uitdaging (40 dagen bloggen – dag5)

Dus: vorig jaar ergens begon ik 5:2 te eten (5 dagen gewoon eten, 2 dagen max 500 kcal) omdat mijn gewicht de 7 redelijk gepasseerd was en ik dat niet zo leuk vond (en mijn kleerkast nog minder). Dat werkte… redelijk, de 6 vooraan werd net niet gehaald maar bon, alleszins resultaat. Maar dat wende precies ook en de weken waarin het 6:1 werd en zelfs 7:0 werden frequenter en frequenter. Mijn fitnessabonnement bleef ongebruikt en zetelhangen werd zo een beetje mijn tweede natuur.

Het resultaat laat zich voelen uiteraard want zoals de huisarts het zo fijntjes opmerkt: je zit wel in de ‘blokjaren’ hé. Als in: we zijn de 8 gepasseerd. Zucht. Ik ben afgelopen week dus nog maar een kledingmaat groter gaan halen wegens dat het echt niet meer kon zijn en ik toch een béétje deftig voor de dag moet komen soms zo (want joggingbroeken zijn helaas ook tweede natuur onderhand.. dat rekt mee HA!)

Maar bon: goeie voornemens. Vanaf morgen tot aan Pasen ga ik voor een suiker detox: geen snoepen, koeken, koffiekoeken, frisdrank & belegde broodjes meer… Water, fruit en voor de rest gewoon eten. En elke dag een half uur bewegen (daar was ik vorige week al mee begonnen met elke dag een half uurtje te gaan wandelen).

Hopelijk gaat de weegschaal dan terug een beetje de goede richting uit… en eens we terug onder die 8 zitten ga ik terug fitnessen of zwemmen ook.

Mijn motivatie: ik wil niet eindigen zoals iemand uit mijn naaste omgeving. Die zo zwaar is dat haar lichaam foert zegt, wiens gewrichten het begeven onder het gewicht en die daardoor in een rolstoel zit. Ain’t gonna happen. Maar dan moet ik wel nu daar iets aan veranderen. Vanaf morgen dus (die halve zak Maltesers moet er eerst nog door 😉 )

Afbeeldingsresultaat voor dieet

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

afscheid (40dagenbloggen – dag4)

Deze week overleed de opa van een vriendje van Tiemen. De opa woonde naast het vriendje en vermits ook daar bij het voetballen de bal al eens in de tuin van de buren terecht kwam had Tiemen de opa een paar keer gezien. Toen ik vroeg of hij mee wou gaan naar de afscheidsviering zei hij direct ja: om L&M te steunen. Lief, maar zo is hij wel.

Vermits het de allereerste keer was dat hij een afscheidsviering van iemand mee maakte had ik m een klein beetje uitleg gegeven wat er ging gebeuren en hoe dat ging zijn. Hij was wat aangedaan toen hij het grote verdriet van de mama van zijn vriendje zag maar voor de rest vond hij het wel ok. Weer iets wat we samen gedaan hebben. Een ‘eerste keer’ die je liever niet doet uiteraard maar bon, zo een moeilijk moment samen doormaken dat hoort ook bij opvoeden uiteraard.

Toen we buiten kwamen zei hij: ‘zo mooi weer, daar gaan we nu extra hard van moeten genieten want de opa van L&M kan dat nu niet meer’.

Carpe diem.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De hulk (40dagenbloggen – dag 3)

Die dochter van mij… wil heel graag een jongen zijn. Ik heb me werkelijk al afgevraagd of ik de eerste Down transgender in huis ga hebben (haha wie weet zeg). Ze wil vechten als een jongen, zich kleden als een jongen, stoer doen als een jongen, haar als een jongen, zélfs plassen als een jongen. En leg maar uit moeder dat dat anatomisch niet zo evident is rechtstaand plassen als meisje. U begrijpt: het is al (meermaals) uitgeprobeerd. Gelukkig veel dweilen in huis.

Uiteraard speelt ze alleen met jongens en gaat ze ook alleen maar jongens uitnodigen voor haar verjaardagsfeestje (boehoe en moeder wou zo graag een nagellak – schmink sessie doen)

Verkleedkledinggewijs is het hier dus ook helaas geen prinsessenfeerozeunicorn gedoe maar van stoere superhelden: eerst nam ze genoegen met de verkleedkleren van broer maar ondertussen heeft ze zelf een mooie collectie bijeen gesprokkeld: Xaviervanrox, Mega Toby, Spiderman en uiteraard haar allergrootste held: Hulk.

Wreed. Ik ben er toch zelf ook een beetje bang van.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

40 dagen bloggen challenge

Dat begint hier al goed. Ik schreef me in voor 40 dagen bloggen en ik mis compleet de eerste dag. Gelukkig zijn er 6 jokers!

Hier vind je de andere deelnemers trouwens! Leuk om te zien dat er wat voor mij gekende bloggers  tussen staan maar evengoed veel nieuwe. Dat wordt weer nachtwerk om die allemaal te ontdekken, hm!

We kregen ook topics etc,   goed voor inspiratieloze dagen!

Ik heb er zin in! Tot morgen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

ik zal voor je zorgen

Die 2 kinderen van mij zijn 2 handen op één buik. Ok er is wel eens de onvermijdelijke ‘mama zus is op mijn kamer geweest!’ ruzie of een huilbui van jewelste omdat broer liever alleen met zijn vrienden speelt dan met zus er bij. Door de band zijn het echt 2 dikke vrienden.

De zoon worstelt met wat demonen… die zus totààl vreemd zijn. Zo heeft hij heel veel schrik, echte irrationele angst eigenlijk voor onbekende situaties, mensen etc. Hij haat het om ergens naartoe te gaan waar hij het niet kent (zeker als ik er niet bij ben). Op vertrouwd terrein daarentegen is hij sterk, zo blijft hij al een dik jaar geregeld eens een paar uur alleen thuis, doet hij alleen boodschappen bij de buurtwinkels etc.

Vakantie opvang is hier dus geen evidente. Voor zus is het geen probleem, zolang er maar andere kinderen zijn om zich mee te amuseren is het allemaal goed. Broer daarentegen ziet er telkens opnieuw als een berg tegenop…. en alhoewel de vakantie opvang die ik voor hem dan regel op een vertrouwde locatie is (zijn school) en er meestal toch ook wel kinderen zijn die hij kent, toch vindt hij daar naartoe gaan vreselijk. Met de dagen ervoor dus huilbuien, woede aanvallen etc… Niet evident.

Zo ook voor deze vakantie. Hij moet maar 2 dagen gaan, de dagen dat ik écht naar kantoor moet, de rest van de week kan ik thuiswerken en mag hij thuis blijven. Gisterenavond dus: drama in het vierendertigste kwadraat. Na één van zijn huil/woede uitbarstingen zeg ik ‘ het woord drama queen is toch echt voor jou uitgevonden’ (haha, ‘tis toch waar hé zeg..) waarop hij al mokkend: drama KING! (haha humor van de bovenste plank). Zus aanschouwt het theater, trekt haar wenkbrauwen eens omhoog  en speelt rustigjes verder..

Deze ochtend lopen we het wandelpad van de school op en plots neemt Maren Tiemen zijn hand vast en zegt zachtjes ‘rustig broer ik zal wel voor je zorgen’. SMELT.

Al een geluk dat we dappere kleine zussen in huis hebben.

(het ging trouwens goed vandaag.. hij mompelde vanavond zelfs dat het voor 2 dagen wel nog ok was)

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

januari

Januari was best een pittige maand.

Thuis druk met de nieuwjaarsbezoekjes aan meters en peters, 2 verjaardagen (mijn papa en mijn broer), ons huis terug ‘clean’ krijgen van kerstversieringen etc…
Kwam er nog bij dat ik wat meer hooi op m’n vork genomen heb werkgewijs en dat ik dat toch een beetje onderschat heb zo. Het komt absoluut goed maar de eerste weken is het toch een beetje pompen én verzuipen precies. Er kwam dus nog wat avondwerk bij te pas én ik moest ook 2 avonden werken. Middenin de maand dat onze babysits blok en/of examens hebben.. Een nieuwe babysit werd dus gezocht én gevonden. En ze valt reuze mee zeggen allebei de kindjes, iemand om definitief toe te voegen aan ons lijstje dus.

Tiemen had een toetsenweek…. voor de eerste keer. We maakten dus een planning op en leerden samen voor zijn toetsen. Het resultaat is schitterend… zelfs voor wiskunde wat toch een beetje zijn blehvak is…. Hij was dan ook heel blij (en ik ook uiteraard).

En na de toetsenweek was het dan tijd voor de spannendste week van het schooljaar voor Tiemen. Ze gingen op bosklas. Op 1 september kwam hij thuis en nog voor de boekentas op de grond stond zei hij al: we gaan dit jaar op bosklas en ik ga NIET mee. Kuch. OK dan. Enfin… 4 maand, een paar sessies bij de psych, eindeloos gepraat van mij, zijn juf, zijn ondersteuningsjuf etc later ging hij dus toch mee. Met heel veel stress (vooral voor de reis naar de locatie met het openbaar vervoer) maar toch een beetje uitkijken naar…. En het is echt super goed gegaan! Ik ben zo fier op hem dat hij dat overwonnen heeft! Hij heeft ontzettend genoten van een ganse week buiten wandelen, leren, spelen, klimmen…

Hopelijk wordt februari op alle vlak wat rustiger… zodat ik eindelijk eens aan mijn stapel nog te lezen boeken kan beginnen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe de zwarte wolk een roze werd…

Ik zal waarschijnlijk nooit met woorden kunnen beschrijven wat voor een gevoel het gaf toen een KA zonder deftige bedside manners mij de boodschap gaf dat mijn net geboren dochter meer dan waarschijnlijk een chromosoom te veel had. Heftig. Harde stomp in de maag. Het werd plots nacht. Dromen werden nachtmerries. Weg roze wolk. Hellooow depressie. Elk jaar opnieuw op die derde februari denk ik er toch eens aan… en iedereen die van dichtbij betrokken is ook…. de meter die mij gezelschap hield tijdens de bevalling, mijn broer, mijn ouders…. Weet je nog… Ja ik weet het nog ja…

Maar kijk… plots zijn we dan acht jaar verder! Want jawel, de misses werd gisteren acht! How cool is that. Ze vindt het zelf geweldig! Volgend jaar negen hé mama! How maar… het gaat al vlug genoeg!

Ik maak hier dikwijls reclame voor het down moederschap. Als je de vooral administratieve akkefietjes even wegdenkt is het dan ook gewéldig leuk om mama te mogen zijn van zo een uniek mensenkind. Ja ze ontwikkelt uiteraard trager maar dat maakt dat we ook veel vlugger stilstaan bij de kleine dinges des levens. En dat brengt zoveel extra’s met zich mee.. vreugde, trots, ontroering, plezier.. elke kleine stap die ze zet voelt als een overwinning. Ze praat moeilijker maar ze babbelt wél de oren van mijn hoofd (en die van u als u niet oplet), ze stapte later maar ondertussen kan ik haar nog nauwelijks bijhouden als ze er vandoor gaat, ze is klein maar ze is altijd en overal zo aanwezig… how boy.. (soms een beetje té maar zeg niet dat ik dat gezegd heb)

Mijn vriendenkring heeft een gigantische boost gekregen trouwens de afgelopen jaren. Wij down ouders onder elkaar wij vormen samen het warmste en gezelligste dekentje ever.

De zwarte wolk die dus eventjes mijn leven overnam 8 jaar geleden heeft dus ondertussen al lang plaats gemaakt voor een dikke vette roze, eentje met zilveren randjes en gooi er maar wat eenhoorns met gouden vleugels bij ook.

Happy birthday miss Maren. We zijn zo blij met jou!

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie