen. Met een hele duidelijke voorkeur voor de eerste school. Wegens: verderzetting van het schoolsysteem dat hij nu al kent (Dalton), de kleinschaligheid (kleine nevencampus die afhangt van een hele grote school wel) goed bereikbaar met fiets en openbaar vervoer. Enige nadeel: moeder én zoon die toch wat moeten wennen aan het idee van elke dag naar het midden van het centrum van Gent te moeten gaan met alle bijhorende drukte, potentiële risico’s etc…

Enfin, begin april gaven we onze keuzes door. Vorige week maandag kwam de verlossende mail mét het felbegeerde ticket! Tiemen kreeg (zoals 96% van alle kinderen) zijn voorkeurschool.

Gisteren gingen we officieel inschrijven. We gingen met de tram zodat hij nog eens het traject kon doen wat hij vanaf september dagelijks moet doen. De tram tot in het centrum en dan te voet echt dwars door één van de drukste assen naar school. Slik. Want het was echt héél druk gisterenochtend.. zo kon hij al eens ‘proeven’ van wat hem te wachten staat.

De mevrouw van de inschrijvingen stelde veel vragen maar er kwamen niet al te veel antwoorden van de kleine man, hij was toch danig onder de indruk precies. Toen ze vroeg of hij nog iets wou vragen of zeggen, of hij altijd zo stil was zei hij: ‘ik heb schrik, schrik dat ik ga verdwalen, schrik dat kinderen mij gaan pesten, schrik dat ik het niet ga kunnen’. Waarop de mevrouw haar warmste glimlach bovenhaalde en zei dat het allemaal wel in orde ging komen en ze goed voor hem gingen zorgen. Waarop de zoon met de grote glimlach en ‘krijg ik nu een warme wafel?’ terug meeging naar de lagere school om de schooldag verder te zetten. Nog even genieten van die warme cocon waar hij de afgelopen jaren zo gelukkig was.

Mijlpalen, het doet wat met een mens.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Bewijzen

Volgende week komt de sociaal assistente van de mutualiteit langs. Jaarlijks bezoekje om te onderzoeken of we nog steeds recht hebben op de mantelzorgpremie. (De mantelzorgpremie is een bedrag van 130 euro per maand dat je ‘krijgt’ ter compensatie van de vele extra’s die je oa als ouder doet inzake de verzorging van een kind met een beperking). Ik word daar een beetje kregelig van, dat ik elk jaar opnieuw moet ‘bewijzen’ dat mijn kind heel veel dingen niet alleen kan die een ander kind van haar leeftijd wel kan. Wellicht poch ik te veel met de dingen die Maren wél kan en vertel ik te weinig wat er niet gaat, waarmee ze het moeilijk blijft hebben en wat de dagelijkse struggle hier dus soms is.

Daarom: bloemlezing (ze is negen jaar dus, ter vergelijking met uw eigen negenjarige)

Warm eten is … tja wat zal ik zeggen… niet evident. Als ze al aan tafel wil komen zitten dan blijft het meestal bij met haar armen over elkaar gekruist met een boos gezicht zitten kijken. Want neen ze lust dat niet. En neen ze gaat dat echt niet opeten. En ze wil echt nu terug naar de living om te spelen, tv te kijken etc. Tot zover dat avondeten bij ons het hele gezin onder een stevige stress zet, ons eten niet meer smaakt en we het dan maar opgeven. En als iedereen weg is van tafel dan is het van ‘mama elpe’ en kan ik haar met veel moeite een paar hapjes voeren. Maar écht zelf enthousiast eten doet ze dus enkel als er spinaziepuree met chippolataworstjes op het menu staat. Of bij uitzondering bij spaghetti. (met het nodige gesmos dan uiteraard) Zelf eten opscheppen lukt, vlees snijden etc uiteraard niet. Boterham eten lukt goed maar moet ik smeren en de korstjes moeten eraf want Maren weigert iets te eten wat krokant of hard aanvoelt… (dus neen ze eet ook niks van koeken of zo… )

Zindelijkheid…. nog altijd geen evidente. Number one is overdag redelijk onder controle, al zijn er nog voldoende ongelukjes op de meest ongelegen momenten. Number two… is een toevalstreffer als het lukt waar het moet lukken. Maar dus ook: in de (binnen)speeltuin, in het zwembad, op school…. We zijn net terug van vakantie en woensdagavond kwam ze me wakker maken ‘mama kijk!’ en stond ze naast me.. met de nachtpamper op haar enkels en haar onderlichaam vol…. Joy. Enfin, een bijna- nachtelijke douche van een half uur om alles weer proper te krijgen, verse pamper en pyama aan te doen en de lakens te verversen.  (gelukkig heeft moeder dus altijd extra lakens mee op vakantie…). Waarop de dochter prompt in slaap viel en moeder drie uur later nog naar de sterren lag te kijken. ’s Nachts is ze nog volledig niet zindelijk.

Zelf kleren aan – en uitdoen. Uitdoen heeft ze (veel te goed) onder controle te merken aan het aantal keer dat mijn living een nudistenkamp blijkt te zijn. ‘Veel te warrem mama!’. De kleren zelf terug aandoen… iets minder ok. Ik let er zoveel mogelijk op dat ik ‘gemakkelijke’ kleren shop en thuis kan het me ook niet echt schelen als de broek binnenstebuiten en achterstevoren aangedaan wordt maar als we buitenkomen moet het in orde zijn. Dus is het alles klaarleggen, in de juiste volgorde, in de juiste richting, helpen met knopen en ritsen. En ik heb helaas geen kleedje/legging-broekkousen madam maar ééntje die alleen maar stoere broeken wil aandoen dus knopen en ritsen it is. Ze weet perfect hoe ze haar jas moet aandoen maar dichtritsen… nope… alle pogingen van de kiné en een ergostudente dit schooljaar ten spijt…

Verzorging: ’s avonds ben ik haar assistent in de badkamer…. 2x per week om te helpen douchen (haartjes inzepen en uitspoelen, helpen wassen en afdrogen), de rest van de week bij de kattenwas (kriebelige voetjes wassen 😉 , handjes, gezicht en napoetsen zodat de tandarts ook tevreden blijft). ’s ochtend bij het opstaan kattenwas nummer 2 (gezichtje verfrissen, poep wassen want oh boy zo een nachtpamper bij een 9yo… ik moet er geen tekeningske bij maken zeker…).

En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat ze niet alleen wil slapen, dat ze nog niet alleen kan fietsen, etc… Dingen die bij een andere negenjarige de evidentie zelve zijn.

En ik ben een mama die erop staat dat ze zo veel mogelijk zelfstandig doet geloof mij. Dus komt er bij veel van die handelingen dikwijls een ‘proefronde’ waarin de dochter zelf mag proberen. Met het nodige tijdverlies. Maar ook wel met  vooruitgang hier en daar.

Hopelijk bereiken we ooit het stadium dat die mantelzorgpremie overbodig blijkt. En ik kan bellen en zeggen: annuleer die afspraak maar. Want eerlijk: welke ouder is er bereid om elk jaar samen met een compleet vreemde die 15 minuten in je woonkamer zit dit lijstje te overlopen? Ik voel me een bedelaar en afhankelijk van de persoon voor mij ook dikwijls een slechte moeder ‘want het zal toch allemaal wel zo erg niet zijn mevrouw’. En soms denk ik dat ook… ‘zou ik dat niet beter…’. Tot Maren me weer eens wakker maakt met een volge *** broek. Dan denk ik: mevrouw de sociaal assistent mag het hier anders eens komen overnemen. Ik denk dat die 130 euro per maand dan met liefde gegeven wordt.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen